Ο δικός μου Νίκος Καραθάνος

..

..

Για όσους το όνομα του δεν λέει τίποτα, να εξηγήσω πως είναι ηθοποιός. Αλλά πρόσφατα σκηνοθέτησε και την παράσταση "Οκτώ γυναίκες" (του Ρόμπερτ Τόμας). Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην πολυσυζητημένη "Μήδεια" του Βασίλιεφ, φέτος το καλοκαίρι, όπου υποδύθηκε τον Αιγέα.

Υπήρξε δάσκαλος μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η γνώμη μου είναι υποκειμενική. Δεν χαρίζομαι στον εαυτό μου, πόσο μάλλον στους άλλους. Όμως πραγματικά, ο Καραθάνος είναι απ' τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, απ' τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουμε. Τον έχω δει ως Κινησία στη "Λυσιστράτη" που πρωταγωνίστησε η Λυδία Κονιόρδου, ως Λι στο "True West (του Σαμ Σέπαρντ), ως γιατρό του Καλογερά στο "10" του Καραγάτση (που προβλήθηκε πέρυσι απ' τον "Άλφα"), ως Αμφιτρύων στο ομότιτλο έργο του Χάινριχ φον Κλάιστ, ως αναποφάσιστο ερωτευμένο στο "Απόστολος και μόνος" (που προβλήθηκε απο τη ΝΕΤ). Ζήλεψα την ικανότητα του να μεταμορφώνεται κάθε φορά για τις ανάγκες των ρόλων που υποδυόταν, ζήλεψα το ταλέντο του και τον θαύμασα ως άνθρωπο για την Ευγένεια του και για την αστείρευτη αγάπη του για το Θέατρο.

Θυμάμαι ότι πέρασα ώρες, μελετώντας το μονόλογο της "Μήδειας" που μου είχε αναθέσει (ακόμη και κολυμπώντας κάπου έξω απ' τη Χαλκίδα μουρμούριζα "...το πιο βαρύ σακάτεμα σε βρήκε, μέσα σου πέθανε η ντροπή..."), οτι μας δίδαξε μοναδικά τον ρυθμό και την μουσικότητα των κειμένων ("...Ο Πέλοπας του Τάνταλου..." δεν νομίζω να φύγει ποτέ απ' το μυαλό μου), ότι μας έφερε να δούμε μια ταινία που με σημάδεψε: την "Μήδεια" του Λαρς φον Τρίερ (θα σας μιλήσω κάποια στιγμή και γι' αυτήν), ότι ήταν πάντα πρόθυμος να μας συστήσει κι άλλα βιβλία για να διαβάσουμε και πάντα διαθέσιμος για τις δικές μας απορίες. Απλός και προσιτός.

Δεν τον ενδιαφέρει να γίνει γνωστός, εξ' ου και έχει παίξει σε ελάχιστες τηλεοπτικές παραγωγές ("Η ανατομία ενός εγκλήματος", "Δέκα Μικροί Μήτσοι", "Εκτέλεση", "Λόγω Τιμής"). Αλλά εγώ ήθελα να σας τον συστήσω. Επειδή είναι απ' τους ανθρώπους που με πήγαν λίγο παρακάτω απο κει που ήμουν κι αυτό δεν το ξεχνάω. Και τον ευχαριστώ, που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν...