Yayoi Kusama: The artist

Κατά καιρούς παρακολουθώ ένα κορεάτικο κανάλι, το Arirang, που συχνά προβάλλει ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ για καλλιτέχνες της Ασίας. Αυτό έκανα και τις τελευταίες μέρες, που ήμουν αναγκαστικά στο κρεβάτι. Κι έτσι, είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, για την Yayoi Kusama. H Kusama γεννήθηκε στο Matsumoto της Ιαπωνίας, το 1929, και ήταν ο παρίας της οικογένειας της. Κακοποιήθηκε απ’ την μητέρα της, ο πατέρας της έκαιγε τα έργα της και η αδερφή της ντρεπόταν για κείνη και δεν έχανε ευκαιρία να της το δείχνει. Στην αρχή της εφηβικής της ηλικίας, είχε ψευδαισθήσεις ως συνέπεια της ψύχωσης της και συνακόλουθες τάσεις αυτοκτονίας. Η ίδια θυμάται, ότι δίπλα στο σπίτι της κυλούσε ένα ποτάμι και ότι τα λουλούδια της μιλούσαν. Εξωραϊσμός της πραγματικότητας ή εντελώς κατασκευασμένες εικόνες; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Αλλά δεν έχει και σημασία. Σημασία έχει πως η Κusama, παρ’ όλες τις αντιξοότητες κατάφερε να γίνει σπουδαία καλλιτέχνης.

Σε ηλικία 27 ετών, έφυγε απ’τα η χώρα της με προορισμό την Νέα Υόρκη, όπου και διοργάνωσε αξέχαστα happenings σε κεντρικά σημεία της πόλης, όπως στο Central Park, στην Brooklyn Bridge και αλλού. Συνδέθηκε με σημαντικά ονόματα του καλλιτεχνικού χώρου και έγινε γνωστή όχι μόνο λόγω της εκκεντρικής της συμπεριφοράς (συνήθιζε να χρησιμοποιεί τα γυμνά σώματα ως εκθέματα), αλλά κυρίως λόγω του μοναδικού ύφους των έργων της που στηρίχτηκε σε μοτίβα με τελείες, αλλά και σχηματισμούς που έμοιαζαν με δίχτυα και λουλούδια. Χρησιμοποίησε επίσης καθρέφτες και ηλεκτρικούς λαμπτήρες. Έφτιαξε πίνακες, γλυπτά, installation. Τάχτηκε κατά του πολέμου του Βιετνάμ και διαμαρτυρήθηκε εντόνως μέσω της τέχνης της. Δυστυχώς όμως κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Νέα Υόρκη, όχι μόνο δεν κατάφερε να βγάλει χρήματα από την δουλειά της, αλλά αναζωπυρώθηκε κι η ψύχωση της κι έτσι αναγκάστηκε το 1973 να επιστρέψει στην Ιαπωνία.

Με την θέληση της, διαμένει σήμερα σε γνωστό ψυχιατρείο, και σε κοντινό studio δημιουργεί τα διάσημα πλέον έργα της που πωλούνται σε απίστευτα υψηλές τιμές. Επίσης, έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν, ανθολογίες και νουβέλες και φτιάχνει η ίδια ακόμη και τα ρούχα της, αναπαριστώντας στην ουσία μοτίβα των έργων της. Τον Οκτώβριο του 2006, έγινε η πρώτη γυναίκα στην Ιαπωνία που τιμήθηκε με το βραβείο Praemium Imperiale, που δίνεται σε διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες. Στην γενέτειρα της, στο πρόσφατα χτισμένο Μatsumoto Performing Art Center, εκτίθενται πλέον και δικά της έργα.

Περισσότερα για την Kusama, μπορείτε να βρείτε στο επίσημο site της, αλλά κι εδώ. Την ξεχωρίζω, γιατί κατάφερε να παλέψει τις αυτοκτονικές της τάσεις, χάρη στην τέχνη της, κάτι που η ίδια δεν σταματάει να λέει: "If it were not for art, I would have killed myself a long time ago". Κι αυτό νομίζω, είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα της ζωής της.-

Θα τρελλαθώ...

...

Θα τρελλαθώ -σ΄ένα παραμιλητό πλαστών δολλαρίων,ναρκωτικών, και μιας σειράς ανδρών και γυναικών που εκπορνεύονται

Θα τρελλαθώ-όταν τα παιδιά ξεχάσουν πια να παίζουν κρυφτό στα χάδια της γειτονιάς και πουλούν πραμάτεια στους επισκέπτες

Θα τρελλαθώ-για τους αγίους που πουλιούνται, χάνοντας την αξία της γωνιάς του εικονοστάσιου

Θα τρελλαθώ-για την κάθε γωνία που στάζει πίκρα και για το κλάμα του παιδιού που ζητάει τον πατέρα του

Θα τρελλαθώ-γιατί το κύμα δεν φέρνει πιά μηνύματα μόνο διαφημήσεις και σκουπίδια

Θα τρελλαθώ-που δε σε βλέπω ν' αντιδράς,αλλά να στέκεις κράχτης ενός κορμιού που έχασε πιά την ψυχή του

Θα τρελλαθώ-για την αντοχή μου να σε βλέπω σε μια πόρτα που χάλασε πιά η κλειδαριά της.

