Είμαι ένα δέντρο...

Είμαι ένα δέντρο... Με ρίζες βαθιές. Οι ρίζες μου σπάνε τις πέτρες, διαπερνούν το χώμα. Ορίζουν και δεν ορίζονται. Γδέρνονται, αλλά με στηρίζουν. Σαπίζουν καμιά φορά. Άλλες πάλι ξεραίνονται. Αλλά οι πιο πολλές αντέχουν. Είναι σκληρές. Βαθιές ρίζες.

Είμαι ένα δέντρο... Στον ίσκιο μου κάθονται λογής-λογής άνθρωποι για να ξαποστάσουν. Κάποιοι έρχονται και ξανάρχονται. Είναι κομμάτι μου κι είμαι δικό τους. Με ορισμένους δεν μιλάμε καν. Αλλά καταλαβαινόμαστε. Κι αυτό ειν' υπέροχο.. Άλλοι περνάνε από μακριά, μου ρίχνουν μια ματιά και προσπερνάνε. Δεν γνωριζόμαστε ποτέ. Μερικούς άλλους, τους συμπαθώ και τους προσφέρομαι, ενώ ξέρω πως δεν πρέπει. Ξέρω πως θα φύγουν και θα μου τα πάρουν όλα. Καρπούς κι ανάπαυση. Αλλά τους αφήνω.. Να κρέμονται απ' τα κλαδιά μου για να σωθούν τάχα κι ας τα σπάζουν άτσαλα.

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω, πως πρόκειται για κλέφτες, που προσποιούνται τα όργανα της τάξης. Τους στέλνω τις πιο όμορφες πεταλούδες μου και τα πιο γλυκόλαλα αηδόνια μου. Τους δροσίζω με το πιο απαλό μου αεράκι. Τους αφήνω να λεηλατούν τους κρυμμένους θησαυρούς μου. Γιατί δεν έχει νόημα να κρατάω κάτι όμορφο, μόνο για μένα. Δεν έχει νόημα να τους απαρνηθώ, επειδή έχασαν την μεγαλύτερη αρετή τους. Συμβαίνει.. Μα όταν περνάει η Στιγμή κι απομακρύνονται, πάντα βρέχει. Μερικές φορές φεύγοντας, προσπαθούν ακόμα και να σκοτώσουν τα πουλιά μου. Άλλες, κόβουν τα λουλούδια που μου κρατάνε συντροφιά. Και κάτι λίγες, χαράζουν τ' όνομά τους στον κορμό μου. Δεν νομίζω να τους απασχολεί αν πονάω. Κι ύστερα πάντα βρέχει...

Είμαι ένα δέντρο. Φορτωμένο ίσκιους και φαντάσματα. Πονετικές νεράιδες και παιχνιδιάρικα ξωτικά. Δεν είμαι μόνο μου σχεδόν ποτέ κι έτσι δεν με νοιάζει που οι ρίζες μου μ' εμποδίζουν να φτάσω τον ουρανό. Τον ατενίζω και με σκεπάζει. Μου χαρίζει τον ήλιο του, ονειρεύομαι στο φεγγάρι του. Λάμπω, μαζί με τ' αστέρια... Τους ανθρώπους μονάχα δεν καταλαβαίνω. Τους άπληστους ανθρώπους... Ίσως θα 'πρεπε να τους λυπάμαι. Να ζεις σαν άρπαγας, τι σόι ζωή είναι;

Λόλα...

Επειδή σου χρωστάω ένα από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της εφηβείας μου, επειδή ήσουν χαρισματικό πλάσμα και ξεχώριζες, επειδή από πέρυσι σκέφτομαι να σου γράψω δυο λόγια, επειδή έφυγες νωρίς, επειδή ζεις μες το μυαλό μου...


"Στέκομαι μέσα στη βροχή στο δρόμο
αργά το βράδυ το Σάββατο
κοιτάει και με τρυπάει τατού στον ώμο
κάτω από μαύρο αδιάβροχο
όμορφη σαν παραμύθι
όμορφη σα ζωγραφιά
κι από τότε γυρνάω σα χαμένο σπουργίτι
κι όταν βρέχει πονάω.

