Madame de la Luna

Δεν με ξέρεις καλά, κανείς δεν με ξέρει

2009-11-09T00:52:00.007+02:00

*στον Adis για την αφορμή...

Νομίζεις πως με ξέρεις; Πως σου έχω πει ότι ήθελα, πως έμαθες όσα έπρεπε; Επειδή σου αράδιασα μερικές ημερομηνίες και γεγονότα, σου αποκαλύφθηκα λες; Επειδή γεννήθηκα εκεί, σπούδασα εκεί, δούλεψα εκεί, έσπασες θαρρείς τους κώδικες μου; Λοιπόν, ποια νομίζεις πως είμαι; Αυτή που γνώρισες χτες, αυτή που είμαι σήμερα ή εκείνη που μπορώ να γίνω αύριο; Ή μήπως θεωρείς πως έχω μόνο μια ζωή; Ένα όνομα, μια ιδιότητα; Δεν είναι που δεν με ξέρεις καλά, το πρόβλημα. Είναι που δεν με ξέρεις καθόλου. Κι επιμένεις να πιστεύεις πως είσαι ο μόνος κάτοικος κάποιου μυστικού Παράδεισου ή μιας φριχτής Κόλασης. Κι όμως... Δεν έχεις ιδέα. Περιστρέφομαι κάθε φορά, δείχνοντας μια πλευρά μου προς το σύμπαν. Γίνομαι καθρέφτης του καθενός. Αλλάζω όσο αλλάζουν κι οι άλλοι απέναντί μου, διατηρώντας τις εσωτερικές μου σταθερές. Τις καθαρά προσωπικές μου αξίες. Πυρήνας απάτητου πλανήτη, ανεξερεύνητος γαλαξίας, σκιώδες νεφέλωμα. Είμαι κάποιων η κόρη, κάποιων η φίλη, κάποιων η πρώην, κάποιων η συνάδελφος, κάποιων η πελάτισσα, κάποιων η ασθενής, κάποιων η έμπιστη.. κάποιων... Ποιος απ' όλους τους με ξέρει καλά; Ποιος λες ότι με καταλαβαίνει περισσότερο; Ποιος νομίζεις πως μπορεί να υποψιαστεί... τι εύχομαι λίγο πριν κοιμηθώ, τι παλεύω να νικήσω, ποιους φόβους καμουφλάρω, ποιοι με τρώνε ζωντανή; Ποιος νομίζεις πως μπορεί να καταλάβει τα μυστικά μου όρια, τις αιχμηρές μου γωνίες, τις ματωμένες μου αντιστάσεις; Ποιος νομίζεις πως μπορεί να ξέρει αν θέλω να είμαι ένα καλό κορίτσι ή ένα ευτυχισμένο κορίτσι; Ποιος μπορεί να ξέρει με τι χτυπά δυνατά η καρδιά μου, πότε λυγίζουν τα πόδια μου, πότε κλαίω και πότε ουρλιάζω; Ποιος μπορεί να ξέρει τι κάνω όταν μένω μόνη μου; Πόσο θυμό κουβαλάω και πόσες λέξεις κοιμίζω; Ποιος μπορεί να ξέρει πόσες φορές έπιασα πάτο και πόσες σηκώθηκα; Αν τρώω τα νύχια μου όταν αγχώνομαι ή αν κουλουριάζομαι όταν κοιμάμαι; Ποιος μπορεί να ξέρει σε πόσα "εγώ" χωρίζομαι; Σε πόσα αποφασίζω να δώσω ζωή και πόσα σκοτώνω; Νομίζεις πως επειδή κάτι μοιράζομαι μαζί σου -ότι κι αν είναι αυτό, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο-, σ' αφήνω και να κοιτάξεις και πίσω απ' τη σκηνή; Νομίζεις πως βλέπεις κάτι, επειδή απλά το κοιτάζεις; Νομίζεις πως τυχαία τραγουδάω τόσα χρόνια "...όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις, δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις...". Νομίζεις; Νομίζεις;; Νομίζεις;;;

*Αναδημοσίευση απ' το Shroud of False. Eνίοτε ξενογράφω κιόλας... ;)

