Δεν με ξέρεις καλά, κανείς δεν με ξέρει

*στον Adis για την αφορμή...


Νομίζεις πως με ξέρεις; Πως σου έχω πει ότι ήθελα, πως έμαθες όσα έπρεπε; Επειδή σου αράδιασα μερικές ημερομηνίες και γεγονότα, σου αποκαλύφθηκα λες; Επειδή γεννήθηκα εκεί, σπούδασα εκεί, δούλεψα εκεί, έσπασες θαρρείς τους κώδικες μου; Λοιπόν, ποια νομίζεις πως είμαι; Αυτή που γνώρισες χτες, αυτή που είμαι σήμερα ή εκείνη που μπορώ να γίνω αύριο; Ή μήπως θεωρείς πως έχω μόνο μια ζωή; Ένα όνομα, μια ιδιότητα; Δεν είναι που δεν με ξέρεις καλά, το πρόβλημα. Είναι που δεν με ξέρεις καθόλου. Κι επιμένεις να πιστεύεις πως είσαι ο μόνος κάτοικος κάποιου μυστικού Παράδεισου ή μιας φριχτής Κόλασης. Κι όμως... Δεν έχεις ιδέα. Περιστρέφομαι κάθε φορά, δείχνοντας μια πλευρά μου προς το σύμπαν. Γίνομαι καθρέφτης του καθενός. Αλλάζω όσο αλλάζουν κι οι άλλοι απέναντί μου, διατηρώντας τις εσωτερικές μου σταθερές. Τις καθαρά προσωπικές μου αξίες. Πυρήνας απάτητου πλανήτη, ανεξερεύνητος γαλαξίας, σκιώδες νεφέλωμα. Είμαι κάποιων η κόρη, κάποιων η φίλη, κάποιων η πρώην, κάποιων η συνάδελφος, κάποιων η πελάτισσα, κάποιων η ασθενής, κάποιων η έμπιστη.. κάποιων... Ποιος απ' όλους τους με ξέρει καλά; Ποιος λες ότι με καταλαβαίνει περισσότερο; Ποιος νομίζεις πως μπορεί να υποψιαστεί... τι εύχομαι λίγο πριν κοιμηθώ, τι παλεύω να νικήσω, ποιους φόβους καμουφλάρω, ποιοι με τρώνε ζωντανή; Ποιος νομίζεις πως μπορεί να καταλάβει τα μυστικά μου όρια, τις αιχμηρές μου γωνίες, τις ματωμένες μου αντιστάσεις; Ποιος νομίζεις πως μπορεί να ξέρει αν θέλω να είμαι ένα καλό κορίτσι ή ένα ευτυχισμένο κορίτσι; Ποιος μπορεί να ξέρει με τι χτυπά δυνατά η καρδιά μου, πότε λυγίζουν τα πόδια μου, πότε κλαίω και πότε ουρλιάζω; Ποιος μπορεί να ξέρει τι κάνω όταν μένω μόνη μου; Πόσο θυμό κουβαλάω και πόσες λέξεις κοιμίζω; Ποιος μπορεί να ξέρει πόσες φορές έπιασα πάτο και πόσες σηκώθηκα; Αν τρώω τα νύχια μου όταν αγχώνομαι ή αν κουλουριάζομαι όταν κοιμάμαι; Ποιος μπορεί να ξέρει σε πόσα "εγώ" χωρίζομαι; Σε πόσα αποφασίζω να δώσω ζωή και πόσα σκοτώνω; Νομίζεις πως επειδή κάτι μοιράζομαι μαζί σου -ότι κι αν είναι αυτό, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο-, σ' αφήνω και να κοιτάξεις και πίσω απ' τη σκηνή; Νομίζεις πως βλέπεις κάτι, επειδή απλά το κοιτάζεις; Νομίζεις πως τυχαία τραγουδάω τόσα χρόνια "...όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις, δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις...". Νομίζεις; Νομίζεις;; Νομίζεις;;;


*Αναδημοσίευση απ' το Shroud of False. Eνίοτε ξενογράφω κιόλας... ;)

