Κατά καιρούς παρακολουθώ ένα κορεάτικο κανάλι, το Arirang, που συχνά προβάλλει ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ για καλλιτέχνες της Ασίας. Αυτό έκανα και τις τελευταίες μέρες, που ήμουν αναγκαστικά στο κρεβάτι. Κι έτσι, είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, για την Yayoi Kusama. H Kusama γεννήθηκε στο Matsumoto της Ιαπωνίας, το 1929, και ήταν ο παρίας της οικογένειας της. Κακοποιήθηκε απ’ την μητέρα της, ο πατέρας της έκαιγε τα έργα της και η αδερφή της ντρεπόταν για κείνη και δεν έχανε ευκαιρία να της το δείχνει. Στην αρχή της εφηβικής της ηλικίας, είχε ψευδαισθήσεις ως συνέπεια της ψύχωσης της και συνακόλουθες τάσεις αυτοκτονίας. Η ίδια θυμάται, ότι δίπλα στο σπίτι της κυλούσε ένα ποτάμι και ότι τα λουλούδια της μιλούσαν. Εξωραϊσμός της πραγματικότητας ή εντελώς κατασκευασμένες εικόνες; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Αλλά δεν έχει και σημασία. Σημασία έχει πως η Κusama, παρ’ όλες τις αντιξοότητες κατάφερε να γίνει σπουδαία καλλιτέχνης.
Σε ηλικία 27 ετών, έφυγε απ’τα η χώρα της με προορισμό την Νέα Υόρκη, όπου και διοργάνωσε αξέχαστα happenings σε κεντρικά σημεία της πόλης, όπως στο Central Park, στην Brooklyn Bridge και αλλού. Συνδέθηκε με σημαντικά ονόματα του καλλιτεχνικού χώρου και έγινε γνωστή όχι μόνο λόγω της εκκεντρικής της συμπεριφοράς (συνήθιζε να χρησιμοποιεί τα γυμνά σώματα ως εκθέματα), αλλά κυρίως λόγω του μοναδικού ύφους των έργων της που στηρίχτηκε σε μοτίβα με τελείες, αλλά και σχηματισμούς που έμοιαζαν με δίχτυα και λουλούδια. Χρησιμοποίησε επίσης καθρέφτες και ηλεκτρικούς λαμπτήρες. Έφτιαξε πίνακες, γλυπτά, installation. Τάχτηκε κατά του πολέμου του Βιετνάμ και διαμαρτυρήθηκε εντόνως μέσω της τέχνης της. Δυστυχώς όμως κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Νέα Υόρκη, όχι μόνο δεν κατάφερε να βγάλει χρήματα από την δουλειά της, αλλά αναζωπυρώθηκε κι η ψύχωση της κι έτσι αναγκάστηκε το 1973 να επιστρέψει στην Ιαπωνία.
Με την θέληση της, διαμένει σήμερα σε γνωστό ψυχιατρείο, και σε κοντινό studio δημιουργεί τα διάσημα πλέον έργα της που πωλούνται σε απίστευτα υψηλές τιμές. Επίσης, έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν, ανθολογίες και νουβέλες και φτιάχνει η ίδια ακόμη και τα ρούχα της, αναπαριστώντας στην ουσία μοτίβα των έργων της. Τον Οκτώβριο του 2006, έγινε η πρώτη γυναίκα στην Ιαπωνία που τιμήθηκε με το βραβείο Praemium Imperiale, που δίνεται σε διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες. Στην γενέτειρα της, στο πρόσφατα χτισμένο Μatsumoto Performing Art Center, εκτίθενται πλέον και δικά της έργα.
Περισσότερα για την Kusama, μπορείτε να βρείτε στο επίσημο site της, αλλά κι εδώ. Την ξεχωρίζω, γιατί κατάφερε να παλέψει τις αυτοκτονικές της τάσεις, χάρη στην τέχνη της, κάτι που η ίδια δεν σταματάει να λέει: "If it were not for art, I would have killed myself a long time ago". Κι αυτό νομίζω, είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα της ζωής της.-
12 σχολια:
Ενδιαφέρον ως καλλιτέχνης και τα τα έργα της έχουν προσωπικό στύλ και χρώμα.
Είναι κρίμα που συνήθως οι καλλιτένχες προσπαθώντας να αγγίζουν λίγο περισσότερο ουρανό και να τον κατεβάσουν στην γη, ακροβατούν τόσο σε τόσο επικίνδυνο τεντωμένο σχοινί.
Περαστικούλια... Φιλί μεγάλο
Δεν την είχα ούτε ακουστά, αλλά με εντυπωσίασαν πολύ τα έργα της, ειδικά τα λουλούδια με τις τελίτσες. Είναι σαν συνδιασμός Niki de Saint Phalle και Cath Kidston.
Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση! Thanks for sharing :-)
ΑΥΤΟ θα πει καλλιτέχνης!!!
(άσχετο αλλά...)
Θέλω να πάω Ιαπωνίααααααααααααααααααααααα!!!
Έχει το γνώθι σαυτόν και κράτησε με την τέχνη της, το εαυτό της ζωντανό και ολόκληρο...Μπράβο της...
Καλά ΚΟύλουμα Φεγγαροκυρά...
(Αρρωστούλα κι εσύ; Περαστικά σου...
Ενδιαφέρουσα...αλλά το site της.. απαράδεκτο.... (δεν είχε εικόνες από τα έργα της...παρα μόνο απόψεις τους)
Περαστικά....
..αυτη η κοπελα πρεπει να τα ειχε παρει χοντρα στο κρανιο..τι αλλο να πω?παντως θα επινα ευχαριστως μαζι της ενα σακε..θαχε πλακα σε καθε περιπτωση γιατι τη κοβω οτι διαθετει εκτροχιασμενη φαντασια,κατι που ερεθιζει, απροσδιοριστα παντως, τη δικη μου φυσικα..
καλο σκασιμο των μπομπουκιων αδερφουλα
γιωργος καππα
Η τέχνη έχει σώσει πολλές ζωές. Μπορεί να βγάλει από αδιέξοδα τους δημιουργούς της και να δώσει χέρι σωτηρίας στους αποδέκτες της.
Την Kusama δεν την γνώριζα και εντυπωσιάστηκα από οτι είδα.
Odiporos, η Kusama έχει κάτι το ιδιαίτερο: το ότι χρειάζεται την τέχνη της για να παραμείνει ζωντανή κι οι συμβολισμοί της ως ένα βαθμό παραμένουν μυστικοί... Σ' ευχαριστώ πολύ πολύ! Είμαι καλύτερη τώρα :)
Σοφία πολύ γουστάρω τους ανθρώπους που παραδέχονται ότι κάτι δεν γνωρίζουν και δεν φοβούνται να δηλώσουν ότι δεν ξέρουν, σε μια εποχή που κάθε μέρα συναντάμε ξερόλες. Κι εγώ πολλά δεν τα ξέρω, γι' αυτό θεωρώ την γνώση μια όμορφη περιπέτεια. Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο σου και για την εμβάθυνση που έκανες βρίσκοντας ομοιότητες στο ύφος της. Να 'σαι καλά!
Balidor είναι φοβερή. Κι εγώ θέλω να πάω, αλλά προς το παρόν αρκούμαι στο να μαθαίνω ότι μπορώ γι' αυτή την τόσο διαφορετική από τη δική μας χώρα. Θα επανέλθω με περισσότερη ..Ιαπωνία, σύντομα. ;)
Artanis, είναι αξιέπαινη που τα κατάφερε και φαντάζομαι πως δεν θα ήταν καθόλου εύκολο. Ναι μωρέ χάλια ήμουν, αλλά τώρα έγινα καλά. Κι έχει και ήλιο τώρα που σου γράφω... :) Φιλιά! Κι ευχαριστώ... Θα τα πούμε εμείς.
Αkanonisti, συμφωνούμε. Γι' αυτό έβαλα κι εγώ κι άλλα Links. Χαίρομαι που το έψαξες :) Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσον η ίδια ασχολείται με το site ή απλώς έχει αναθέσει σε κάποιους να το διαχειρίζονται. Με την απορία μου φαίνεται θα μείνω. Σ' ευχαριστώ και σένα. Είμαι πολύ καλύτερα τώρα.
Γιώργο Κάππα, με τόσα που βίωσε στο οικογενειακό της περιβάλλον ήταν να μην τα πάρει; Και πάλι καλά που μπόρεσε έστω και διαχειρίστηκε την ψυχική της διαταραχή με τέτοιο δημιουργικό τρόπο. Πάντως κι εγώ θα γούσταρα να την γνωρίσω, αλλά προς το παρόν δεν με βλέπω να πετάω προς τα μέρη της ;) Ήρθε η Άνοιξη ναι! Και δεν την πήρα είδηση αδερφούλη, αλλά θα το διορθώσω αυτό... σύντομα!
Steriani zali, όπως το έγραψες είναι. Χαίρομαι που την βρήκες ενδιαφέρουσα. Κι εγώ σκέφτομαι να την μελετήσω ακόμα λίγο,μόλις μου δοθεί η ευκαιρία.
Καλημέρα σε όλους!
Δημοσίευση σχολίου