Πάρκο Δαβάκη-Καλλιθέα

2009-11-07T11:59:00.002+02:00

Σινεμά ο Παράδεισος-Α' Μέρος

2009-11-03T23:50:00.011+02:00

Χρωστάω κάπου μερικές προτάσεις για ταινίες κι είπα να τις κάνω ανάρτηση με την ευκαιρία. Ξέρεις εσύ.. Λοιπόν, κατ' εμέ η ωραιότερη ταινία που έχω δει φέτος, είναι το "Gran Torino". Απ' την εποχή του "Crash" είχα να γουστάρω τόσο. Και σε απόσταση αναπνοής φυσικά η ταινία του Κώστα Γαβρά "Eden A' L' Ouest" και η γιαπωνέζικη παραγωγή που πήρε και τα βραβεία της δικαίως: "Okuribito / Departures". Aυτή η τελευταία, έχει και φοβερή μουσική. Κάνε κλικ εδώ και θ' ακούσεις και μόνος σου. Κοινωνικές είναι αυτές, έτσι;

Τώρα αν θες κάτι σε θρίλερ χωρίς σπλάτερ μαλακίες, σου προτείνω το "Paranormal Activity". Φτηνή αλλά έξυπνη ταινία. Είδα επίσης και μου άρεσε πολύ το "Man Som Hatar Kvinnor". Σουηδέζικη, εξαιρετικότατη ταινία. Ολίγον βίαιη, αλλά να σου πω την αλήθεια, δεν με χάλασε. Τουναντίον.

Οι πολυαναμενόμες τώρα των Ταραντίνο (Inglorious Basterds), Αλμοδόβαρ (Abrazos Rotos), Λαρς φον Τρίερ (Antichrist) και λοιπές, με έκαναν να βαρεθώ, αλλά δεν είμαι και ο μέσος όρος θεατή, οπότε μην σε πάρω στο λαιμό μου. Εσύ κρίνε.. Για τo "The White Ribbon" του Χάνεκε, θα σου πω σύντομα, γιατί του έχω και ιδιαίτερη αδυναμία.

Κωμωδίες είδα ελάχιστες, αλλά γέλασα πολύ με την ισπανική "Fuera da carta".

Aν σου αρέσουν όμως οι σειρές, να σου πω ότι την καταβρήκα με το "Californication", σταθερά γουστάρω τα "Boston Legal" και "Criminal minds" και ..το κουφό τώρα... το σούπερ ντούπερ διαστημικό "Battlestar Galactika" που νόμιζα ότι δεν θα μου πει τίποτα, ε με έχει κάνει να το βλέπω με τρελή χαρά.

Σε κούφανα έτσι;;; Ε, είπαμε, είμαι περίπλοκο πλάσμα :))) Ναι μεν σινεφίλ, απ' αυτές που σου σπάνε τα νεύρα με την κουλτούρα, αλλά θέλω να πιστεύω χωρίς παρωπίδες. Γι' αυτό και βλέπω τα πάντα (σχεδόν). Μέχρι και την ουκρανική "Sappho" είδα (με μουσική Θεοδωράκη παρακαλώ), η οποία εντάξει δεν είναι να τρελαίνεσαι, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον. Ακριβή παραγωγή που δεν ξεφεύγει βέβαια απ' τις ιστορικές ανακρίβειες, όσον αφορά την χώρα μας, αλλά προσεγμένη.

Έχω να σου πω κι άλλα, αλλά επειδή με πιέζει ελαφρώς ο χρόνος, δες αυτές και σύντομα θα σου προτείνω κι άλλες. Δεν έβαλα άπειρα link, αλλά κάποια θα δεις ότι υπάρχουν. Εξάλλου αν θες εσύ ή όποιος άλλος, ξέρετε που να ψάξετε και πως. Αυτά... Ακολουθεί το Μέρος Β'. Σύντομα... Κι εννοείται όποιος έχει δει κάτι απ' αυτά ή θέλει να μας προτείνει άλλα, εδώ είμαστε :)

Λεπτομέρειες...

