Τα λέμε με τις ώρες στο msn. Ακόμα κι αν βρίσκεται, στην άλλη άκρη του κόσμου. Πίνουμε τα καθιερωμένα καφεδάκια μας (ενίοτε και μπύρες-χωρίς ποτήρι-ξέρεις εσύ) και σχολιάζουμε, γενικώς... Τηλεφωνιόμαστε, ανταλλάσσουμε μηνύματα, πάμε παρέα σε συνέδρια, αλλά και σε γάμους άμα λάχει! Την ξέρω αρκετά χρονάκια και περάσαμε και δύσκολες στιγμές, που μάλλον έκριναν την σχέση μας. Ταξιδέψαμε στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα, δουλέψαμε και μαζί και την ξεχώρισα από τότε, για το υψηλό μορφωτικό της επίπεδο. Για την υπευθυνότητά και την ευαισθησία της. Είναι κολλητή φίλη. Εννοείται! Διαβάζει πάντα ότι γράφω εδώ (κι αλλού), αλλά δεν αφήνει ποτέ σχόλια (σαν την Ελευθερία, για όσους θυμάστε). Αυτό που γουστάρω τρομερά σε κείνη, είναι πως μπορώ να συζητήσω μαζί της απ' τα τελευταία επιστημονικά νέα των κλάδων που μας ενδιαφέρουν, μέχρι το πιο ασήμαντο ζήτημα που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Έχει απίστευτο χιούμορ και είναι εξαιρετικά δοτικός άνθρωπος. Σήμερα γιορτάζει κι εγώ θέλω να της ευχηθώ να είναι καλά, να τελειώσει σύντομα το διδακτορικό της και ακόμα συντομότερα να γίνει τόσοοοοοοοο ευτυχισμένη, όσο ποτέ ως σήμερα, δεν υπήρξε!!! Βανούλα μου, ότι καλύτερο. Και να χαμογελάς. Σου πάει, λέμε! Φιλίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι :)
*στην Artanis
Kαιρό ήθελα να το ανεβάσω αυτό το κείμενο, αλλά τώρα ήρθε νομίζω η κατάλληλη στιγμή. Γιατί κάτι έγραψε η Artanis, σε σχόλιο της και μου το θύμισε. Πόσες φορές δηλαδή, μετά την Star Trek εποχή, ευχηθήκαμε να υπήρχε τρόπος να διακτινιστούμε, όταν βιώναμε γεγονότα που μας έκαναν να νιώθουμε άβολα, μας δημιουργούσαν ανησυχία, μας έκαναν να βαρεθούμε μέχρι θανάτου ή όταν απλά επιθυμούσαμε άμεσα, μια αλλαγή περιβάλλοντος. Ε λοιπόν σας έχω νέα ( σε σας, που δεν είστε φυσικοί, όπως κι εγώ δηλαδή, διότι άλλοι τα ξέρουν αυτά εδώ και χρόνια). Ο Anton Zeilinger, ο αυστριακός φυσικός, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης και διευθυντής της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών, ο οποίος έλαβε το 2008 το βραβείο "Isaac Newton", είναι ο μοναδικός επιστήμονας που κατάφερε πειραματικά την πρώτη παγκοσμίως επιτυχημένη προσπάθεια τηλεμεταφοράς! Ο Zelinger, πέτυχε την τηλεμεταφορά ενός φωτονίου, μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου και σήμερα γνωρίζει ότι μπορούν επίσης να τηλεμεταφερθούν και άτομα και ατομικά νέφη. Το θέμα βέβαια είναι, ότι η ύλη δεν μεταφέρεται ποτέ. Αυτό που μεταφέρεται λοιπόν, με λίγα λόγια είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό αντίγραφο, αφού δανείζεται όλες τις πληροφορίες του πρωτοτύπου (το οποίο χάνει τα αρχικά γνωρίσματά του), οπότε αντιλαμβάνεστε τι προβλήματα δημιουργούνται όσον αφορά την μεταφορά ανθρώπων στο χώρο και στον χρόνο. Ας πούμε, ότι προς το παρόν, δεν γίνεται, αλλά στο μέλλον τίποτα δεν αποκλείεται. Κάποιοι άλλοι επιστήμονες μάλιστα όπως ο παγκοσμίως διακεκριμένος Μίτσιο Κάκου, πιστεύει ότι η τηλεμεταφορά και η τηλεκίνηση θα γίνουν κάποτε εφικτές, μέσω του Η/Υ και της νανοτεχνολογίας (απ' τις εκδόσεις "Αβγό" κυκλοφορεί το διαφωτιστικό βιβλίο του "Η φυσική του ανέφικτου"). Το "διακτινίστε με", που πολύ θα με βόλευε ώρες ώρες, το ξεχνάω για λίγο λοιπόν, αλλά θα παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις, μήπως και... ;)
Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.
Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δύο μαζί ενώνω-το ζω το αφήνουμε έξω,
για μετά, αν πετύχει ο συνδιασμός.
Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδιασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη;
Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.
Πάρε γιά παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα:
όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαραλλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.
Ρωτάς από που ως που
γραφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.
Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος απ' το Θεό.
