Just hold me...

Comfortable as I am,
I need your reassurance
Comfortable as you are,
You count the days
But if I wanted silence I would whisper
If I wanted loneliness I'd choose to go
If I liked rejection I'd audition
And if I didn't love you, you would know

So why can't you just hold me,
how come it's so hard?
Do you like to see me broken?
Why do I still care?

You say you see the light now
at the end of this narrow hall
I wish it didn't matter
I wish I didn't give you all

But if I wanted silence I would whisper
If I wanted loneliness I'd choose o go
If I liked rejection I'd audition
And if I didn't love you, you would know

So why can't you just hold me
How come it's so hard?
Do you like to see me broken?
Why do I still care?

Poor little misunderstood baby
No one likes a sad face
But I can't remember life without him
I think I did have good days
I'm sure I did have good days

So why...


by
Maria Mena

tea or chocco - coffee time? Prague...

Η Θαλασσινή με προσκάλεσε σ' αυτό το παιχνίδι και μιας και έχω καιρό να παίξω σε οτιδήποτε, αποδέχτηκα την πρόσκληση και την ευχαριστώ που με σκέφτηκε. Να περιγράψω θέλει λοιπόν, εντός ή εκτός σπιτιού μια χαλαρωτική στιγμή. Και αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας, αυτό που σκέφτομαι δυο νύχτες τώρα. Για ελάτε λοιπόν...


Κλείστε τα μάτια... Απαραίτητος όρος. Κι ακούστε για λίγο το τραγούδι... Ύστερα, αφήστε με να σας πάρω, σε μια μοναχική βόλτα στην Πράγα. Μια πόλη που ένιωσα σαν να ζούσα στους δρόμους της από τότε που γεννήθηκα. Παράξενο αυτό. Δεν το 'χω νιώσει για πολλούς τόπους. Και κυρίως για πόλεις του εξωτερικού. Τέλος πάντων.

Είναι μια πόλη λοιπόν, που σ' αφήνει να ζεις το παραμύθι σου: στα κάστρα της, στο παλάτι, στη συνοικία των Αλχημιστών, στην Γέφυρα του Καρόλου.. Είναι η Χρυσή Πόλη των Ονείρων. Αυτή που η πριγκίπισσα Λίμπουσε, προέβλεψε πως η φήμη της θα φτάσει στ' αστέρια.

Είναι μια πόλη που θα 'θελα και πάλι να την περπατήσω. Και να σκεφτώ... Γιατί αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να χαλαρώνω. Να περπατάω χωρίς σκοπό, να χάνομαι σε άγνωστα στενά, σε γειτονιές που δεν έχω ξαναβρεθεί. Να παρατηρώ τον γκρίζο ουρανό, τα πρόσωπα μερικών περαστικών, τους μυστηριώδεις Πύργους, το Αστρονομικό ρολόι.. Να κοιτάζω ξανά και ξανά τον Χρόνο-Χάροντα και να νιώθω πως τον έχω για λίγο νικήσει...

Ν' αφήνω το κρύο να με πονάει, να τυλίγομαι όλο και πιο σφιχτά μες τα πολύχρωμα φουλάρια μου και να βυθίζω το βλέμμα μου στον Μολδάβα... Κι ύστερα όταν δεν θα νιώθω πια τα πόδια μου ν' αντέχουν, να μπαίνω σ' ένα καφέ με μαλακούς καναπέδες, ορχηστρική μουσική και ζεστή σοκολάτα. Ζεστή σοκολάτα με μερικές σταγόνες λικέρ πορτοκάλι... Να την πίνω αργά, χαμένη στις φλόγες του τζακιού και να μην με νοιάζει τίποτα. Τίποτα... Τίποτα...

Παραλλαγή σ' ένα θέμα-Χρίστος Λάσκαρης

Σαν τον καφέ και η ζωή.
Μόνο οι πρώτες ρουφηξιές
αξίζουν.

Χρίστος Λάσκαρης

Boston Legal και ... Δαρβίνος

 


Έτσι τιτλοφορείται μία απ' τις αγαπημένες μου ξένες σειρές, που προβάλλεται από τη Nova. Σας είχα γράψει κάτι γι' αυτήν και πέρυσι. Αλλά επανέρχομαι φέτος, μιας και μπορείτε πλέον όσοι θέλετε, να κατεβάσετε επεισόδια της και να την παρακολουθήσετε, κάνοντας κλικ εδώ, όπου θα βρείτε σχεδόν τα πάντα.

