Στην Α., που ξέρει να γράφει υπέροχα παραμύθια και στον Α., που μπορεί να γράφει παραμύθια όταν τελειώνουν τα παραμύθια...
Διάλεξα σήμερα να σας παρουσιάσω ένα αγαπημένο βιβλίο, μέσα από ένα πασίγνωστο παραμύθι. Ο μαγικός κόσμος των παραμυθιών, με τις πριγκίπισσες, τις μητριές, τα στοιχειωμένα δάση, τους σοφούς βασιλιάδες, τους νάνους και τις μάγισσες, υπήρξε άλλωστε πάντοτε, αναπόσπαστο τμήμα της παιδικής μας ηλικίας. Όταν μεγαλώνουμε όμως, κάποιοι τ' αφήνουμε πίσω μας όλα αυτά και κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιοι σκεφτόμαστε απλώς τα κρυφά νοήματά τους, τα μηνύματα που μας περνούσαν και κάποιοι πηγαίνουν ακόμα βαθύτερα. Ο παιδοψυχολόγος Μπρούνο Μπετελχάιμ, έκανε αυτό ακριβώς. Έγραψε ένα βιβλίο, για να βοηθήσει εμάς τους ενήλικες να κατανοήσουμε την αναντικατάστατη σημασία των παραμυθιών. Αποκαλύπτοντας μας, το αληθινό τους περιεχόμενο, μας δείχνει τον τρόπο που μπορούν να φανούν χρήσιμες για τα παιδιά οι ιστορίες αυτές, τους μηχανισμούς που δρουν συνειδητά ή υποσυνείδητα, για να τα στηρίξουν και να τ' απελευθερώσουν τελικά απ' τους φόβους και τις αγωνίες τους, για τον κόσμο που τα περιβάλλει. Πέρα απ' αυτό όμως, διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον, κυρίως επειδή μας δείχνει τι υπάρχει πίσω απ' τις απλές λέξεις.. Για πάμε λοιπόν, να κάνουμε μια διαφορετική ανάγνωση της "Κοκκινοσκουφίτσας". Κι ίσως για πρώτη φορά, να δείτε "αλλιώς" το αγαπημένο σας παραμύθι...
"Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι σε μεγάλο βαθμό ένα παιδί που παλεύει ήδη με τα προβλήματα της εφηβείας για τα οποία δεν είναι έτοιμη συναισθηματικά, επειδή δεν έχει ακόμα υπερνικήσει τις οιδιπόδειες συγκρούσεις της (...) Η Κοκκινοσκουφίτσα θέλει ν' ανακαλύψει πράγματα, όπως υποδεικνύουν οι προειδοποιήσεις της μητέρας της να μην κρυφοκοιτάζει. Παρατηρεί ότι κάτι πάει στραβά όταν η γιαγιά της 'φαίνεται πολύ παράξενη', αλλά μπερδεύεται επειδή ο λύκος έχει μεταμφιεστεί με τα ρούχα της γιαγιάς. Η Κοκκινοσκουφίτσα προσπαθεί να καταλάβει όταν ρωτά τη Γιαγιά για τα μεγάλα αυτιά της, παρατηρεί τα μεγάλα μάτια, απορεί για τα μεγάλα χέρια, το φρικτό στόμα. Εδώ έχουμε απαρίθμηση των τεσσάρων αισθήσεων: ακοή, όραση, αφή και γεύση. Το παιδί της εφηβικής ηλικίας τις χρησιμοποιεί όλες για να κατανοήσει τον κόσμο(...) Ο κίνδυνος για την Κοκκινοσκουφίτσα είναι η σεξουαλικότητά της που τώρα μπουμπουκιάζει, για την οποία δεν είναι ακόμη αρκετά ώριμη συναισθηματικά (...) Σε όλη την "Κοκκινοσκουφίτσα", στον τίτλο και στο όνομα του κοριτσιού, η έμφαση δίνεται στο κόκκινο χρώμα, που το φορά επιδεικτικά. Το κόκκινο είναι το χρώμα που συμβολίζει τα βίαια συναισθήματα, στα οποία περιλαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό τα σεξουαλικά.
Ούτε η μητέρα, ούτε η γιαγιά μπορούν να κάνουν οτιδήποτε: ούτε να απειλήσουν, ούτε να προστατεύσουν Αντίθετα το αρσενικό είναι εξαιρετικά σημαντικό, διαιρεμένο σε δύο αντίθετες μεταξύ τους μορφές: τον επικίνδυνο αποπλανητή Λύκο, ο οποίος αν το κορίτσι ενδώσει, μετατρέπεται στον εξολοθρευτή της καλής γιαγιάς και του κοριτσιού, και στον Κυνηγό, την υπεύθυνη, δυνατή, σωτήρια πατρική φυσιογνωμία.
Όλοι αγαπούν την Κοκκινοσκουφίτσα, γιατί, αν και ενάρετη, μπαίνει στον πειρασμό και γιατί η μοίρα της μας λέει, ότι το να εμπιστευόμαστε τις καλές προθέσεις οποιουδήποτε φαίνεται καλός, είναι σαν να αφηνόμαστε να πέσουμε σε παγίδες. Αν δεν υπήρχε κάτι μέσα μας που να συμπαθεί τον μεγάλο, κακό λύκο, τότε αυτός δεν θα είχε καμιά εξουσία πάνω μας. Επομένως είναι σημαντικό να καταλάβουμε τη φύση του, αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι να μάθουμε τι τον κάνει ελκυστικό για μας. Όσο ελκυστική κι αν είναι η αφέλεια, είναι επικίνδυνο να παραμένει κανείς αφελής σε όλη του τη ζωή".
Το βιβλίο "Η γοητεία των παραμυθιών-Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση" κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις "Γλάρος".
DEVIL’S TRAIN-DEVIL’S TRAIN
-
O Δημήτρης Λιαπάκης των Mystic Prophecy είχε στα σκαριά για καιρό αυτό το
project. Οι Devil’s Train βρήκαν συμβόλαιο και κυκλοφορούν το πρώτο τους,
ομότιτλ...
Πριν από 14 ώρες
35 σχολια:
αυτές οι εναλλακτικές,αν θες, ερμηνείες και προσεγγίσεις κλασσικών παραμυθιών είναι που με ενθουσιάζουν γιατί δείχνουν την λανθάνουσα παιδική φύση του ανθρώπου μέσα απο ένα ψυχαναλυτικό και άκρως αποκαλυπτικό πρίσμα...
κάποτε στη σχολή είχα παρακολουθήσει μια ημερίδα για την εξουσιά και τη δύναμη στην ελληνική παιδική λογοτεχνία και με εντυπωσιάσε η εισήγηση του Καρακίτσιου (αναπλ. καθηγ. ΤΕΠΑΕ Θεσσ/νικης) μέσα απο την οποία παρουσιάζε τα εγκλήματα και τα λοιπά ποινικά αδικήματα σε παραμύθια... μάλιστα δίπλα σε κάθε αδίκημα είχε και την ποινή που προβλέπει ο νόμος και το ποινικό/συνταγματικό δίκαιο (πχ 5 χρόνια φυλάκιση!!)
χαιρετώ!
ξέρεις πως θα μπορούσα να σου πω ένα κατεβατό ολόκληρο σχετικά με τη δύναμη και τα νοήματα των παραμυθιών. ξέρεις επίσης πως για να είναι κάποιος αφηγητής θα πρέπει να έχει κατανοήσει και την κουλτούρα του ίδιου του λαού απ' τον οποίο "ξεφύτρωσε" η κάθε ιστορία. και γνωρίζεις πολύ καλά, πως ξαναδιαβάζοντας τα παραμύθια με το πέρασμα των χρόνων, τα βλέπουμε με διαφορετικό μάτι κάθε φορά. κι αυτά, έχουν να μας πουν ακόμη περισσότερα...
αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως η παιδικότητά μας, είναι κρυμμένη μέσα μας. υπάρχει φορές που βγαίνει κι άλλες που κρύβεται πολύ καλά, με κίνδυνο να μένει ξεχασμένη. έχουμε παρατηρήσει όμως όλοι μας πως αν ανάψει μια φλόγα στο τζάκι κι ακουστεί το "μια φορά κι έναν καιρό", θα πλησιάσουμε κοντά...πολύ κοντά...όχι μόνο για να ακούσουμε το "τι" αλλά για να νιώσουμε το "κάλεσμα"...
ως άλλοι λύκοι λοιπόν κι εμείς (ποιος δεν έχει έναν τέτοιο μέσα του;)γουργουρίζουμε κοντά στο φως. όχι για να αποκαλύψουμε μα περισσότερο για...να αποκαλυφθούμε.
κι ένα τζάκι, αν και ξεχασμένο, ξέρει πως στις στάχτες που απομένουν έχουν κλειστεί εικόνες που περνούν απ' τα μάτια του καθενός, φτιάχνοντας ο καθένας το παραμύθι μέσα στο παραμύθι του...
φιλιά βρόχινα...
Υ.Γ. τελικά μακρυγόρησα :))
Υ.Γ2 ο λύκος για να φάει τη γιαγιά σημαίνει πως κάτι άξιζε κι εκείνη, έτσι δεν είναι; (αυτό το λέω γιατί ο καιρός που ήμουν κοκκινοσκουφίτσα έχει παρέλθει και προσπαθώ να παρηγορηθώ. χαχαχαχαχα)
εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο φαίνεται. πραγματικά, όλοι κρύβουμε έναν λύκο μέσα μας, μας ασκεί το πλάσμα αυτό γοητεία. θέλουμε να αγγίξουμε το σαγηνευτικό, το σκοτεινό. αλλά τελικά προτιμούμε (ή πρέπει να προτιμούμε την ασφάλεια, τη σταθερότητα). ο λύκος λέτε να την έτρωγε? ή είναι κι αυτό συμβολικό?... :)) μπορεί απλώς να ήθελε να την παρασύρει σε μια περιπέτεια με αβέβαιο τέλος. ή ελεγειακή ευτυχία ή επώδυνος θάνατος.
