Hotels...

Η πρώτη λέξη στο προφίλ μου είναι "ταξιδεύω". Κι αυτό τα λέει όλα. Ταξιδεύω στ' αλήθεια, νοερά, με βιβλία, με ταινίες, με μουσικές. Ταξιδεύω στις ζωές των άλλων. Ταξιδεύω στο σκοτάδι τους, στο φως τους.. Ταξιδεύω πάντα. Κι απόψε σκεφτόμουν μια εποχή, που δεν ήξερα σε ποιο ξενοδοχείο ξυπνούσα. Μια εποχή που έκανα μια πολύ ευχάριστη δουλειά, με συνεχείς μετακινήσεις Και μου 'λειψε για λίγο εκείνη η φάση του "κάθε μέρα κι αλλού". Μου 'λειψε η μουσική εκείνης της περιόδου. Μου 'λειψαν κάποιες καταστάσεις, που δεν ξέρω πια, πόσο τις έχει ωραιοποιήσει η νοσταλγία μου. Γιατί μερικές φορές, θα το ξέρετε, μας λείπουν πράγματα, που δεν υπήρξαν ποτέ... Το θέμα είναι όμως, πως το μυαλό μου πήγε σε τόπους που ακόμα θυμάμαι με χαμόγελο. Και σ' άλλους που με φιλοξένησαν και τους περπάτησα χαμένη στις σκέψεις μου. Kι είτε έτσι, είτε αλλιώς, ήταν ωραία.

Σκέφτηκα ένα σωρό ξενοδοχεία. Ονόματα που θυμάμαι, άλλα που ξέχασα. Μεγάλα ξενοδοχεία, μικρά, πολυτελή, ασήμαντα, παρατημένα, ανακαινισμένα, πολύβουα, σιωπηλά, σκονισμένα, λαμπερά. Θυμήθηκα εκείνο το ξενοδοχείο στη Βενετία, που σέρβιρε το πιο υπέροχο τσάι κεράσι που ήπια ποτέ. Κάποιο άλλο στην Πράγα, που έβλεπα μια πρωτοχρονιά απ' τα παράθυρά του τα βεγγαλικά για ώρες, να χρωματίζουν τον ουρανό. Μια πανσιόν στην Σητεία που έμεινα με το αγαπημένο μου συγκρότημα για δυο μέρες. Την αυλή ενός υπέροχου ξενοδοχείου στο Τολέδο, όπου χόρεψα ένα απ' τα πιο έντονα μπλουζ της ζωής μου. Την ταράτσα ενός δωματίου στους Παξούς, που έκανα ηλιοθεραπεία εντελώς ανέμελη. Τα ξυλόγλυπτα, στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου της Μπανγκόκ Τη δροσιά ενός φτιαγμένου από πέτρα, ξενοδοχείου της Μήλου. Την απόλυτη απομόνωση κάποιων δωματίων στην Ζάκυνθο. Τον παλιό ανεμιστήρα που γυάλιζε στο φως, σ' ένα ξεχασμένο ξενοδοχείο του Άργους. Την πανσιόν δίπλα στο Ρήνο και τις αμέτρητες μπύρες που ήπιαμε κεί. Το ροζ ξενοδοχείο της Εγνατίας, που κανείς θόρυβος του δεν με κρατούσε ξύπνια. Και κυρίως τον τελευταίο όροφο, ενός ξενοδοχείου στο Άαρχους, που κάπνιζα καθισμένη στον διάδρομο και σκεφτόμουν, χαζεύοντας το κενό και τον κόσμο έξω απ' την γυάλινη του πρόσοψη. Αν μπορούσα κάπου να ξαναβρεθώ απόψε, θα ήταν εκεί. Μόνο και μόνο για να τραγουδήσω. Ένα τραγούδι, που κάποιος, κάπου, κάποτε, μου έπαιξε σε μια κιθάρα... Κι ήταν ωραία. Κι ήταν ωραία.. Κι ήταν ωραία...