Αλλά πριν, θα σας πω δυο λόγια, που ελπίζω να βοηθήσουν να καταλάβετε γιατί την έχω ξεχωρίσει. Δεν είναι μόνο το έξυπνο σενάριο της, οι πρωτότυπες εναλλαγές υποθέσεων που αντιμετωπίζουν οι δικηγόροι της στα δικαστήρια όπου η σειρά εκτυλίσσεται, οι πολύπλοκοι χαρακτήρες των ηρώων της, η ιδιαίτερη σχέση του Ντένι Κρέιν με τον Άλαν Σορ (των δύο εκ των τριών πρωταγωνιστών της που βλέπετε στη φωτογραφία) που με τρελαίνει, αλλά και το ότι δείχνει "εικόνες" μιας Αμερικής, που σε τίποτα δεν μοιάζει με τα στερεότυπα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας γι' αυτή την χώρα. Μιας Αμερικής που δεν εκπροσωπείται ευτυχώς, απ' τον Μπους και τους παρατρεχάμενους του. Και σας το γράφει αυτό, κάποια που δεν θεωρείται όπως θα 'χετε καταλάβει, λάτρης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αλλά δεν μου άρεσαν ποτέ οι παρωπίδες. Κι έτσι αν κάτι βλέπω ότι δεν είναι ακριβώς όπως το νόμιζα, δεν έχω και πρόβλημα να το παραδεχτώ. Φυσικά, δεν λέω ότι ξεχνάω πως κι αυτό που παρακολουθώ μυθοπλασία είναι, αλλά όσο να 'ναι, διαπιστώνεις κάποια πράγματα, για τη γνώμη που έχουν οι δημιουργοί της σειράς και θέλουν να περάσουν προς το κοινό που την παρακολουθεί, για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τους πολέμους, τους πολιτικούς της και όχι μόνο. Κι είναι παρήγορο που κάποιοι, έστω και λίγοι, έστω και για τους δικούς τους λόγους, σκέφτονται διαφορετικά.

Επιπλέον, μέσα απ' τη σειρά, μαθαίνεις και πράγματα για τα οποία ίσως να μην είχες ιδέα. Σε πρόσφατα επεισόδιο γινόταν λόγος για παράδειγμα, για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει εκεί, μεταξύ όσων πιστεύουν στη θεωρία της Εξέλιξης (βλέπε: Δαρβίνος), με τους Δημιουργιστές (νεοσυντηρητικοί αντι-δαρβινικοί), που προωθούν την ιδέα του Ευφυούς Σχεδιασμού (ας πούμε απλά ότι πιστεύουν πως ο κόσμος είναι θεϊκό δημιούργημα). Και την Κυριακή που μας πέρασε, δύο μήνες περίπου μετά την προβολή που σας προανέφερα, διάβασα ένα καταπληκτικό αφιέρωμα στο "Κ" της "Καθημερινής" (απ' τα καλύτερα περιοδικά εφημερίδων - για να μην πω το καλύτερο), που αναφερόταν ακριβώς σ' αυτό το θέμα και ιδιαίτερα στο Δαρβίνο και με έκπληξη πληροφορήθηκα, ότι και στην Ελλάδα, έχει αφαιρεθεί απ' την διδακτέα ύλη της Βιολογίας του Λυκείου, το σχετικό κεφάλαιο που αφορά τη θεωρία της Εξέλιξης. Αν οι μαθητές την διδαχτούν, θα τη διδαχτούν στην Γ' Γυμνασίου και αν... Είδατε τι μαθαίνει κανείς; Κι όμως από πέρυσι γινόταν μεγάλη συζήτηση για το θέμα, αλλά μες το χάος των πληροφοριών όλο και κάτι μας διαφεύγει. Τέλος πάντων.. Πάμε στα δικά μας...

Βέβαια, εφόσον η σειρά μου αρέσει, λογικό είναι να μην είμαι αντικειμενική. Καλύτερα λοιπόν, να ψάξετε μόνοι σας, να δείτε αν θα σας τραβήξει και τα ξαναλέμε. ;) Όσο για τον Δαρβίνο, φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου του: "Η καταγωγή των ειδών" και θα τιμηθεί με ποικίλες εκδηλώσεις απ' την επιστημονική κοινότητα, καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Όσοι ενδιαφέρεστε, ψάξτε το! Αξίζει τον κόπο. Και διαβάστε οπωσδήποτε το "Κ". Λέει πολλά για την προσωπική του ζωή, την αλληλογραφία του με τον Μάρξ αλλά τον Φρόυντ και... άλλα.

Οι καρδιές γνωρίζουν σιωπηλά...

Και κάποιος άντρας είπε, Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία. Κι εκείνος απάντησε λέγοντας:

Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.
Αλλά τ' αφτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζετε από πάντα στη σκέψη.
Θέλετε ν' αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας.
Και είναι καλό που το θέλετε.
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.

Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.
Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.
Μη λέτε, "Βρήκα την αλήθεια", αλλά να λέτε, "Βρήκα μιαν αλήθεια".
Μη λέτε, "Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής", αλλά να λέτε, "Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου".
Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ' όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.