Είναι η Λόλα
τα καίει όλα
βάζει παντού φωτιά
χείλια σα φλογοβόλα.

Γι' αυτήν όλα τα μπουκάλια άδεια
γυαλιά σπασμένα στο πάτωμα
γι' αυτήν στα χέρια μαχαιριές σημάδια
χιλιάρες φεύγουν κοπάδια
όμορφη σαν παραμύθι
όμορφη σα ζωγραφιά
κι από τότε γυρνάω σα χαμένο σπουργίτι
κι όταν βρέχει πονάω.

Σύρμα...η Λόλα!"


Μουσ: Ξύλινα Σπαθιά
Στιχ-Τραγ: Παύλος Παυλίδης

Έτσι εξηγείται...

"Η έμμονη καθήλωση που πολλοί από μας έχουμε όταν ερωτευόμαστε (δεν μπορούμε να σταματήσουμε να τον-την σκεφτόμαστε) οφείλεται στα χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης. Ο έρωτας δε, παράγει την 'είμαι καλά' ορμόνη ντοπαμίνη, η οποία έχει στόχο τις περιοχές ανταμοιβής του κερκοφόρου και του επικλινή πυρήνα. Είναι ένα 'φτιάξιμο' σαν ναρκωτικό, και είναι πολύ εθιστικό. Ο δεσμός αυτός υποβοηθείται και υποκινείται από ορμόνες όπως η οξυτοκίνη και η βασοπρεσσίνη".

"Εν τω μεταξύ, ο προμετωπιαίος φλοιός (το τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την λογική) και η αμυγδαλή, που σχετίζεται με το φόβο, είναι απενεργοποιημένα-πράγμα που εξηγεί γιατί πολλοί από μας, γίνονται αλόγιστα ανόητοι στην αγάπη".

"Μπορεί να σας ξυπνάει πόθο ένα άτομο χωρίς να το έχετε ερωτευτεί (ή ακόμα και χωρίς να σας αρέσει το εν λόγω πρόσωπο) και, αντιστρόφως, να το αγαπάτε χωρίς να το ποθείτε. Αυτό συμβαίνει επειδή χρειάζονται μόνο 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου για να αντιληφθεί το υποσυνείδητό σας αν αυτός ή αυτή που βλέπετε είναι ελκυστικοί. Ελάχιστο χρόνο δηλαδή, απ' ότι χρειάζεται το συνειδητό μέρος του εγκεφάλου να επεξεργαστεί μια γνώμη".

Jena Pincott-βιολόγος και συγγραφέας


ΥΓ: Κι αν επίσης είδες τον βάτραχο για πρίγκηπα, ενδέχεται να περνούσε απ' τον 5ο οίκο σου ο Ποσειδώνας... :)))

Ξανά στα θαύματα...

Έχει περάσει καιρός. Κι έχω βαρεθεί τις σκουριές, τις φθορές, τα μεσοβέζικα πράγματα. Θέλω λάμψεις, πυροτεχνήματα, κάτι να γυαλίζει... Κρατάει λίγο; Τι σημασία έχει; Το περισσότερο καμιά φορά ξεφτίζει. Σε κάνει να ψάχνεις το blanco, για να το διορθώσεις. Να βάλεις το stop, εκεί που έπρεπε να έχει μπει κι όχι εκεί που μπήκε. Κι εγώ δεν θέλω πια να διορθώνω. Αρκετή αλήθεια έχω στη ζωή μου. Θέλω να τακτοποιώ εκκρεμότητες, να τις βάζω στα κουτάκια τους, να τις ξεχνάω και να προχωράω. Ν' αναδύομαι και να μην βουλιάζω. Να χαίρομαι και να απολαμβάνω. Περνάω τη ροζ φάση μου επιτέλους! Χρειάζεται όσο να πεις κι αυτή...