Μα αυτή δεν είναι η φύση του ανθρώπου?
Όσο και αν προορίζεται να ταξιδέψει στο φώς άλλο τόσο δεν ελκύεται από τη σαγήνη και το μυστήριο του σκοταδιού?
Ένας ψυχολόγος προσπαθεί να αναλύσει ένα παραμύθι, κι ένας παραμυθάς προσπαθεί να μετατρέψει σε παραμύθι την πραγματικότητα.
Εξαιρετική προσέγγιση ακόμα και γι όσους πιστεύουν ακόμα στα παραμύθια.
Πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο!
Σκέφτομαι όμως τώρα που μεγαλώσαμε και τα "ξεπεράσαμε" αυτά των παιδιών τα παραμύθια μήπως πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε αυτά για να δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία?
Παρακολούθησα, όσα χρόνια ήταν ο γιος μου στον παιδικό σταθμό (από 1 και κάτι μέχρι που τέλειωσε το νήπιο) μια σειρά σεμινάρια που μας έκανε κάθε χρόνο η παιδοψυχολόγος του (ιδιωτικού) σταθμού. Ένας από τους κύκλους ήταν ακριβώς το θέμα του βιβλίου, και ήταν σχεδόν "θεατρικό δρώμενο" -μας έβαζε δλδ να πάρουμε ρόλους από τα παραμύθια, να σκεφτούμε σαν αυτούς, να τα καταγράψουμε και μετά το συζητούσαμε. Ήταν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση -είδα με εντελώς άλλο μάτι τα γνωστά παραμύθια.
[αλλά εμμένω, παρ' όλα αυτά, στην άποψη που είχα από παιδί: εγώ ήμουν σχεδόν πάντα με το "λύκο" :)))]
Ενδιαφέρον το βιβλίο, το σημείωσα ήδη :)
Καλημέρες και φιλιά, φεγγαροκυρά!
:)
Διάβασα σχετικά με το συγκεκριμμένο παραμύθι, πως ανήκει στον κύκλο των διδακτικών ιστοριών, επειδή το χρησιμοποιούσαν στην Β.Ιταλία τον 17ο-18ο αιώνα για να προειδοποιήσουν τα κορίτσια να μην μπαίνουν στα δάση όπου καιροφυλακτούσαν ληστές, βιαστές κλπ...
Από την άλλη, ένα χαζό παραμύθι είναι, που στιγμάτισε για πάντα τους λύκους, ως τα κακά αιμοβόρικα ζώα που τρώνε βλαμένες παιδούλες που φοράνε κόκκινα σκουφιά (ενώ αν φορούσαν κίτρινα, πχ...)
Πολύ σημασία δίνουμε και ίσως δεν θά 'πρεπε...
Καλημέρα Φεγγαροκυρά...
δεν είναι πολύ γοητευτική αυτή η προσέγγιση; κυρίως γιατί σε αφήνει άφωνο όταν βλέπεις πόσα κρύβονται μέσα στα "αθώα" κι επιφανειακά για πολλούς παιδικά μας αναγνώσματα κι ακούσματα..
πολύ ενδιαφέρον το απόσπασμα που μας μετέφερες!
ευχαριστούμε Madame! :)
την καλησπέρα μου!
Kαλησπέρα.
Άκου να δεις!
Πολύ ενδιαφέρον...
Δεν το είχα ακούσει ή διαβάσει ποτέ.
Μήπως ξέρεις να μου πεις και για κάποιο άλλο παραμύθι?!
:)
Καλό βράδυ.
:)
Καλησπέρα!
Άκου τώρα τι μου θύμισες...
Είχα διαβάσει λοιπόν κάπου μία ανάλύση για τα στρουμφάκια. Υποτείθεται λοιπόν ότι το στρουμφοχωριό είναι η μικρογραφία μιας κομμουνιστικής κοινωνίας. Κάποια απ' τα επιχειρήματα που στήριζαν αυτή την άποψη, ήταν ότι όλοι συμβιώνουν ισότιμα στο χωριό και μοιράζονται τα πάντα(και τη Στρουμφίτα!), μοναδικός ηγέτης είναι ο Παπαστρουμφ (με το κοκκινο καπέλο και τη φυσιογνωμία που θυμίζει Μαρξ), ενώ ο Δρακουμέλ συμβολίζει τον καπιταλισμό αφού έχει ως στόχο να καταστρέψει την κοινωνία των στρουμφ για το κέρδος...
περισσότερα με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο...
