Μιας που ανέφερα στο προηγούμενο post τον Μπουνιουέλ και την γοητεία που ασκούσε και σε κείνον η αυτοκτονία του σκορπιού όταν περικυκλώνεται από φωτιά, σκέφτηκα να σας παραθέσω σήμερα ένα απόσπασμα που αφορά ίσως την πιο πρωτοποριακή σουρεαλιστική ταινία που γυρίστηκε ποτέ: τον "Ανδαλουσιανό σκύλο". Ο ίδιος ο Μπουνιουέλ στην αυτοβιογραφία του που κυκλοφορεί με τίτλο: "Η τελευταία πνοή", απ' τις εκδόσεις "Οδυσσέας", σε μετάφραση της Μαρίας Μπαλάσκα, αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο σ' αυτή την ταινία, αλλά εγώ επέλεξα ένα άλλο απόσπασμα που αφορά όχι μόνο αυτό το δημιούργημά του, αλλά συνολικά τη σχέση του με τα όνειρα, ίσως γιατί τελευταία κάτι γίνεται με τα όνειρά μου κι αισθάνομαι ότι μπαίνω σε μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια. Γράφει λοιπόν ο Μπουνιουέλ:
"Αν μου 'λέγαν: σου μένουν είκοσι χρόνια ζωής, πως θα 'θελες να περάσεις το κάθε εικοσιτετράωρο που σου απομένει να ζήσεις; Θα απαντούσα: δώστε μου δυο ώρες ενεργητικότητας και είκοσι δύο ώρες για να ονειρεύομαι υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορώ να θυμάμαι -γιατί το όνειρο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη που το τρέφει.
Λατρεύω τα όνειρα, ακόμη κι όταν είναι εφιάλτες, όπως συμβαίνει συνήθως με τα δικά μου. Τα όνειρά μου είναι διαρκώς σπαρμένα από εμπόδια, που τα συναντώ ξανά και ξανά. Αλλά το ίδιο μου κάνει.
Αυτός ο τρελός έρωτας για το όνειρο, για την απόλαυση του να ονειρεύομαι τελείως απαλλαγμένος από οποιαδήποτε ανάγκη για εξήγηση, είναι ένα από τα βαθιά αισθήματα που μ' έφεραν κοντά στο σουρεαλισμό. Ο "Ανδαλουσιανός σκύλος" γεννήθηκε από τη συνάντηση ενός ονείρου μου με ένα όνειρο του Νταλί. Αργότερα εισήγαγα όνειρα στις ταινίες μου, προσπαθώντας να αποφύγω τον λογικό κι επεξηγηματικό ρόλο που παίζουν συνήθως. Μια μέρα είπα σ' ένα μεξικανό παραγωγό -που όμως δεν του άρεσε καθόλου το αστείο μου: "Αν η ταινία βγει πολύ μικρή, θα βάλω μέσα ένα όνειρο" .
Εννοείται ότι σας προτείνω να διαβάσετε ολόκληρο το αξιόλογο αυτό βιβλίο και βέβαια όσοι δεν έχετε δει την ταινία, μπορείτε απλά να κάνετε κλικ στο http://www.cinemanews.gr/v5/classic.php?n=2133 και σίγουρα θα μάθετε περισσότερα...
8 σχολια:
Απ την αλλη σκέπτομαι...πόσο καλο μας κανουν τελικα τα ονειρα...;
Καλημερα φεγγαρενια μου και καλη βδομαδα
Kαλά μιλάμε για μια απ' τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχώ. Δύο "αναρχικά" πνεύματα (γιατί κι ο Νταλί είχε μεγάλη συνεισφορά)συναντήθηκαν χαρτογραφώντας το ανθρώπινο υποσυνείδητο, κατά την φρουδική οπτική.
Συν τοις άλλοις ήταν ένα έργο που επιτίθεται στον οπτικοκεντρισμό και τα ήθη της εποχής. Ο κινηματογράφος δεν πρέπει να είναι κατασκεύασμα για ποπ κορν, αλλά να μένει απρόσιτος και ανοιχτός προς κάθε ερμηνεία, όπως τα όνειρα.
Εξαιρετική η επιλογή σου! Καλησπέρα!
φεγγαρινή μαντάμ αυτό το βιβλίο το είχα απορροφήσει στην κυριολεξία και το συγκεκριμένο κεφάλαιο ορθά κάνεις και το τονίζεις λόγω της ταινίας αλλά κατ'εμέ ολόκληρο είναι απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον έχει ανάλογα ενδιαφέροντα. Ένας άνθρωπος που το σουρρεαλισμό τον εξέφραζε η ζωή του, που δείχνει τι σημαίνει να μην υποτάσσεσαι σε ένα κίνημα αλλά να το βρίσκεις μέσα σου. Αγαπημένος με διαφορά κινηματογραφιστής και η ταινία το άλφα αν όχι και το ωμέγα του σουρρεαλισμού στη μεγάλη οθόνη, η σκηνή με το ξυράφι, με το αυτόνομο χέρι, με τα μυρμήγκια που δε σταματάνε πουθενά μένουν χαραγμένες στη μνήμη. Ξέχασες να πεις οτι ανδαλουσιανός σκύλος είναι ο Μπονιουέλ και μετά απ'αυτόν το χάος! Σε χαιρετώ!