Κική Δημουλά
Η πρώτη λέξη στο προφίλ μου είναι "ταξιδεύω". Κι αυτό τα λέει όλα. Ταξιδεύω στ' αλήθεια, νοερά, με βιβλία, με ταινίες, με μουσικές. Ταξιδεύω στις ζωές των άλλων. Ταξιδεύω στο σκοτάδι τους, στο φως τους.. Ταξιδεύω πάντα. Κι απόψε σκεφτόμουν μια εποχή, που δεν ήξερα σε ποιο ξενοδοχείο ξυπνούσα. Μια εποχή που έκανα μια πολύ ευχάριστη δουλειά, με συνεχείς μετακινήσεις Και μου 'λειψε για λίγο εκείνη η φάση του "κάθε μέρα κι αλλού". Μου 'λειψε η μουσική εκείνης της περιόδου. Μου 'λειψαν κάποιες καταστάσεις, που δεν ξέρω πια, πόσο τις έχει ωραιοποιήσει η νοσταλγία μου. Γιατί μερικές φορές, θα το ξέρετε, μας λείπουν πράγματα, που δεν υπήρξαν ποτέ... Το θέμα είναι όμως, πως το μυαλό μου πήγε σε τόπους που ακόμα θυμάμαι με χαμόγελο. Και σ' άλλους που με φιλοξένησαν και τους περπάτησα χαμένη στις σκέψεις μου. Kι είτε έτσι, είτε αλλιώς, ήταν ωραία.
Σκέφτηκα ένα σωρό ξενοδοχεία. Ονόματα που θυμάμαι, άλλα που ξέχασα. Μεγάλα ξενοδοχεία, μικρά, πολυτελή, ασήμαντα, παρατημένα, ανακαινισμένα, πολύβουα, σιωπηλά, σκονισμένα, λαμπερά. Θυμήθηκα εκείνο το ξενοδοχείο στη Βενετία, που σέρβιρε το πιο υπέροχο τσάι κεράσι που ήπια ποτέ. Κάποιο άλλο στην Πράγα, που έβλεπα μια πρωτοχρονιά απ' τα παράθυρά του τα βεγγαλικά για ώρες, να χρωματίζουν τον ουρανό. Μια πανσιόν στην Σητεία που έμεινα με το αγαπημένο μου συγκρότημα για δυο μέρες. Την αυλή ενός υπέροχου ξενοδοχείου στο Τολέδο, όπου χόρεψα ένα απ' τα πιο έντονα μπλουζ της ζωής μου. Την ταράτσα ενός δωματίου στους Παξούς, που έκανα ηλιοθεραπεία εντελώς ανέμελη. Τα ξυλόγλυπτα, στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου της Μπανγκόκ Τη δροσιά ενός φτιαγμένου από πέτρα, ξενοδοχείου της Μήλου. Την απόλυτη απομόνωση κάποιων δωματίων στην Ζάκυνθο. Τον παλιό ανεμιστήρα που γυάλιζε στο φως, σ' ένα ξεχασμένο ξενοδοχείο του Άργους. Την πανσιόν δίπλα στο Ρήνο και τις αμέτρητες μπύρες που ήπιαμε κεί. Το ροζ ξενοδοχείο της Εγνατίας, που κανείς θόρυβος του δεν με κρατούσε ξύπνια. Και κυρίως τον τελευταίο όροφο, ενός ξενοδοχείου στο Άαρχους, που κάπνιζα καθισμένη στον διάδρομο και σκεφτόμουν, χαζεύοντας το κενό και τον κόσμο έξω απ' την γυάλινη του πρόσοψη. Αν μπορούσα κάπου να ξαναβρεθώ απόψε, θα ήταν εκεί. Μόνο και μόνο για να τραγουδήσω. Ένα τραγούδι, που κάποιος, κάπου, κάποτε, μου έπαιξε σε μια κιθάρα... Κι ήταν ωραία. Κι ήταν ωραία.. Κι ήταν ωραία...
"Φανταστείτε ότι ο χρόνος δεν είναι φυσικό μέγεθος, αλλά ιδιότητα, όπως το νυχτερινό φεγγοβόλημα πάνω από τα δέντρα τη στιγμή ακριβώς που το φεγγάρι, στο ανέβασμά του, αγγίζει τις κορυφές των δέντρων".
"Η ζωή είναι μια ακατάπαυστη θλίψη, αλλά είναι υπέροχο να ζεις τη ζωή και δίχως χρόνο ζωή δεν υπάρχει".
"Κάθε άνθρωπος που κολλάει στο χρόνο, μένει μονάχος".
"Ο χρόνος είναι η διαύγεια που μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λανθασμένο".
"Ο κάθε χρόνος είναι αληθινός, όμως οι αλήθειες τους δεν είναι οι ίδιες".
*Φράσεις από μια υπέροχη νουβέλα για τη φύση του χρόνου, που διάβασα φέτος, στις διακοπές: "Τα όνειρα του Aϊνστάϊν" του Alan Lightman. Και μία, απ' τις αγαπημένες φωτογραφίες εκείνων των ημερών. Μια στιγμή στο χρόνο... Αντί για καλημέρα...