Αναφορικά με τα παραμύθια τώρα. Αναμφίβολα τα παραμύθια μπορούν να αποτελέσουν ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την κοινωνικοποίηση των παιδιών και να τα βοηθήσουν να διαμορφώσουν μια πρώτη άποψη για τον κόσμο. Όμως όσο χρήσιμα και ωφέλιμα είναι για τον ψυχισμό και την προσωπικότητα άλλο τόσο επικίνδυνα μπορούν να γίνουν αν δημιουργηθούν απ' τον λάθος άνθρωπο.
:)
Φιλιαααααά!
Καλησπέρα. Πολύ ενδιαφέρον το post. Αλήθεια, τα παιδιά σήμερα ξέρουνε τα κλασσικά παραμύθια?
Γιατί πρέπει όλα να τα αναλύουμε???
Μήπως γιατί δεν έχουμε φαντασία??
Ή γιατί την έχουμε αλλά την φοβόμαστε???
Διαφωνώ κάθετα με την ανάλυση....
χαλάει όλη την μαγεία....
:-))))
Διαβάζω ακόμη παραμύθια κι ας "γέρασα". Η μαγεία τους είναι διαχρονική και τίποτα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Μέρα καλή
Κυρά του Φεγγαριού,
ενδιαφέρουσα παρουσίαση, αλλά και σχόλια δεν μπορείς να πεις ε; Πάντως εγώ θεωρώ ότι το καλογραμμένο παραμύθι είναι εκείνο που θα μας αφήσει το περιθώριο να τοποθετηθούμε οι ίδιοι ή να τοποθετήσουμε άλλους μέσα σ΄ αυτό, κατά βούληση και κατά εποχή. Είναι κάτι όπως η ποίηση και τα κινηματογραφικά σενάρια.
Ωστόσο δεν μπορώ να παρακάμψω τα σχόλια του Artani, της "μικρής" Νατάσας και του Λάκη. Λατρεύω τον λύκο και θα διαβάζω και ενίοτε θα στήνω παραμύθια μέχρι τέλους.
Καλό ΣΚ
Anypopti, μοιραζόμαστε τον ίδιο ενθουσιασμό. Κι εμένα μ' αρέσουν οι "δεύτερες" αναγνώσεις των κειμένων. Ίσως επειδή βαριέμαι και τα αυτονόητα (και μεταξύ μας, δεν πιστεύω καν ότι υπάρχουν). Η ημερίδα που αναφέρεις, όντως πρέπει να ήταν ενδιαφέρουσα. Δεν το είχα υπόψη μου δυστυχώς, το όνομα του κου Καρακίτσιου. Αλλά πάντα έχω στο νου μου τον Ευγένιο Τριβιζά, που έχει καταφέρει να συνδυάσει Εγκληματολογία και συγγραφή παιδικών παραμυθιών. Το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον. Να 'σαι καλά που πέρασες. :)
Νεράιδα μου, ξέρω, ναι... Και θα σταθώ σ' αυτό που επισήμανες για την κουλτούρα του κάθε λαού, η οποία σαφέστατα σχετίζεται με την δημιουργία των παραμυθιών.
'Εχει σημασία εδώ να παραθέσω ένα στοιχείο βασικό, για την ιστορία αυτού του παραμυθιού. Εσύ τα ξέρεις αυτά, αλλά το γράφω εδώ γιατί έτσι κι αλλιώς, θα το διαβάσουν όλοι. Η Κοκκινοσκουφίτσα λοιπόν γράφτηκε πρώτα απ' τον Περό, το 1697 και στο δικό του παραμύθι, ο λύκος είναι ο νικητής. Οι αδερφοί Γκριμ είναι που διασκεύασαν την ιστορία και παρέμεινε το παραμύθι με τη δική τους εκδοχή για το τέλος, ζωντανό ως τις μέρες μας. Βέβαια, αν το ψάξουμε πιο βαθιά, υπάρχει και στην Ελληνική Μυθολογία, ο Κρόνος που καταπίνει τα παιδιά του, όπως ο λύκος της Κοκκινοσκουφίτσα. Υπάρχει και μια λατινική ιστορία του 1023, στην οποία ένα κοριτσάκι με κόκκινο κάλυμα, κάνει παρέα με λύκους. Υπάρχουν και διάφορες γαλλικές εκδοχές του ίδιου παραμυθιού, με πιο σκληρές λεπτομέρειες, που όμως δεν επικράτησαν. Ο Περό με τη σειρά του, όταν δημοσίευσε το βιβλίο του, που συμπεριλάμβανε την Κοκκινοσκουφίτσα, εξωράισε το παραμύθι για να είναι κατάλληλο προς ανάγνωση στην αυλή των Βερσαλλιών! Το 1812, οι αδερφοί Γκριμ, συμπεριλαμβάνουν το παραμύθι αυτό σε μια συλλογή τους και πράγμα ασυνήθιστο γι' αυτούς, ξανααφηγούνται δύο εκδοχές της ιστορίας. Στη δεύτερη, η γιαγιά προστατεύει την Κοκκινοσκουφίτσα και σχεδιάζει επιτυχώς, το θάνατο του λύκου. Σε κείνους όμως δεν υπάρχει άμεση ή έμμεση αναφορά στη σεξουαλικότητα (υπονοείται με λεπτότητα το ζήτημα βέβαια, αλλά σε ένα προσυνειδητό επίπεδο, εφόσον οι αναγνώστες είναι παιδιά), ενώ στο μύθο του Περό η έμφαση δινόταν ακριβώς στη σεξουαλική αποπλάνηση και το κείμενο συμπληρωνόταν απο ποίημα με φανερό ηθικό δίδαγμα, για το τι μπορούν να πάθουν τα κορίτσια, που ακούν όλων των ειδών τους ανθρώπους.
