Υγρό γαλάζιο...

Να μυρίζει η νύχτα αλάτι και ιώδιο και να σέρνεται μπροστά μας το μαύρο το κύμα. Άκρη άκρη να τρέχω, μην πιάσει τα πόδια μου, μην βρέξει τις σκέψεις σου και σε πονέσει. Κι εσύ να γράφεις μόνος σου ιστορίες σ' ένα έρημο κατάστρωμα, μ' άδεια λυπημένα μάτια. Θες να σε πάρω απ' το χέρι, να κάψουμε τ' αυτοκίνητο σου, να λύσουμε το σκάφος σου και να σε κεράσω μαστίχα σ' αυτό το ζαχαροπλαστείο με τα πολύχρωμα καραβάκια; Λάθος πράγματα διάλεξες για να γεμίσεις τη ζωή σου. Γι' αυτό σου βγάζει γλώσσα η άτιμη... Τι πίνεις; Ότι κι αν είναι, δεν σε πάει στο ταξίδι που γυρεύεις. Θα 'πρεπε να 'μαι ένα τρικάταρτο κορμί. Αυτό μονάχα ονειρεύομαι κάτι τέτοια βράδια. Τραγουδάω δυνατά "δεν είμαι από δω" και θέλω να χαμογελάσω σ' αυτό τον κόκκινο αστερία. Να χορέψω, να απογειωθώ, να είμαι! Μην σωπαίνεις. Συμβαίνει μερικές φορές. Συμβαίνει.. Βάφονται όλα στο υγρό γαλάζιο... Κι ούτε μια άσπρη γραμμή δεν μπορεί να σε κρύψει... Αλλά αύριο, αύριο, κάντα όλα αλλιώς. Ξύπνα και φύγε. Φύγε! Έχεις μια ελπίδα ακόμα...