Κάτι αλλάζει...

Περπατάω το σούρουπο... Φυσάει αέρας. Ανακατεύονται τα χρώματα στη Δύση. Στέκομαι για λίγο και θαυμάζω, πως χάνεται ο ήλιος κάπου μακριά κι εγώ τον βλέπω.. Στη συμβολή Αλεξάνδρας με Κηφισίας. Έχει θόρυβο. Αλλά αν απομονώσεις την εικόνα, είναι όμορφη. Συνεχίζω το περπάτημα. Έξω απ' το παλιό πια γήπεδο του Παναθηναϊκού... Στην Πανόρμου, στην Λαρίσης... Μπαλκόνια με πράσινο, ανθισμένα δέντρα, τραπεζάκια έξω εκεί που ως χτες δεν υπήρχε τίποτα, καινούριο νεοκλασικό εστιατόριο με κυπριακή κουζίνα, ντελικατέσεν με υπέροχα κρασιά και δελεαστικά πιάτα, καφετέριες. Λύκεια με τρελαμένα παιδιά που χορεύουν έχοντας τέρμα την μουσική. Πως αλλιώς; Τελευταία όλο κάνουν πάρτι.. Και μ' αρέσει! Μαγαζιά με κατάφωτες βιτρίνες. Η Santa Botella και τα διπλανά μπαράκια. Το μετρό, κάτι πάρκα σε μέγεθος σπιρτόκουτου, αλλά κυρίως οι άνθρωποι. Οι φοιτητές απέναντι, που μπαίνουν και βγαίνουν απ' το παράθυρο. Η κοπέλα δίπλα μου, με τα κατάμαυρα μάτια. Η γιαγιά του ισογείου που δακρύζει αναμοχλεύοντας μνήμες, όταν τα λέμε. Το χανουμάκι με τη σημαία της ΑΕΚ και το μπάρμπεκιου στο μπαλκόνι. Δυο νέοι αγιογράφοι με καθαρό βλέμμα. Ο κύριος που πουλάει λάδι απ' την Καλαμάτα. Ο γείτονας με τον κατάλευκο σκύλο. Οι Φιλιπιννέζοι που τραγουδούν στο καραόκε "I love you, i need you..." όλη νύχτα. Οι Ασιάτες με το γεμάτο μυρωδιές μαγαζάκι τους... Οι άνθρωποι που κάνουν την γειτονιά μου ν' αλλάζει κι όμως να μένει ίδια. Ξέρω πως θα φύγω από δω, όπως έφυγα κι από αλλού κάποτε. Αλλά θα επιστρέφω σίγουρα. Ακόμα κι αν είναι για λίγο. Δημιούργησα μια βάση που δεν θέλω να χάσω. Ένα κουκούλι προστασίας απ' τις αλλαγές ας πούμε, που καμιά φορά με κάνουν να χάνω συνέχειες. Αλλά αν δεν κυλάς, χορταριάζεις. Κι εγώ δεν θέλησα ποτέ να ζήσω τη ζωή μου σαν μια πέτρα... Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.