Θέλω να πω, μιας κι εγώ μακρηγόρησα :) πως ακόμα και η ιστορική στιγμή που δημιουργείται ένα παραμύθι έχει σημασία, όσο και η προσωπικότητα του δημιουργού, πέρα απο την κουλτούρα που ήδη ανέφερες. Άλλο το παραμύθι του Περό της εποχής εκείνης που προοριζόταν για την Βασιλική Αυλή κι άλλο των Γκριμ, που σε άλλη εποχή ανασκευάστηκε και άλλους σκοπούς εξυπηρετούσε (για να μην αναφερθώ και στους ίδιους ως προσωπικότητες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, ε;).
Αυτό το παραθέτω αυτούσιο: "γουργουρίζουμε κοντά στο φως. όχι για να αποκαλύψουμε μα περισσότερο για...να αποκαλυφθούμε". Συμφωνώ. Νέτα-σκέτα ;)
Καλά το τι γέλασα με το υστερόγραφο Νο2 δεν λέγεται. :))) Εννοείται κάτι αξίζει κι η γιαγιά! Πλάκα με κάνεις, που λένε και κάτι φίλοι μου στη Σαλονίκη; Αν δεν αξίζει η γιαγιά, ποια αξίζει;;; Χα χα χα. Φιλάκια!
Χαρά μου, στο συγκεκριμένο παραμύθι, "ο λύκος είναι η εξωτερίκευση της κακίας που νιώθει το παιδί όταν πηγαίνει αντίθετα στις νουθεσίες των γονιών του και επιτρεπει στον εαυτό του να δελεάσει ή να δελεαστεί σεξουαλικά. Όταν παρεκκλίνει από το δρόμο που του έχει προδιαγράψει ο γονιός, συναντά την "κακία" και φοβάται οτι αυτή θα καταπιεί το ίδιο και το γονιό, του οποίου την εμπιστοσύνη πρόδωσε. Όμως, μπορεί να υπάρξει ανάσταση απο την κακία, όπως λέει η ιστορία". Έτσι γράφει τουλάχιστον, ο κύριος Μπετελχάιμ.
Κι εγώ πιστεύω πως όλοι κρύβουμε έναν λύκο μέσα μας. Όπως γράφω και στο προφίλ μου: "δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι και σκοτάδι χωρίς φως". Κάποιοι το ονομάζουν γιν και γιανγκ αυτό, αν ξέρεις... Στην κλασσική Κινεζική γλώσσα, το γιν και το γιάνγκ αναφέρονται στην σκιώδη και στην ηλιόλουστη πλευρά μιας κοιλάδας ή πεδιάδας. Αλλά εννοείται, οι έννοιες αυτές είναι συμβολικές.
Θα την έτρωγε μάλλον. Όπως κι εμάς μας τρώνε κάποιες φορές οι επιλογές μας. Αλλά το "ζην επικινδύνως", πάντα γοητεύει.
Όσο για το αν πρέπει να προτιμούμε την ασφάλεια και τη σταθερότητα, πίστεψέ με, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να σου απαντήσω.
Φιλιά πολλά! Και την επόμενη φορά στον ενικό, ναι;
Υ. Σ. Σ' ευχαριστώ ειλικρινά για την προτίμηση που μου δείχνεις. Ελπίζω να την αξίζω. Θα περάσω να τα πούμε. :)
Monaxikoasteri έτσι πιστεύω κι εγώ. Γι' αυτό όταν λένε οτι κάποιος είναι πολύ καλό παιδί, είμαι εξαιρετικά δύσπιστη μαζί του. Κανείς μας δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός. Είμαστε και φως και σκοτάδι, αν θες. Κι όπως έλεγε κάποιος πρωταγωνιστής σε μια ταινία που έβλεπα χτες: "ποτέ μην υποτιμάς το κακό που μπορούν να σου κάνουν οι άνθρωποι". Ελπίζω να είσαι καλά. Φιλιά.