Πάρκο Δαβάκη-Καλλιθέα

Σινεμά ο Παράδεισος-Α' Μέρος

Χρωστάω κάπου μερικές προτάσεις για ταινίες κι είπα να τις κάνω ανάρτηση με την ευκαιρία. Ξέρεις εσύ.. Λοιπόν, κατ' εμέ η ωραιότερη ταινία που έχω δει φέτος, είναι το "Gran Torino". Απ' την εποχή του "Crash" είχα να γουστάρω τόσο. Και σε απόσταση αναπνοής φυσικά η ταινία του Κώστα Γαβρά "Eden A' L' Ouest" και η γιαπωνέζικη παραγωγή που πήρε και τα βραβεία της δικαίως: "Okuribito / Departures". Aυτή η τελευταία, έχει και φοβερή μουσική. Κάνε κλικ εδώ και θ' ακούσεις και μόνος σου. Κοινωνικές είναι αυτές, έτσι;

Τώρα αν θες κάτι σε θρίλερ χωρίς σπλάτερ μαλακίες, σου προτείνω το "Paranormal Activity". Φτηνή αλλά έξυπνη ταινία. Είδα επίσης και μου άρεσε πολύ το "Man Som Hatar Kvinnor". Σουηδέζικη, εξαιρετικότατη ταινία. Ολίγον βίαιη, αλλά να σου πω την αλήθεια, δεν με χάλασε. Τουναντίον.

Οι πολυαναμενόμες τώρα των Ταραντίνο (Inglorious Basterds), Αλμοδόβαρ (Abrazos Rotos), Λαρς φον Τρίερ (Antichrist) και λοιπές, με έκαναν να βαρεθώ, αλλά δεν είμαι και ο μέσος όρος θεατή, οπότε μην σε πάρω στο λαιμό μου. Εσύ κρίνε.. Για τo "The White Ribbon" του Χάνεκε, θα σου πω σύντομα, γιατί του έχω και ιδιαίτερη αδυναμία.

Κωμωδίες είδα ελάχιστες, αλλά γέλασα πολύ με την ισπανική "Fuera da carta".

Aν σου αρέσουν όμως οι σειρές, να σου πω ότι την καταβρήκα με το "Californication", σταθερά γουστάρω τα "Boston Legal" και "Criminal minds" και ..το κουφό τώρα... το σούπερ ντούπερ διαστημικό "Battlestar Galactika" που νόμιζα ότι δεν θα μου πει τίποτα, ε με έχει κάνει να το βλέπω με τρελή χαρά.

Σε κούφανα έτσι;;; Ε, είπαμε, είμαι περίπλοκο πλάσμα :))) Ναι μεν σινεφίλ, απ' αυτές που σου σπάνε τα νεύρα με την κουλτούρα, αλλά θέλω να πιστεύω χωρίς παρωπίδες. Γι' αυτό και βλέπω τα πάντα (σχεδόν). Μέχρι και την ουκρανική "Sappho" είδα (με μουσική Θεοδωράκη παρακαλώ), η οποία εντάξει δεν είναι να τρελαίνεσαι, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον. Ακριβή παραγωγή που δεν ξεφεύγει βέβαια απ' τις ιστορικές ανακρίβειες, όσον αφορά την χώρα μας, αλλά προσεγμένη.

Έχω να σου πω κι άλλα, αλλά επειδή με πιέζει ελαφρώς ο χρόνος, δες αυτές και σύντομα θα σου προτείνω κι άλλες. Δεν έβαλα άπειρα link, αλλά κάποια θα δεις ότι υπάρχουν. Εξάλλου αν θες εσύ ή όποιος άλλος, ξέρετε που να ψάξετε και πως. Αυτά... Ακολουθεί το Μέρος Β'. Σύντομα... Κι εννοείται όποιος έχει δει κάτι απ' αυτά ή θέλει να μας προτείνει άλλα, εδώ είμαστε :)

Λεπτομέρειες...

Κράτα εσύ τα σύνολα και δώσε μου τις λεπτομέρειες. Το τρέμουλο των χειλιών, μια λάμψη που τυφλώνει, ένα άστρο που πέφτει, μια κλωστή απ' τα ρούχα σου, το στροβίλισμα ενός φύλλου, τη μυρωδιά ενός λουλουδιού μόλις το κόψεις, ένα σκιερό δρόμο μες το απομεσήμερο, ένα θυμωμένο κύμα που σκάει στην ακτή, το πέταγμα ενός γλάρου, λίγες νότες απ' το αγαπημένο σου τραγούδι, μια σκισμένη φωτογραφία, την ανατριχίλα στο δέρμα, το δυνάμωμα του αέρα που σου σφραγίζει τα μάτια, ένα φιλί που έστειλες με τις άκρες των δαχτύλων, το θόρυβο ενός τρένου που φτάνει στον σταθμό, ένα φευγαλέο χαμόγελο, το σκαλοπάτι που κάθισες αποκαμωμένος, το ακυρωμένο σου εισιτήριο, το σβησμένο σου τσιγάρο, το σκοτάδι ενός τούνελ, μια παλιά κιτρινισμένη εφημερίδα, ένα ποτήρι που ήπιες κάποτε νερό, ένα ουράνιο τόξο, τις πρώτες σταγόνες μιας βροχής, τον πιο καλά κρυμμένο φόβο σου, τον πιο καλά κρυμμένο φόβο σου, τον πιο καλά κρυμμένο φόβο σου...