Χαλίλ Γκιμπράν

Αθήνα: εμπόλεμη ζώνη

Το περιμέναμε, έτσι δεν είναι; Όλοι λέγαμε και "μετά τι;" Ζήσαμε όσα ακολούθησαν της δολοφονίας του Αλέξανδρου και περιμέναμε να δούμε, που θα πάει το πράγμα. Πως θα εξελιχτεί η κατάσταση. Που θα μας οδηγήσει όλη αυτή η κοινωνική αντίδραση που δημιούργησε η βία. Και τελικά αρχίζει η χρονιά, ακριβώς όπως τέλειωσε η προηγούμενη. Με νέα βία. Νέα επεισόδια. Με πυροβολισμούς παράξενους να απασχολούν την πόλη (γεμίσαμε ξαφνικά ελεύθερους σκοπευτές;), με αναβρασμό σε όλα τα επίπεδα και μ' έναν αστυνομικό γαζωμένο από σφαίρες κάποιων χτες στα Εξάρχεια. Δεν ξέρω τι να σχολιάσω, αλήθεια. Βγήκα χτες μία απ' τις γνωστές μου βραδυνές βόλτες κι ελικόπτερα πετούσαν συνεχώς πάνω απ' το κεφάλι μου, όπου και να κοίταζα έβλεπα αστυνομικούς, κλειστούς πολλούς δρόμους στην Πανόρμου και στην Κηφισίας, συνομιλίες από ασυρμάτους να μου παίρνουν τ' αυτιά κι ένιωθα πως κάτι δεν πάει καλά. Είχαν προηγηθεί συγκρούσεις αστυνομικών με διαδηλωτές κοντά στην αμερικανική και την ισραηλινή πρεσβεία και τα επεισόδια συνεχίστηκαν στο κέντρο. Σαν να 'χω χάσει την προηγούμενη ζωή μου στην Αθήνα αισθάνομαι. Για να κάνω μια βόλτα πλέον το βράδυ, πρέπει ν' ακούσω πρώτα δελτίο ειδήσεων. Οι φίλοι και οι φίλες μου από άλλες πόλεις με ρωτούν αν κατεβαίνω στο Σύνταγμα, λες και πρόκειται για τη Λωρίδα της Γάζας. Οι δικοί μου ακόμα κι αν βρίσκομαι για παράδειγμα στην Καλλιθέα, μου τηλεφωνούν για να με ενημερώσουν ότι ξεκίνησαν επεισόδια στα Εξάρχεια. Όταν μπαίνω στο μετρό ή τον ηλεκτρικό, με προειδοποιούν μεταξύ αστείου και σοβαρού να προσέχω μη φάω καμιά αδέσποτη. Κι αυτό δεν είναι τίποτα φυσικά, μπροστά σε όσα όλοι μας ζούμε. Αλλά ήθελα ρε γαμώτο να οδηγηθούμε κάπου. Κάπου καλύτερα εννοώ. Να γίνουν αλλαγές σ' όλα τα μέτωπα της κοινωνικής ζωής. Να σηματοδοτήσει αν θέλετε, ο άδικος χαμός αυτού του παιδιού που δεν λέει να φύγει απ' το μυαλό μας, κάτι σπουδαίο. Το να πυροβολείται όμως ένας αστυνομικός, σε μια ενέδρα που μυρίζει αντίποινα, εμένα προσωπικά με χαλάει. Γιατί φοβάμαι μήπως αυτό, μας κάνει να θρηνήσουμε κι άλλον 15χρονο. Μήπως μπούμε σ' έναν φαύλο κύκλο αίματος, απ' τον οποίο δεν θα μπορούμε να ξεφύγουμε. Μήπως γίνουμε όμοιοι μ' αυτούς που καταγγέλαμε ως χτες. Μήπως πάει στο βρόντο όλη η κινητοποίηση που προηγήθηκε και που ελπίζαμε ότι θ' αλλάξει πολλά πράγματα. Έχουν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου. Το βλέπω. Αλλά είναι λύση το "όποιον πάρει ο Χάρος;" Επιτρέψτε μου να πιστεύω πως όχι. Και ν' ανησυχώ για ότι μας περιμένει από δω κι εμπρός. Πολύ.

I was there...

Μήλος Barcelona Αντίπαξοι Αγαθονήσι Zάκυνθος Toledo Λέρος Μύκονος Koln Ηράκλειο Σάμος Aarhus Σύρος Madrid Venice Iθάκη Kως Nάξος Bangok Χανιά Αράχωβα Malaga Μονεμβασιά Chiang Mai Λευκάδα Ρέθυμνο Τζια Ρόδος Rome Μύκονος Σητεία Κάλυμνος Κεφαλλονιά Θεσσαλονίκη Πάτμος Τήνος Phi Phi Island Σαντορίνη Κέρκυρα Εύβοια Prague