Sterianizali καλώς ήρθες! Νομίζω οτι ο Μπετελχάιμ έκανε εξαιρετική δουλειά εν προκειμένω, αλλά ξέρω και ορισμένους άλλους, σύγχρονους που μια χαρά τα καταφέρνουν με τα παραμύθια ;) Ναι, έχουμε ανάγκη, όλοι λίγο-πολύ να τα πιστεύουμε. Και μερικές φορές κάποια παραμύθια βγαίνουν αληθινά, δεν νομίζεις;
Αντώνη, το έχω λατρέψει το συγκεκριμένο βιβλίο. Το έχω δανείσει, το έχω κάνει δώρο, το έχω προτείνει. Και συνηθίζω να το ξαναδιαβάζω, μόλις αισθάνομαι οτι ξέχασα κάποια πράγματα. Κι αυτό που λες όμως εσύ, μια χαρά ιδέα είναι. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς, πως όλοι μας είχαμε κάποιο συγκεκριμένο παραμύθι ως αγαπημένο, προφανώς επειδή ασυνείδητα μας έδινε "λύσεις", για τα "προβλήματα" που βιώναμε ως παιδιά. Το "Ασχημόπαπο" ας πούμε, "έσωσε" πολλούς απο μας. Ευνόητο το γιατί, αν και παίρνει κι αυτό επιπλέον ανάλυση (για όποιον ενδιαφέρεται να ασχοληθεί). Χάρηκα που πέρασες. Κι εγώ έχω να περάσω κάτι αιώνες απο σένα. Πως χανόμαστε έτσι βρε παιδί μου μερικές φορές... Αλλά ευτυχώς, ξαναβρισκόμαστε! :)
Νατασσάκι κάνατε λοιπόν role play. Είναι πολύ καλή τεχνική, ειδικά για να "μπει" κάποιος στη θέση του άλλου και χρήσιμη για τη ζωή, μιας που πολλές φορές κρίνουμε χωρίς να σκεφτούμε πως ο κρινόμενος από μας, για οποιοδήποτε λόγο, βίωσε κάτι. Χάρη χρωστάς νομίζω στο γιο σου, που εκείνος ήταν η αιτία για τα βιωματικά αυτά σεμινάρια. Και σίγουρα θα σου φανεί χρήσιμο το βιβλίο. Καλά έκανες και το σημείωσες. Όσο για το ότι ήσουν με το λύκο, μπορώ να το καταλάβω. Κι άλλοι που έρχονται εδώ, με το λύκο είναι. Σίγουρη είμαι! :))) Φιλιά!
Artanis ναι. Χρησιμοποιήθηκε και για τους λόγους που λες στη Βόρειο Ιταλία. Για περισσότερες πληροφορίες, δες τι έγραψα και στη Νεράιδα της Βροχής.
Καταλαβαίνω ότι άγγιξε ευαίσθητες χορδές σου το θέμα και ξέρω την αγάπη σου για τα ζώα, αλλά για να έχει επιβιώσει τόσους αιώνες αυτή η μυθοπλασία, δεν μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντη κατά τη γνώμη μου. Το συμβολικό της νόημα, το θεωρώ σοφό.
Μην ξεχνάς εξαλλου, οτι τότε, ο κόσμος έτρεμε τους λύκους, έχοντας διαστρεβλωμένη άποψη γι' αυτούς (βοήθησαν και οι μύθοι περί λυκανθρώπων) και η χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου ζώου στο παραμύθι, σίγουρα δεν ήταν τυχαία. Στοχοποιήθηκε σαφώς έτσι, αλλά ήταν και άλλες οι εποχές. Σήμερα οι κακόμοιοροι λύκοι, μάλλον κινδυνεύουν οι ίδιοι απ' τις λογής-λογής "Κοκκινοσκουφίτσες" με τα δίκανα κι ευτυχώς, έχουμε πια όλοι συνείδηση της προστασίας που χρειάζεται το συγκεκριμένο ζώο. Αν θες να έρθεις και να βάλεις σχετικό link, να το κάνεις. Εννοείται θα χαρώ! Φιλιά!
Oblivion, γοητευτική δεν θα πει τίποτα! Ειδικά για κάτι παρανοϊκές σαν και μένα, που τους αρέσουν τα κρυφά νοήματα και οι συμβολισμοί ;)
Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω κι άλλα αποσπάσματα, αλλά καλύτερα θα είναι να το διαβάσετε μόνοι σας. Έχει πολύ υλικό για μελέτη και αναστοχασμό. Φιλί...
Υ. Σ. Εγώ ευχαριστώ που έρχεστε και σχολιάζετε, παρά το ότι τελευταία δεν είχα χρόνο να επισκεφτώ σχεδόν κανέναν.
City addict, καλώς ήρθες! Δεν ξέρω βέβαια τις προτιμήσεις σου, αλλά διάλεξα για σένα κάτι που ελπίζω να σ' αρέσει:
"Υπάρχουν πολλά παραμύθια που αρχίζουν εκεί που τελειώνουν παραμύθια όπως "Η Σταχτοπούτα" και "Η Χιονάτη", και μεταδίδουν το μήνυμα ότι όσο γοητευτικό κι αν είναι το να μας αγαπούν, ακόμη και η αγάπη ενός βασιλόπουλου δεν εγγυάται την ευτυχία. Για να βρει κανείς πλήρη εκπλήρωση μέσω της αγάπης και στην αγάπη, απαιτείται άλλη μία μετάβαση. Να είναι κανείς ο εαυτός του δεν αρκεί, έστω κι αν έγινε ο εαυτός του μέσα από αγώνες δύσκολους, όπως η Χιονάτη ή η Σταχτοπούτα.