After Sex / The Ugly Truth

Εκείνη: Η αγάπη δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Εκείνος: Μωρό μου όλα είναι διαπραγματεύσιμα.
Εκείνη: Όχι, όχι η αγάπη.
Όχι η αγάπη. Η αγάπη είναι... μαντεψιά.
Κι αυτή είναι η ομορφιά της. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις.
Είναι σαν να κάνεις βουτιά σε μια πισίνα με νερό...
χωρίς να ξέρεις αν είναι ρηχή ή βαθιά.
Και βέβαια, ναι, αν είναι ρηχή...
καταλήγεις πληγωμένος και παράλυτος από το λαιμό και κάτω.
Αλλά αν είναι βαθιά... ξέρεις... είναι ένα άλμα πίστης.
Είναι σαν ν' αφήνεσαι να πέσεις χωρίς καμιά εγγύηση,
κι αυτό είναι το θέμα στη ζωή.


Ο παραπάνω διάλογος υπάρχει στην ταινία "After sex" που εντελώς τυχαία είδα τώρα που έκανα διακοπές και μπορείτε να δείτε κι εσείς (αν είστε ενήλικες), κάνοντας κλικ εδώ. Aν και αποφεύγω τις ταινίες που αφορούν σχέσεις, επειδή φοβάμαι πως από κάπου θα εμφανιστεί η Τζένιφερ 'Aνιστον κι όλα στο τέλος θα πάνε καλά, είδα κι αυτήν που μόλις σας είπα και το "The Ugly Truth". Mου άρεσαν χωρίς να πω ότι τρελάθηκα κιόλας, κυρίως επειδή προσπαθούν φιλότιμα να δώσουν μέσα απ' την δραματοποίηση την αλήθεια για τις σχέσεις σήμερα. Τις σχέσεις στην εποχή της ξεφτίλας αν θέλετε. Η αλήθεια είναι πως το "After Sex" το θεωρώ καλύτερη δουλειά, επειδή έχει μεγαλύτερο εύρος θεμάτων. Ασχολείται με την πρώτη φορά που κάνει κανείς έρωτα, με την ομοφυλοφιλία, με τον φόβο της αγάπης, με πολλά γενικώς μέσα από τις διαφορετικές ιστορίες των ζευγαριών που παρουσιάζει να συζητούν ακριβώς μετά το σεξ. Εξ' ου και το τίτλος αυτός. Το " The Ugly Truth" κατά την γνώμη μου δεν φτάνει σε τόσο βάθος. Μένει στο γνωστό μοτίβο: ο άντρας θέλει να πηδήξει κι η γυναίκα θέλει σχέση. Αλλά με εξέπληξε ευχάριστα, το ότι ο κυνισμός του πρωταγωνιστή αποδεικνύεται πως οφείλεται σε συναισθηματικά στραπάτσα του παρελθόντος. Κάτι είναι κι αυτό. Στην αληθινή ζωή συνήθως οφείλεται στην μαλακία που τον δέρνει και τίποτα δεν σιχαίνομαι περισσότερο (που λέει ο λόγος), απ' τους ως το μεδούλι κυνικούς ανθρώπους που για χατήρι της καλοπέρασης τους αν χρειαστεί θα σε πατήσουν κάτω. Σας το προτείνω λοιπόν το "After Sex". Δείτε το αν τα καταφέρετε. Και απολαύστε κι έναν ακόμα μικρό διάλογο απ' την ταινία.