Ανατέλλω...

Eκρήξεις...

Τώρα εσείς κοιμάστε στα ωραία σας κρεβατάκια, αλλά εγώ ξενυχτάω (σιγά το πρωτότυπο θα μου πείτε), προσπαθώντας να καταλάβω τι γίνεται τέλος πάντων και οι Αμπελόκηποι έχουν τέτοιο σουξέ στις εκρήξεις. Έσκασε πάλι κάτι εδώ γύρω, έτσι για να 'χουμε να ψαχνόμαστε. Ένα σας λέω μόνο: πεταχτήκαμε όλοι πάραυτα στα μπαλκόνια, αλλά όσο ζάπινγκ κι αν κάνω δεν βλέπω να έχει πάρει είδηση κανείς τι έγινε. Τέλος πάντων. Θα μάθουμε σε μερικές ώρες, όταν με το καλό ξυπνήσουμε. Προς το παρόν το μυαλό μου κάνει repeat στο "μπουμ". Άγρια φάση όσο να πεις... Πως γίναμε έτσι ρε γαμώτο; Κι ότι σας έγραφα πριν λίγες μέρες πόσο την γουστάρω αυτή τη γειτονιά. Κι όχι πως το αναιρώ τώρα, για μια ακόμα εκρηξούλα (αυτό μας έλειπε δα), αλλά με χαλάει στιγμιαία όσο να πεις, το τρελό χτυποκάρδι. Ευτυχώς που ξημερώνει μια άλλη μέρα... Το καλό που της θέλω να είναι όμορφη...

Θέλει όλο το αίμα...

Σ' αγαπάω ακόμα

Πάλι γύρισα πίσω
για ένα ακόμα τσιγάρο
Δε θα σου εξηγήσω
αγκαλιά θα σε πάρω

Ό,τι λένε οι λέξεις
τη ζωή δεν την πιάνουν
Κι όσα λόγια αν ξοδέψεις
για να ζήσεις δε φτάνουν

Από που θες να ζήσεις;
Από ποιά κερδισμένα;
Και σε ποιόν να γυρίσεις
όταν χάσεις κι εσένα

Η αγάπη δεν είναι
μοναχά ένα βλέμμα
Ούτε μόνο ένα "μείνε"
Θέλει όλο το αίμα

Η αγάπη μου είναι
το πιο κόκκινο χρώμα
Κατακόκκινη γίνε
Σ' αγαπάω ακόμα!

Να κοιτάς και να θέλεις
Μη φοβάσει να χάνεις
Στη χαρά ν'ανατέλεις
ζωντανή μην πεθάνεις

Κι αν ο φόβος μας δένει
να μη μείνουμε μόνοι
Πάλι ο φόβος μας στέλνει
μακριά απ' ό,τι ενώνει


τραγ: Β. Παπακωνσταντίνου
στιχ: Οδυσσέας Ιωάννου
μουσ: Bruno Lauzi


P.S: Certe cose si fanno
quando non puoi dormire
quando vienne la luna
e ti chiede di uscire...

Κάθε βράδυ στ' ονειρό μου...

Κάτι αλλάζει...