Ο άνθρωπος ολοκληρώνεται και αναπτύσσει όλες τις δυνατότητές του, μονάχα αν, εκτός από το να είναι ο ευατός του, είναι ταυτοχρόνως ικανός και νιώθει ευτυχής να είναι ο ευατός του μαζί με κάποιον άλλο".
Στο βιβλίο αναλύονται, πληροφοριακά, τα περισσότερα γνωστά μας παραμύθια, όπως: "Η Σταχτοπούτα", "Η Χιονάτη", "Τα τρία γουρουνάκια", "Σεβάχ ο Θαλασσινός", "Η βασίλισσα των μελισσών" "Χένσελ και Γκρέτελ", "Ο Τζακ και η φασολιά", "Η ωραία κοιμωμένη" και άλλα. Ελπίζω να βοήθησα. :)
Αγγελίνα, Ψυχή Μου, την έχω διαβάσει κι εγώ αυτή την ανάλυση. Ούτε συμφωνώ, ούτε διαφωνώ, εδώ που τα λέμε. Αλλά έχει κι αυτή το ενδιαφέρον της. Έχεις δίκιο σ' αυτό που επισημαίνεις, για τον συγγραφέα των παραμυθιών. Ελπίζω οι εκδοτικοί οίκοι να τα προσέχουν αυτά, αλλά κυρίως οι γονείς που επιλέγουν παραμύθια για τα παιδιά τους, να ρίχνουν και καμιά ματιά στο περιεχόμενο. Το αυτό ισχύει και για τις διάφορες παιδικές σειρές που υπάρχουν σε video. Το ξέρουμε όλοι, ότι κάποιες έχουν περισσότερες σκηνές βίας, απ' ότι ανάλογες ταινίες για ενηλίκους. Τεράστιο θέμα, αλλά μια νύξη κάνω απλώς, μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία. Σε φιλώ!
Hackaday, είναι εξαιρετικό βιβλίο, άσχετα αν το διαβάζει κάποιος που έχει ή δεν έχει παιδιά, αφού μιλάει έτσι κι αλλιώς για ένα θέμα το γνωρίζουμε όλοι. Οπότε, όπως έγραψα και στον Αντώνη παραπάνω,μπορούμε να καταλάβουμε και για τον εαυτό μας πράγματα, αν σκεφτούμε ποιο ήταν το αγαπημένο μας παραμύθι. Αναβιώνουμε με ένα τρόπο την παιδική μας ηλικία κι ίσως φέρνουμε στο φως, αναμνήσεις που ο χρόνος είχε θάψει. Όσο για το ερώτημα σου, ιδέα δεν έχω. Υποθέτω ή ελπίζω αν θες, να τους τα διαβάζουν στους παιδικούς σταθμούς. Όποιος γνωρίζει, ας μας πει. Εδώ είμαστε :)
aKanοnisti, καλώς ήρθες! Χάρηκα που σε είδα εδώ. Έχω να περάσω κι απο σένα πολύ καιρό ρε γμτ. Τέσπα. Λοιπόν... άκου τώρα μια τεράστια αλήθεια που με αφορά. Όσο τρελαίνομαι για αναλύσεις τέτοιες, άλλο τόσο, ορισμένες φορές (αλλά ορισμένες μόνο), δεν τις μπορώ. Αντιφατικό αυτό θα μου πεις. Εννοείται ναι, αλλά στην απίθανη περίπτωση που θες να καταλάβεις παραπάνω πράγματα, μπορείς να δεις αυτό εδώ: http://thesikaleon.blogspot.com/2008/11/i-hope-you-dont-understand.html Ο τίτλος μου βέβαια είναι: I hope you don't understand (δανεικός απο στιχάκι των Anathema-δεν είμαι δα και τόσο έξυπνη), αλλά πιστεύω οτι εσύ θα βγάλεις νόημα ;) Μη χαθούμε πάλι, ε; :)
Λάκη Φουρουκλά, καταρχήν δεν πιστεύω οτι ο χρόνος μας γερνάει, αν εμείς δεν του το επιτρέψουμε. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που γεννήθηκαν "συνταξιούχοι", αλλά ευτυχώς και πολλούς αιώνιους έφηβους. Στο χέρι μας είναι να διαλέξουμε κατηγορία.
Κι εγώ πάντως, ξαναδιαβάζω που και που παραμυθάκια. Καθόλου δεν με χαλάει. Άσε που κάποια απ' αυτά, δεν τα θυμόμουν κιόλας ή ίσως δεν τα είχα διαβάσει ποτέ. Ποιός ξέρει;
Υ. Σ. Α, θα έρθω να σου πω και κάτι για την Τσιανγκ Μάι. Κι εγώ ήμουν εκεί. Πολλοί Έλληνες τελικά την έχουμε κάνει τη βόλτα μας στην Τα Πάε. Κι όχι μόνο... Θα στα πω στο blog σου.