Τον κατανοώ τον προβληματισμό Μαρία μου. Έχει να κάνει ίσως με το πόσο διαχωρίζουμε όνειρα και πραγματικότητα, γιατί αν αναλωθείς στο κυνήγι ενός ονείρου, που ξέρεις ότι μπορεί να μην πραγματοποιηθεί και ποτέ, μπορεί να σπάσουν όλα μέσα σου στο τέλος. Προσωπικά όμως, ως αιώνια πιστή των ιδεών του Τσε, πιστεύω σε κείνο το υπέροχο που είπε: "Να είστε ρεαλιστές. Να ποθείτε τα αδύνατα!". Οπότε επιμένω να ονειρεύομαι (αν και όχι τις 22 ώρες ημερησίως που ποθούσε ο Μπουνιουέλ), ακόμα κι αν είναι να καώ απ' τη φωτιά των ονείρων μου.
Samael συμφωνώ απολύτως σε όσα γράφεις σχετικά με το σινεμά. Αν σκεφτείς ότι οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες (Μπουνιουέλ, Παζολίνι, Λιντς κτλ), ήταν και είναι αιρετικοί και "δυσανάγνωστοι" για ορισμένους, θα βεβαιωθείς για του λόγου το αληθές. Αλλά όπως ξέρεις, ίσως καλύτερα απο μένα, τα δύσκολα συνήθως δεν τα προτιμάει το πλήθος (όχι βέβαια ότι έχει και σημασία αυτό). Σ' ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια, αν και στην ουσία αναδημοσίευση έκανα. Καλησπέρα κι απο μένα.
Ανέστη Μ., ήμουν σίγουρη ότι θα σου άρεσε κι εσένα. Πως αλλιώς θα μπορούσε να 'ναι; Τυχαία γράφουμε στην ΕΛ. Σ. Α.; Εννοείται ότι όλο το βιβλίο είναι ωραίο και καλά κάνεις και το τονίζεις. Χαίρομαι που τόσο ενημερωμένοι άνθρωποι περνάτε και σχολιάζετε κι ακόμη περισσότερο, αν συμβαίνει να έχουμε και κοινά γούστα-αναφορές. Καλησπέρα σου!
Για τα όνειρα λοιπόν,…
Τα εμπόδια είναι τα ίδια τα όνειρα
Που μας δυναστεύουν με τους περιορισμούς που επιβάλουν
Και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε την στιγμή
Αφού αδειάζουμε «εκεί»
Όλα όσα δεν «ζήσαμε»
Έτσι λοιπόν τα προτιμώ «άδεια» και ρηχά
Για να’ ναι γεμάτο το δισάκι,…
.............................
Εξαιρετική ανάρτηση
Την Καλησπέρα μου Κυρά του Φεγγαριού
Βασίλη, πολύ ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση σου και νομίζω χρειαζόταν, για να συμπληρωθεί η ωραία αυτή ανταλλαγή απόψεων που γίνεται εδώ. Πράγματι, αν τα όνειρα είναι το παραπέτασμα μιας στείρας ζωής, νομίζω κι εγώ πως θα προτιμούσα μια γεμάτη σε εμπειρίες ζωή, ακόμα και με τίμημα την πλήρη στέρηση των ονείρων. Εγώ ανέκαθεν τα θεωρούσα ως εφαλτήριο για τολμηρές πράξεις και σπανιότερα ως ένα τρόπο ευόδωσης ευσεβών πόθων. Βρίσκω θαυμάσια την άρση του συνειδητού που σου προσφέρουν και σε κάνουν να "δεις" μερικές φορές τι αληθινά λαχταράει η ψυχή σου.
Επέτρεψε με κι απο δω να σου πω ένα μπράβο, για τη θαυμάσια δουλειά που κάνεις με τους μαθητές σου. Μακάρι να υπήρχαν πολλοί εκπαιδευτικοί σαν και σένα. Καλησπέρα κι απο μένα!
Γιατί η ανωμαλία του καθενός πρέπει να ονομάζεται τέχνη?Η τέχνη για την τέχνη ή η τέχνη για τον άνθρωπο? Τελικά τι ισχύει?
Καλά μιλαμέ για την μεγαλύτερη παπαρα όλων των εποχών..απορώ τι ακριβώς σας άρεσε σε αυτό το άρρωστό κατασκεύασμα...δεν μπορώ να καταλάβω..εσείς δηλαδή εισπράξατε κάτι που σας έκανε καλύτερους ανθρώπους ύστερα από την "σπουδαία" αυτή ταινία..?συμφωνώ με τη fwteinoui !την κάθε ανωμαλία του καθενός πρέπει να την επικροτούμε και να την βαφτίζουμε τέχνη...?δεν νομίζω...
Ανάρτηση Σχολίου