Είμαι ένα δέντρο...

Είμαι ένα δέντρο... Με ρίζες βαθιές. Οι ρίζες μου σπάνε τις πέτρες, διαπερνούν το χώμα. Ορίζουν και δεν ορίζονται. Γδέρνονται, αλλά με στηρίζουν. Σαπίζουν καμιά φορά. Άλλες πάλι ξεραίνονται. Αλλά οι πιο πολλές αντέχουν. Είναι σκληρές. Βαθιές ρίζες.

Είμαι ένα δέντρο... Στον ίσκιο μου κάθονται λογής-λογής άνθρωποι για να ξαποστάσουν. Κάποιοι έρχονται και ξανάρχονται. Είναι κομμάτι μου κι είμαι δικό τους. Με ορισμένους δεν μιλάμε καν. Αλλά καταλαβαινόμαστε. Κι αυτό ειν' υπέροχο.. Άλλοι περνάνε από μακριά, μου ρίχνουν μια ματιά και προσπερνάνε. Δεν γνωριζόμαστε ποτέ. Μερικούς άλλους, τους συμπαθώ και τους προσφέρομαι, ενώ ξέρω πως δεν πρέπει. Ξέρω πως θα φύγουν και θα μου τα πάρουν όλα. Καρπούς κι ανάπαυση. Αλλά τους αφήνω.. Να κρέμονται απ' τα κλαδιά μου για να σωθούν τάχα κι ας τα σπάζουν άτσαλα.

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω, πως πρόκειται για κλέφτες, που προσποιούνται τα όργανα της τάξης. Τους στέλνω τις πιο όμορφες πεταλούδες μου και τα πιο γλυκόλαλα αηδόνια μου. Τους δροσίζω με το πιο απαλό μου αεράκι. Τους αφήνω να λεηλατούν τους κρυμμένους θησαυρούς μου. Γιατί δεν έχει νόημα να κρατάω κάτι όμορφο, μόνο για μένα. Δεν έχει νόημα να τους απαρνηθώ, επειδή έχασαν την μεγαλύτερη αρετή τους. Συμβαίνει.. Μα όταν περνάει η Στιγμή κι απομακρύνονται, πάντα βρέχει. Μερικές φορές φεύγοντας, προσπαθούν ακόμα και να σκοτώσουν τα πουλιά μου. Άλλες, κόβουν τα λουλούδια που μου κρατάνε συντροφιά. Και κάτι λίγες, χαράζουν τ' όνομά τους στον κορμό μου. Δεν νομίζω να τους απασχολεί αν πονάω. Κι ύστερα πάντα βρέχει...

Είμαι ένα δέντρο. Φορτωμένο ίσκιους και φαντάσματα. Πονετικές νεράιδες και παιχνιδιάρικα ξωτικά. Δεν είμαι μόνο μου σχεδόν ποτέ κι έτσι δεν με νοιάζει που οι ρίζες μου μ' εμποδίζουν να φτάσω τον ουρανό. Τον ατενίζω και με σκεπάζει. Μου χαρίζει τον ήλιο του, ονειρεύομαι στο φεγγάρι του. Λάμπω, μαζί με τ' αστέρια... Τους ανθρώπους μονάχα δεν καταλαβαίνω. Τους άπληστους ανθρώπους... Ίσως θα 'πρεπε να τους λυπάμαι. Να ζεις σαν άρπαγας, τι σόι ζωή είναι;