Αλέκα μου νομίζω οτι σ' αυτό το blog, μονίμως τα σχόλια κλέβουν την παράσταση και χαίρομαι ιδιαιτέρως γι' αυτό. Για πρώτη φορά δε, θέλω να πω, πως κάποιος φίλος μου παρατήρησε και μου είπε, ότι οι επισκέπτες είστε πολύ υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Εραστές της Γνώσης θα 'λεγα εγώ, επειδή μ' αρέσει περισσότερο η φράση. Σ' ευχαριστώ πάντως, που μου έδωσες την αφορμή να μεταφέρω τα λόγια του, γιατί τις γουστάρω πολύ τις συζητήσεις μας εδώ. Κι αν αργώ να απαντήσω μερικές φορές, είναι επειδή δεν συνηθίζω όπως θα 'χεις καταλάβει να σας "ξεπετάω" στις απαντήσεις μου. Οπότε, δικαιολογήστε με. :)
Μου άρεσε. Συμφωνώ. Το βάζω ως έχει: "Πάντως εγώ θεωρώ ότι το καλογραμμένο παραμύθι είναι εκείνο που θα μας αφήσει το περιθώριο να τοποθετηθούμε οι ίδιοι ή να τοποθετήσουμε άλλους μέσα σ΄ αυτό, κατά βούληση και κατά εποχή. Είναι κάτι όπως η ποίηση και τα κινηματογραφικά σενάρια".
Διάβασε κι αυτό για την Κοκκινοσκουφίτσα, που έχει γράψει η Djuna Barnes: "Τα παιδιά ξέρουν κάτι που δεν μπορούν να πουν. Τους αρέσει η Κοκκινοσκουφίτσα με το λύκο στο κρεβάτι!" Σωστότατο, ε;
Βάλε κάνα link αν θες. Θυμάμαι ότι έχεις ιστορίες τέτοιες. Είχα διαβάσει και κάποιες. Η Artanis έχει μεγάλη αγάπη για τα ζώα και αν επισκεφτείς το blog της, θα καταλάβεις γιατί ;) To Νατασσάκι, θα μαρτυρήσω πως έχει συνδυάσει το όνομά της με το όνομα του γιου της (επίσης πολύ ενδιαφέρον το blog της και γεμάτο μουσική!)και πως ψάχνεται με την καλή έννοια, σε πολλούς τομείς. Ξέρει πολλά κι ας δηλώνει τάχα μόνο "Μαμά ετών 37". Ε, για τον Λάκη τι να πω; Τον ξέρεις νομίζω ;) Φιλιά! Τα link μην ξεχάσεις :) Είδες επίμονη που είμαι; :)))
Καλησπέρα σε όλους! Αξιζει σήμερα να διαβάσετε όλα τα σχόλια και όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για την ιστορία του παραμυθιού της Κοκκινοσκουφίτσας, μπορείτε απλά να ανατρέξετε στο κατεβατό που έγραψα στη Νεράιδα της Βροχής. Εννοείται δευτερολογείτε ελεύθερα όπως πάντα εδώ και πάσα συνεισφορά δεκτή! Περιττό να το διευκρινίσω, αλλά θα το κάνω: δεν τα ξέρω απο μόνη μου όλα αυτά. Κάπου τα διάβασα κι εγώ και τα περισσότερα, στο βιβλίο που σας προτείνω. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε. Να 'στε καλά!
Ευχαριστώ για την απάντηση :)
Πολύ ωραία.
Μου αρέσουν όλες αυτές οι θεωρίες και οι αναλύσεις περί παραμυθιών.
Καλό βράδυ :)
Καααατι ηξερα οταν επελεξα να ταυτιστω με την Κοκκινοσκουφιτσα ;))
Περα απο το γεγονος πως την ψυχαναλυση κατα βαθος ποτε δεν την καταλαβα, ενδιαφερον πολυ η ερμηνεια...
Πολλα φιλακια Μανταμ! Ελπιζω να εισαι καλα!
City Addict, δεν κάνει τίποτα. Αρκεί που σου άρεσε :)
Clockwork Plum κι εγώ δεν τρελαίνομαι γενικώς για την ψυχανάλυση, αλλά εδώ καλά τα λέει ο συγγραφέας. Α, ώστε με την Κοκκινοσκουφίτσα είσαι κι εσύ ε; Ευτυχώς! Γιατί πολλοί ταυτίστηκαν με τον λύκο ;) Να 'χει κι ενδιαφέρον δηλαδή η "αντιπαράθεση" απόψεων, όχι τίποτ' άλλο :) Φιλιά πολλά!
Πρόσεχε το λύκο γιατί αυτός δε λέει "μπλε καλημέρες", λέει μαύρες καληνύχτες.
Καληνύχτα μαντάμ.
Δημοσίευση σχολίου