tag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post7787777269616306652..comments2009-08-02T23:56:45.826+03:00Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565madamedelaluna@gmail.comBlogger9125tag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-67416797288013353682009-08-02T23:56:45.826+03:002009-08-02T23:56:45.826+03:00Fwteinouli, καλώς ήρθες. Δεν συμφωνούμε, αλλά ελπίζω να μην πειράζει. Εγώ την θεωρώ αριστούργημα. Κι απ&#39; ότι φαίνεται και πολλοί άλλοι. Στα κεφαλαιώδη σου ερωτήματα όμως, δεν νομίζω πως είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να σου απαντήσω. Δεν συμφωνώ καν με τον αρνητικό όρο της λέξης &quot;ανωμαλία&quot;. Βρίσκω πιο επικίνδυνο γενικώς, το &quot;ομαλό&quot; σε οποιοδήποτε τομέα. <br /><br />Δεν έχω ειδοποίηση για παλιά σχόλια, εξ&#39; ου και σου απαντάω αργά. Το ίδιο ισχύει και για την..<br /><br />..Fotini. Δύσκολο να σας εξηγήσω τι μου άρεσε αφού ήδη διαβάσατε την ανάρτηση και δεν το καταλάβατε. Αφήστε που προκαταβολικά κρίνατε την ταινία ως &quot;παπάρα&quot;, οπότε δεν μένουν και πολλά να πούμε, δεν νομίζετε; Προσωπικά πάντως θεωρώ πως αν δεν μας αρέσει κάτι, δεν χρειάζεται και να το κρίνουμε απαξιωτικά. Εκτός κι αν κάτι εκφράζει η αποστροφή σας, βαθιά προσωπικό, που μου διαφεύγει. <br /><br />Καλώς ήρθατε κι εσείς.Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-57889764974837411662009-05-30T15:46:45.175+03:002009-05-30T15:46:45.175+03:00Καλά μιλαμέ για την μεγαλύτερη παπαρα όλων των εποχών..απορώ τι ακριβώς σας άρεσε σε αυτό το άρρωστό κατασκεύασμα...δεν μπορώ να καταλάβω..εσείς δηλαδή εισπράξατε κάτι που σας έκανε καλύτερους ανθρώπους ύστερα από την "σπουδαία" αυτή ταινία..?συμφωνώ με τη fwteinoui !την κάθε ανωμαλία του καθενός πρέπει να την επικροτούμε και να την βαφτίζουμε τέχνη...?δεν νομίζω...Fotinihttp://www.blogger.com/profile/15242780811008230507noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-7752793828868626382009-05-09T21:52:00.000+03:002009-05-09T21:52:00.000+03:00Γιατί η ανωμαλία του καθενός πρέπει να ονομάζεται τέχνη?Η τέχνη για την τέχνη ή η τέχνη για τον άνθρωπο? Τελικά τι ισχύει?fwteinouihttp://www.blogger.com/profile/16931558117178643371noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-54796464692462190132008-07-09T21:42:00.000+03:002008-07-09T21:42:00.000+03:00Βασίλη, πολύ ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση σου και νομίζω χρειαζόταν, για να συμπληρωθεί η ωραία αυτή ανταλλαγή απόψεων που γίνεται εδώ. Πράγματι, αν τα όνειρα είναι το παραπέτασμα μιας στείρας ζωής, νομίζω κι εγώ πως θα προτιμούσα μια γεμάτη σε εμπειρίες ζωή, ακόμα και με τίμημα την πλήρη στέρηση των ονείρων. Εγώ ανέκαθεν τα θεωρούσα ως εφαλτήριο για τολμηρές πράξεις και σπανιότερα ως ένα τρόπο ευόδωσης ευσεβών πόθων. Βρίσκω θαυμάσια την άρση του συνειδητού που σου προσφέρουν και σε κάνουν να "δεις" μερικές φορές τι αληθινά λαχταράει η ψυχή σου. <BR/><BR/>Επέτρεψε με κι απο δω να σου πω ένα μπράβο, για τη θαυμάσια δουλειά που κάνεις με τους μαθητές σου. Μακάρι να υπήρχαν πολλοί εκπαιδευτικοί σαν και σένα. Καλησπέρα κι απο μένα!Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-75721373064879478552008-07-08T23:55:00.000+03:002008-07-08T23:55:00.000+03:00Για τα όνειρα λοιπόν,…<BR/><BR/>Τα εμπόδια είναι τα ίδια τα όνειρα <BR/>Που μας δυναστεύουν με τους περιορισμούς που επιβάλουν <BR/>Και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε την στιγμή <BR/>Αφού αδειάζουμε «εκεί»<BR/>Όλα όσα δεν «ζήσαμε»<BR/>Έτσι λοιπόν τα προτιμώ «άδεια» και ρηχά <BR/>Για να’ ναι γεμάτο το δισάκι,…<BR/>.............................