Com toda minha alma!

Χτες μες τη μαύρη νύχτα που λέτε, μ' έψαξε ένα νεαρός απ' τη Βραζιλία. Ο Alonso κάτι. Εξεπλάγην με το μήνυμα του, γιατί δεν γνωριζόμαστε και παραλίγο να μην το διάβαζα, αφού τώρα τελευταία όλο μου γράφει μια φτωχή δίμετρη Ρωσίδα, η Νατάσσα...

που είναι ξανθιά με γαλανά μάτια και μακριά πόδια, 
που τα παιδάκια της πεινάνε και κρυώνουν,  
που ζει κάπου στην παγωμένη στέπα, 
που δεν έχει αυτοκίνητο, 
που την εκμεταλλεύεται τ' αφεντικό της και τα λεφτά που της δίνει φτάνουν μόνο για στρινγκ, 
που είναι άρρωστη η μάνα της 
και ψόφιος ο καλλικάντζαρος της 
κι αν θέλω εγώ ο ευγενικός άνθρωπος (με περνάει για άντρα εννοείται), 
να της στείλω καμιά 300αριά δολλάρια, 
θα μου ήταν ευγνώμων και θα έκανε ότι ..μπορούσε για μένα... 

Γι' αυτό το τελευταίο βρε Νατασσάκι δεν αμφιβάλω. Για τα άλλα είναι που προβληματίζομαι. Τέλος πάντων.

Σκέφτηκα λοιπόν πως θα 'ναι καμιά ανάλογη περίπτωση κι αμφιταλαντευόμουν αν πρέπει να το ανοίξω αυτό το e-mail, αλλά τελικά όταν διάβασα το μήνυμα, είδα πως δεν ήταν μούφα η δουλειά.  Ο άνθρωπος ήθελε απλώς να του μεταφράσω κάτι στα αγγλικά, επειδή κάποια κοπέλα προφανώς, του το έγραψε στα ελληνικά. Με βρήκε απ' το google, μιας και σε μιαν ανάρτηση μου είχα γράψει αυτή τη φράση και πράγματι έτσι ήταν, γιατί είδα σήμερα το πρωί, την επίσκεψη του στο ρουφιανογκάτετ που έχω, και καταγράφει από που έρχεται ο καθένας σας. 

Ήταν ευγενέστατος και μ' ευχαρίστησε χίλιες φορές. Κι όσο μετέφραζα την φράση που βλέπετε εσείς (εις άπταιστον πορτογαλικήν) στον τίτλο, τόσο τη γούσταρα την όλη φάση και μ' έβγαλε κι από κάτι άγρια σκοτάδια που πάνε να με ρουφήξουν ώρες-ώρες. Γιατί ήταν ωραίο ρε γαμώτο, που ο τύπος έκανε τόσο κόπο, για να καταλάβει τι ήθελε να του πει αυτή η άγνωστη Χ. Μπορεί να βοήθησα να ανθίσει μια ιστορία αγάπης (κάτι θα γίνει και για σένα φτωχούλα Νατάσσα). Ποιος ξέρει;

Γι' αυτό, με όλη μου την ψυχή κι εγώ, σας εύχομαι να ζείτε όπως σας υπαγορεύουν τα "θέλω" σας κι όχι τα "πρέπει" των άλλων. Να κάνετε αυτό που νιώθετε, ακόμα κι αν όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, έχει διαφορετική γνώμη. Να βρίσκετε αφορμές για να χαμογελάτε και να μην τραβάτε κανένα ζόρι, αν έξω έχει Χριστούγεννα και μέσα κάνει Μεγάλη Παρασκευή.

Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή, για να 'ναι θλιβερή μωρά μου. Το 'πε ο Αγγελάκας κι εγώ τον Αγγελάκα δεν τον αμφισβητώ ποτέ!

Άντε μάκια λοιπόν και σας ευχαριστώ που με σκεφτήκατε τόσοι άνθρωποι και μου στείλατε υπέροχες καρτούλες και ζεστές ευχές. Θα τα πούμε σύντομα, κατ' ιδίαν... Ξέρετε εσείς.


Κι ό,τι μα ό,τι ονειρεύεστε, να το βρείτε. Κι αν δεν είναι και τώρα στις γιορτές, μην σκάτε. Δεν πειράζει. Καθόλου όμως...Τόσα μερόνυχτα θα φέρει ο νέος χρόνος...