Περπατάω το σούρουπο... Φυσάει αέρας. Ανακατεύονται τα χρώματα στη Δύση. Στέκομαι για λίγο και θαυμάζω, πως χάνεται ο ήλιος κάπου μακριά κι εγώ τον βλέπω.. Στη συμβολή Αλεξάνδρας με Κηφισίας. Έχει θόρυβο. Αλλά αν απομονώσεις την εικόνα, είναι όμορφη. Συνεχίζω το περπάτημα. Έξω απ' το παλιό πια γήπεδο του Παναθηναϊκού... Στην Πανόρμου, στην Λαρίσης... Μπαλκόνια με πράσινο, ανθισμένα δέντρα, τραπεζάκια έξω εκεί που ως χτες δεν υπήρχε τίποτα, καινούριο νεοκλασικό εστιατόριο με κυπριακή κουζίνα, ντελικατέσεν με υπέροχα κρασιά και δελεαστικά πιάτα, καφετέριες. Λύκεια με τρελαμένα παιδιά που χορεύουν έχοντας τέρμα την μουσική. Πως αλλιώς; Τελευταία όλο κάνουν πάρτι.. Και μ' αρέσει! Μαγαζιά με κατάφωτες βιτρίνες. Η Santa Botella και τα διπλανά μπαράκια. Το μετρό, κάτι πάρκα σε μέγεθος σπιρτόκουτου, αλλά κυρίως οι άνθρωποι. Οι φοιτητές απέναντι, που μπαίνουν και βγαίνουν απ' το παράθυρο. Η κοπέλα δίπλα μου, με τα κατάμαυρα μάτια. Η γιαγιά του ισογείου που δακρύζει αναμοχλεύοντας μνήμες, όταν τα λέμε. Το χανουμάκι με τη σημαία της ΑΕΚ και το μπάρμπεκιου στο μπαλκόνι. Δυο νέοι αγιογράφοι με καθαρό βλέμμα. Ο κύριος που πουλάει λάδι απ' την Καλαμάτα. Ο γείτονας με τον κατάλευκο σκύλο. Οι Φιλιπιννέζοι που τραγουδούν στο καραόκε "I love you, i need you..." όλη νύχτα. Οι Ασιάτες με το γεμάτο μυρωδιές μαγαζάκι τους... Οι άνθρωποι που κάνουν την γειτονιά μου ν' αλλάζει κι όμως να μένει ίδια. Ξέρω πως θα φύγω από δω, όπως έφυγα κι από αλλού κάποτε. Αλλά θα επιστρέφω σίγουρα. Ακόμα κι αν είναι για λίγο. Δημιούργησα μια βάση που δεν θέλω να χάσω. Ένα κουκούλι προστασίας απ' τις αλλαγές ας πούμε, που καμιά φορά με κάνουν να χάνω συνέχειες. Αλλά αν δεν κυλάς, χορταριάζεις. Κι εγώ δεν θέλησα ποτέ να ζήσω τη ζωή μου σαν μια πέτρα... Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Υγρό γαλάζιο...

Να μυρίζει η νύχτα αλάτι και ιώδιο και να σέρνεται μπροστά μας το μαύρο το κύμα. Άκρη άκρη να τρέχω, μην πιάσει τα πόδια μου, μην βρέξει τις σκέψεις σου και σε πονέσει. Κι εσύ να γράφεις μόνος σου ιστορίες σ' ένα έρημο κατάστρωμα, μ' άδεια λυπημένα μάτια. Θες να σε πάρω απ' το χέρι, να κάψουμε τ' αυτοκίνητο σου, να λύσουμε το σκάφος σου και να σε κεράσω μαστίχα σ' αυτό το ζαχαροπλαστείο με τα πολύχρωμα καραβάκια; Λάθος πράγματα διάλεξες για να γεμίσεις τη ζωή σου. Γι' αυτό σου βγάζει γλώσσα η άτιμη... Τι πίνεις; Ότι κι αν είναι, δεν σε πάει στο ταξίδι που γυρεύεις. Θα 'πρεπε να 'μαι ένα τρικάταρτο κορμί. Αυτό μονάχα ονειρεύομαι κάτι τέτοια βράδια. Τραγουδάω δυνατά "δεν είμαι από δω" και θέλω να χαμογελάσω σ' αυτό τον κόκκινο αστερία. Να χορέψω, να απογειωθώ, να είμαι! Μην σωπαίνεις. Συμβαίνει μερικές φορές. Συμβαίνει.. Βάφονται όλα στο υγρό γαλάζιο... Κι ούτε μια άσπρη γραμμή δεν μπορεί να σε κρύψει... Αλλά αύριο, αύριο, κάντα όλα αλλιώς. Ξύπνα και φύγε. Φύγε! Έχεις μια ελπίδα ακόμα...