Εκείνη: Εντάξει, ξέρεις εκείνα τα παιχνίδια στο λούνα παρκ, σωστά;
Και ξέρεις πως σε μερικά απ' αυτά είναι πολύ δύσκολο να νικήσεις
και σε μερικά άλλα είναι πανεύκολο και κερδίζουν όλοι;
Εκείνος: Βέβαια.
Εκείνη: Ωραία, αυτή ακριβώς είναι η διαφορά... μεταξύ αγάπης και σεξ.
Το σεξ είναι το παιχνίδι που ο καθένας... κερδίζει ένα μικρό βραβείο,
και κανείς δεν πάει σπίτι χαμένος.
Και ...η αγάπη είναι το παιχνίδι που είναι πραγματικά δύσκολο να κερδίσεις.
Αλλά αν συμβεί και φτάσεις να πάρεις σπίτι εκείνον τον, σε φυσικό μέγεθος,
παραγεμισμένο ρινόκερο νιώθεις πολύ καλύτερα, απ' το να πάρεις σπίτι ,
εκείνη την τιποτένια πλαστική κλειδοθήκη.

Στιγμιότυπα...

Ακριβώς επειδή πέσαμε σε βροχερή φάση (και η διάθεση όλων μας επηρεάζεται αρνητικά), κι επειδή ορισμένοι το θέλατε, σήμερα μοιράζομαι μαζί σας, μερικές φωτογραφίες απ' τις μέρες που προηγήθηκαν. Κοντά στη θάλασσα, όσο μπορούσα τις πέρασα, έπαιξα με την κάμερα, επεξεργάστηκα ανάλογα τις εικόνες και ..ιδού το αποτέλεσμα. Κοιτάζω το κύμα και χάνομαι σε στιγμιότυπα γεμάτα φως... Μακάρι να μπορούσατε ν' ανασάνετε μαζί μου τον αέρα, να πετάξετε με τους γλάρους και ν' αδειάσετε το νου σας απ' οτιδήποτε γκρίζο, βαμμένοι στο γαλάζιο. Ήταν αλήθεια πολύ όμορφα.. Τόσο, που δεν χωράει σε λέξεις.

Μονάχα εξαιρέσεις...

"...το ξέρεις μ' αρέσεις

μα μη με πιστέψεις

σ' αυτό τον κόσμο που μόνος μου ζω

δεν υπάρχουν κανόνες

μονάχα εξαιρέσεις..."

ΥΓ: Ακριβώς έτσι! Ούτε εγώ να το 'χα γράψει. Τρομερός ο Rous. Κάνε κλικ και θα τα μάθεις όλα ;)

Διακοπές εντός και εκτός...

Καταρχήν, ευχαριστώ εσένα κι εσένα κι εσένα που ανησυχήσατε με την απουσία μου και μου γράψατε. Όλα είναι μια χαρά. Απλώς είμαι σε διακοπές γι' αυτό δεν ανέβασα τίποτα τις τελευταίες μέρες. Ξέρετε, αυτή την άπαιχτη φάση, που ξυπνάς το πρωί και λες "που να πιω σήμερα τον καφέα μου", "που να πάρω τον αέρα μου" κι αυτό και μόνο είναι το πρόβλημα σου. Ε, ακριβώς έτσι. Γυρίζω εντός και εκτός Αθηνών και την έχω καταβρεί. Πριν λίγο ήμουν στην Καλλιθέα και ήταν πανέμορφα. Αυτή η Δαβάκη, με το πάρκο της, η πλατεία Κύπρου με την άπλα της. Τα σκιερά στενά που τόσο μ' αρέσουν... Αδειάζει το μυαλό μου εκεί κάθε φορά. Και το χρειαζόμουν. Προχτές ήμουν πάλι στο Ζούμπερι. Ήταν μέρα για μπάνιο. Για άραγμα με καφεδάκι και καλή παρέα. Τ' απόγευμα θα 'μαι κάπου αλλού κι αύριο ποιος ξέρει; Αν κρατήσει η καλοκαιρία, μπορεί να την κάνω και για κάνα κοντινό νησάκι. Τις υπόλοιπες ώρες, διαβάζω τα άπειρα, βλέπω ένα σωρό ταινίες, τσακίζω τ' αγαπημένα μου γλυκά και γενικώς απολαμβάνω επιτέλους λίγο το χρόνο, διότι ο Σεπτέμβρης είχε μπει με τρελά γκάζια κι έτσι φαίνεται ότι θα συνεχιστεί η χρονιά. Ας το χαρώ λοιπόν, το διάλειμμα μου τώρα που μπορώ. Δεν σας γράφω άλλα για ευνόητους λόγους. Σας βάζω όμως φωτογραφία που τράβηξα πρόσφατα, έτσι για να χαλαρώσετε λιγάκι κι εσείς μ' αυτή τη θέα και... θα τα ξαναπούμε... Καλά να περνάτε!

Acheronta movebo

ΥΣ. "...Και πες στο Χάρο, θα πάω όταν γουστάρω!"