<BR/>Εξαιρετική ανάρτηση<BR/>Την Καλησπέρα μου Κυρά του ΦεγγαριούΒασίληςhttp://www.blogger.com/profile/08192330940730446249noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-71823818954116721842008-07-08T20:21:00.000+03:002008-07-08T20:21:00.000+03:00Τον κατανοώ τον προβληματισμό Μαρία μου. Έχει να κάνει ίσως με το πόσο διαχωρίζουμε όνειρα και πραγματικότητα, γιατί αν αναλωθείς στο κυνήγι ενός ονείρου, που ξέρεις ότι μπορεί να μην πραγματοποιηθεί και ποτέ, μπορεί να σπάσουν όλα μέσα σου στο τέλος. Προσωπικά όμως, ως αιώνια πιστή των ιδεών του Τσε, πιστεύω σε κείνο το υπέροχο που είπε: "Να είστε ρεαλιστές. Να ποθείτε τα αδύνατα!". Οπότε επιμένω να ονειρεύομαι (αν και όχι τις 22 ώρες ημερησίως που ποθούσε ο Μπουνιουέλ), ακόμα κι αν είναι να καώ απ' τη φωτιά των ονείρων μου. <BR/><BR/>Samael συμφωνώ απολύτως σε όσα γράφεις σχετικά με το σινεμά. Αν σκεφτείς ότι οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες (Μπουνιουέλ, Παζολίνι, Λιντς κτλ), ήταν και είναι αιρετικοί και "δυσανάγνωστοι" για ορισμένους, θα βεβαιωθείς για του λόγου το αληθές. Αλλά όπως ξέρεις, ίσως καλύτερα απο μένα, τα δύσκολα συνήθως δεν τα προτιμάει το πλήθος (όχι βέβαια ότι έχει και σημασία αυτό). Σ' ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια, αν και στην ουσία αναδημοσίευση έκανα. Καλησπέρα κι απο μένα. <BR/><BR/>Ανέστη Μ., ήμουν σίγουρη ότι θα σου άρεσε κι εσένα. Πως αλλιώς θα μπορούσε να 'ναι; Τυχαία γράφουμε στην ΕΛ. Σ. Α.; Εννοείται ότι όλο το βιβλίο είναι ωραίο και καλά κάνεις και το τονίζεις. Χαίρομαι που τόσο ενημερωμένοι άνθρωποι περνάτε και σχολιάζετε κι ακόμη περισσότερο, αν συμβαίνει να έχουμε και κοινά γούστα-αναφορές. Καλησπέρα σου!Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-21752337502840622882008-07-08T17:49:00.000+03:002008-07-08T17:49:00.000+03:00φεγγαρινή μαντάμ αυτό το βιβλίο το είχα απορροφήσει στην κυριολεξία και το συγκεκριμένο κεφάλαιο ορθά κάνεις και το τονίζεις λόγω της ταινίας αλλά κατ'εμέ ολόκληρο είναι απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον έχει ανάλογα ενδιαφέροντα. Ένας άνθρωπος που το σουρρεαλισμό τον εξέφραζε η ζωή του, που δείχνει τι σημαίνει να μην υποτάσσεσαι σε ένα κίνημα αλλά να το βρίσκεις μέσα σου. Αγαπημένος με διαφορά κινηματογραφιστής και η ταινία το άλφα αν όχι και το ωμέγα του σουρρεαλισμού στη μεγάλη οθόνη, η σκηνή με το ξυράφι, με το αυτόνομο χέρι, με τα μυρμήγκια που δε σταματάνε πουθενά μένουν χαραγμένες στη μνήμη. Ξέχασες να πεις οτι ανδαλουσιανός σκύλος είναι ο Μπονιουέλ και μετά απ'αυτόν το χάος! Σε χαιρετώ!Ανέστης Μ.http://www.blogger.com/profile/15785849124927956557noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-13537026171164949032008-07-07T18:54:00.000+03:002008-07-07T18:54:00.000+03:00Kαλά μιλάμε για μια απ' τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχώ. Δύο "αναρχικά" πνεύματα (γιατί κι ο Νταλί είχε μεγάλη συνεισφορά)συναντήθηκαν χαρτογραφώντας το ανθρώπινο υποσυνείδητο, κατά την φρουδική οπτική. <BR/><BR/>Συν τοις άλλοις ήταν ένα έργο που επιτίθεται στον οπτικοκεντρισμό και τα ήθη της εποχής. Ο κινηματογράφος δεν πρέπει να είναι κατασκεύασμα για ποπ κορν, αλλά να μένει απρόσιτος και ανοιχτός προς κάθε ερμηνεία, όπως τα όνειρα.<BR/><BR/>Εξαιρετική η επιλογή σου! Καλησπέρα!SAMAELhttp://www.blogger.com/profile/14296122969364440949noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6562185669982739099.post-61609466135321970632008-07-07T08:13:00.000+03:002008-07-07T08:13:00.000+03:00Απ την αλλη σκέπτομαι...πόσο καλο μας κανουν τελικα τα ονειρα...;<BR/><BR/>Καλημερα φεγγαρενια μου και καλη βδομαδαΜαρία Νικολάουhttp://www.blogger.com/profile/03855280015863272264noreply@blogger.com