Σπύρος Κοκκινάκης

Για τα λόγια σας...

Ταξιδιάρα Ψυχή Μου, Θαλασσινή Μου που σκεφτήκατε να με βραβεύσετε, τα λόγια σας ήταν το μεγαλύτερο βραβείο.

Μακάρι να είμαι όντως έτσι, όπως εσύ, Ταξιδιάρα Ψυχή με παρουσιάζεις με την ευγένεια και την γενναιοδωρία σου.

Θαλασσινή μου, σ' ευχαριστώ, που σκέφτηκες πρώτη να μου απονείμεις βραβείο -τρομάρα μου, αυτό μου έλειπε-. Ένα φιλί, μεγάλο, τεράστιο για σένα!

Είμαι ευτυχής που σας γνώρισα και σας κοίταξα στα μάτια! Σας εύχομαι μια ζωή με πολλά πολλά χαμόγελα...

Και πάμε τώρα στα τυπικά:

“Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς: Uzuburu Team

Proximidade is described as follows:’This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!’This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to: Uzuburu Team.

Δηλαδή, σε μια παρέα οκτώ νέων παιδιών που πολύ τους κάνω κέφι κι έρχονται συχνά πυκνά από δω: στο bikaki, τον stepas, τον Don Quixote και τα άλλα παιδιά με τα οποία, δεν έτυχε να πούμε περισσότερα, αλλά κάτι μου λέει πως θα γίνει κι αυτό. Να 'στε καλά και να έχετε πάντα αυτό το κέφι που με κάνει να σας γουστάρω τόσο, μα τόσο πολύ!!! Φιλιά...

Η νύχτα με συμφέρει...

Πράγματι η νύχτα με συμφέρει.
Πρώτα-πρώτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες· ύστερα
διορθώνει τις σκέψεις· έπειτα
συμμαζώνει τη θλίψη και την κάνει υποφερτότερη
τη σιωπή με σέβας ανατέμνει·
εξαίρει την όσφρηση μα προπάντων η νύχτα περιζώνει.

Νίκος Καρούζος

Άγρια παιδιά-Νικόλας Αγγελής

Είναι η σειρά που ξεχώρισε φέτος. Για τα "Άγρια παιδιά" λέω. Και μιας και δεν είμαι αρμόδια να αναλύσω τα γκρο πλάνα της, επισημαίνω απλώς πως ο Χρήστος Νικολέρης που σκηνοθετεί, "κεντάει"! Σαν να βλέπω κινηματογραφική ταινία αισθάνομαι κάθε φορά. Βοηθάει βέβαια και το σενάριο του Παναγιώτη Ιωσηφέλη. Σύγχρονο, με μηνύματα, με αναφορές σε ουσιαστικά προβλήματα μιας νεολαίας που δεν αναλώνεται στην κατανάλωση και στις παντός είδους εξαρτήσεις. Την γουστάρω απίστευτα αυτή τη σειρά και είναι η μόνη απ' τις ελληνικές που προσπαθώ, να μην χάνω ποτέ. Έχω ξεχωρίσει όμως από καιρό κι έναν πρωταγωνιστή της: τον Νικόλα Αγγελή. Για πρώτη φορά τον είδα να παίζει με τον Αποστόλη Τότσικα, σε μια παλιότερη σειρά του MEGA, στο "Μαζί σου". Κι ύστερα, οι δυο τους πάλι, εμφανίστηκαν μαζί στην ταινία του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, "Ο γιος του φύλακα" (2006). Φέτος, ο Νικόλας υποδύεται τον συνονόματό του Νίκο, στα "Άγρια παιδιά". Και παίζει στο Εθνικό Θέατρο στο έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη: "Wolfgang". Ο Νικόλας, που έχει κάτι ιδιαίτερο: υποκριτική δεινότητα. Δεν είναι δεδομένο ξέρετε για έναν ηθοποιό. Αλλά εκείνος το 'χει! Κι είμαι σίγουρη πως όσο θα μεγαλώνει, θα εξελίσσει και θα ξεδιπλώνει ακόμη περισσότερο το ταλέντο του. Αν δεν τον είχατε προσέξει ως σήμερα, κάντε το. Θα καταλάβετε ότι αξίζει την προσοχή σας.. Την δική μου την κέρδισε ήδη.