
Εκείνη: Η αγάπη δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Εκείνος: Μωρό μου όλα είναι διαπραγματεύσιμα.
Εκείνη: Όχι, όχι η αγάπη.
Όχι η αγάπη. Η αγάπη είναι... μαντεψιά.
Κι αυτή είναι η ομορφιά της. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις.
Είναι σαν να κάνεις βουτιά σε μια πισίνα με νερό...
χωρίς να ξέρεις αν είναι ρηχή ή βαθιά.
Και βέβαια, ναι, αν είναι ρηχή...
καταλήγεις πληγωμένος και παράλυτος από το λαιμό και κάτω.
Αλλά αν είναι βαθιά... ξέρεις... είναι ένα άλμα πίστης.
Είναι σαν ν' αφήνεσαι να πέσεις χωρίς καμιά εγγύηση,
κι αυτό είναι το θέμα στη ζωή.
Ο παραπάνω διάλογος υπάρχει στην ταινία "After sex" που εντελώς τυχαία είδα τώρα που έκανα διακοπές και μπορείτε να δείτε κι εσείς (αν είστε ενήλικες), κάνοντας κλικ εδώ. Aν και αποφεύγω τις ταινίες που αφορούν σχέσεις, επειδή φοβάμαι πως από κάπου θα εμφανιστεί η Τζένιφερ 'Aνιστον κι όλα στο τέλος θα πάνε καλά, είδα κι αυτήν που μόλις σας είπα και το "The Ugly Truth". Mου άρεσαν χωρίς να πω ότι τρελάθηκα κιόλας, κυρίως επειδή προσπαθούν φιλότιμα να δώσουν μέσα απ' την δραματοποίηση την αλήθεια για τις σχέσεις σήμερα. Τις σχέσεις στην εποχή της ξεφτίλας αν θέλετε. Η αλήθεια είναι πως το "After Sex" το θεωρώ καλύτερη δουλειά, επειδή έχει μεγαλύτερο εύρος θεμάτων. Ασχολείται με την πρώτη φορά που κάνει κανείς έρωτα, με την ομοφυλοφιλία, με τον φόβο της αγάπης, με πολλά γενικώς μέσα από τις διαφορετικές ιστορίες των ζευγαριών που παρουσιάζει να συζητούν ακριβώς μετά το σεξ. Εξ' ου και το τίτλος αυτός. Το " The Ugly Truth" κατά την γνώμη μου δεν φτάνει σε τόσο βάθος. Μένει στο γνωστό μοτίβο: ο άντρας θέλει να πηδήξει κι η γυναίκα θέλει σχέση. Αλλά με εξέπληξε ευχάριστα, το ότι ο κυνισμός του πρωταγωνιστή αποδεικνύεται πως οφείλεται σε συναισθηματικά στραπάτσα του παρελθόντος. Κάτι είναι κι αυτό. Στην αληθινή ζωή συνήθως οφείλεται στην μαλακία που τον δέρνει και τίποτα δεν σιχαίνομαι περισσότερο (που λέει ο λόγος), απ' τους ως το μεδούλι κυνικούς ανθρώπους που για χατήρι της καλοπέρασης τους αν χρειαστεί θα σε πατήσουν κάτω. Σας το προτείνω λοιπόν το "After Sex". Δείτε το αν τα καταφέρετε. Και απολαύστε κι έναν ακόμα μικρό διάλογο απ' την ταινία.
Εκείνη: Εντάξει, ξέρεις εκείνα τα παιχνίδια στο λούνα παρκ, σωστά;
Και ξέρεις πως σε μερικά απ' αυτά είναι πολύ δύσκολο να νικήσεις
και σε μερικά άλλα είναι πανεύκολο και κερδίζουν όλοι;
Εκείνος: Βέβαια.
Εκείνη: Ωραία, αυτή ακριβώς είναι η διαφορά... μεταξύ αγάπης και σεξ.
Το σεξ είναι το παιχνίδι που ο καθένας... κερδίζει ένα μικρό βραβείο,
και κανείς δεν πάει σπίτι χαμένος.
Και ...η αγάπη είναι το παιχνίδι που είναι πραγματικά δύσκολο να κερδίσεις.
Αλλά αν συμβεί και φτάσεις να πάρεις σπίτι εκείνον τον, σε φυσικό μέγεθος,
παραγεμισμένο ρινόκερο νιώθεις πολύ καλύτερα, απ' το να πάρεις σπίτι ,
εκείνη την τιποτένια πλαστική κλειδοθήκη.
ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ
-
Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά παρατηρώ πως η ελληνική κοινωνία το
παίρνει απόφαση πως δεν υπάρχει σωτηρία. Φαίνεται περισσότερο πιθανή η
παραίτηση από τ...
Πριν από 6 ώρες



6 σχολια:
τρομερή τελευταία παράθεση..
νομίζω ότι καθόλου σεξ είναι προτιμότερο από σεξ χωρίς συναίσθημα ή ίχνος αυτού..
αλλά πολλές φορές ακολουθείς απλά τις ανάγκες του κορμιού με τις γνωστές επιπτώσεις στην διεύρυνση του τίποτα σου
Θα "πάω" να τη δω την ταινία, ωραία πρόταση, κι εγώ αποφεύγω τα μελό εργάκια που είναι τόσο πολύ της μόδας...
Καλησπέρα από ΝΖ...
Σε φιλώ...
Εγώ είδα την δεύτερη ταινία που ανέφερες, την γυμνή αλήθεια και μου άρεσε κι εμενα γιατί είχε τον τρόπο να περάσει σημαντικά μηνύματα της επιφανειακής εποχής μας με χιουμοριστικό τρόπο.
Νομίζω πως το σωστό είναι να συναντιούνται κάπου στην μέση.
Θα συμφωνήσω και με τον τοβενίτο σε αυτό που λέει πως καθόλου σεξ είναι προτιμότερο από σεξ χωρίς συναίσθημα ή ίχνος αυτού.
Φιλιά πολλά
Αναστασία
tovene592, κόλλησα στη λέξη "τιποτένια" όταν το έβλεπα. Κάπως έτσι συμβαίνει στη ζωή. Και δεν υπάρχει λόγος να ευτελίζεται κανείς για κάτι προδιαγεγραμμένο, αλλά θα μου πεις, είναι τόσα πολλά πράγματα που ξέρουμε πως είναι λάθος κι όμως τα κάνουμε και τα ξανακάνουμε, οπότε τι να λέμε;
Artanis, κι εγώ βρήκα αυτή που πρότεινες εσύ και πολύ το χάρηκα. Θα σου πω σύντομα τις εντυπώσεις μου. Φιλί!
Σταλαγματιά, για το είδος της είναι πολύ καλή (εγώ απλώς είμαι κάπως αυστηρή στις κρίσεις μου επειδή είχα και με κάτι να την συγκρίνω). Αλλά οπωσδήποτε την παρακολουθείς ευχάριστα και είναι πιο ρεαλιστική απ' το σύνολο των γλυκανάλατων ταινιών αυτού του είδους. Όσο για τα υπόλοιπα, συμφωνώ μαζί σας όπως καταλάβατε, αλλά αμφισβητώ την κυριαρχία της λογικής σε τέτοια θέματα. Φιλί!
Και η αγάπη πραγματικά είναι το δυσκολότερο παιχνίδι που μπορεί κανείς να κερδίσει. Λες να την αξιωθούμε;
Aνώνυμος, Τι να σας πω κι εγώ; Σας το εύχομαι πάντως.
Αλλά γιατί ανώνυμα;
Δημοσίευση σχολίου