2009-11-02T11:07:00.009+02:00

Κράτα εσύ τα σύνολα και δώσε μου τις λεπτομέρειες. Το τρέμουλο των χειλιών, μια λάμψη που τυφλώνει, ένα άστρο που πέφτει, μια κλωστή απ' τα ρούχα σου, το στροβίλισμα ενός φύλλου, τη μυρωδιά ενός λουλουδιού μόλις το κόψεις, ένα σκιερό δρόμο μες το απομεσήμερο, ένα θυμωμένο κύμα που σκάει στην ακτή, το πέταγμα ενός γλάρου, λίγες νότες απ' το αγαπημένο σου τραγούδι, μια σκισμένη φωτογραφία, την ανατριχίλα στο δέρμα, το δυνάμωμα του αέρα που σου σφραγίζει τα μάτια, ένα φιλί που έστειλες με τις άκρες των δαχτύλων, το θόρυβο ενός τρένου που φτάνει στον σταθμό, ένα φευγαλέο χαμόγελο, το σκαλοπάτι που κάθισες αποκαμωμένος, το ακυρωμένο σου εισιτήριο, το σβησμένο σου τσιγάρο, το σκοτάδι ενός τούνελ, μια παλιά κιτρινισμένη εφημερίδα, ένα ποτήρι που ήπιες κάποτε νερό, ένα ουράνιο τόξο, τις πρώτες σταγόνες μιας βροχής, τον πιο καλά κρυμμένο φόβο σου, τον πιο καλά κρυμμένο φόβο σου, τον πιο καλά κρυμμένο φόβο σου...

After Sex / The Ugly Truth

2009-10-27T20:57:00.009+02:00

Εκείνη: Η αγάπη δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Εκείνος: Μωρό μου όλα είναι διαπραγματεύσιμα.
Εκείνη: Όχι, όχι η αγάπη.
Όχι η αγάπη. Η αγάπη είναι... μαντεψιά.
Κι αυτή είναι η ομορφιά της. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις.
Είναι σαν να κάνεις βουτιά σε μια πισίνα με νερό...
χωρίς να ξέρεις αν είναι ρηχή ή βαθιά.
Και βέβαια, ναι, αν είναι ρηχή...
καταλήγεις πληγωμένος και παράλυτος από το λαιμό και κάτω.
Αλλά αν είναι βαθιά... ξέρεις... είναι ένα άλμα πίστης.
Είναι σαν ν' αφήνεσαι να πέσεις χωρίς καμιά εγγύηση,
κι αυτό είναι το θέμα στη ζωή.

Ο παραπάνω διάλογος υπάρχει στην ταινία "After sex" που εντελώς τυχαία είδα τώρα που έκανα διακοπές και μπορείτε να δείτε κι εσείς (αν είστε ενήλικες), κάνοντας κλικ εδώ. Aν και αποφεύγω τις ταινίες που αφορούν σχέσεις, επειδή φοβάμαι πως από κάπου θα εμφανιστεί η Τζένιφερ 'Aνιστον κι όλα στο τέλος θα πάνε καλά, είδα κι αυτήν που μόλις σας είπα και το "The Ugly Truth". Mου άρεσαν χωρίς να πω ότι τρελάθηκα κιόλας, κυρίως επειδή προσπαθούν φιλότιμα να δώσουν μέσα απ' την δραματοποίηση την αλήθεια για τις σχέσεις σήμερα. Τις σχέσεις στην εποχή της ξεφτίλας αν θέλετε. Η αλήθεια είναι πως το "After Sex" το θεωρώ καλύτερη δουλειά, επειδή έχει μεγαλύτερο εύρος θεμάτων. Ασχολείται με την πρώτη φορά που κάνει κανείς έρωτα, με την ομοφυλοφιλία, με τον φόβο της αγάπης, με πολλά γενικώς μέσα από τις διαφορετικές ιστορίες των ζευγαριών που παρουσιάζει να συζητούν ακριβώς μετά το σεξ. Εξ' ου και το τίτλος αυτός. Το " The Ugly Truth" κατά την γνώμη μου δεν φτάνει σε τόσο βάθος. Μένει στο γνωστό μοτίβο: ο άντρας θέλει να πηδήξει κι η γυναίκα θέλει σχέση. Αλλά με εξέπληξε ευχάριστα, το ότι ο κυνισμός του πρωταγωνιστή αποδεικνύεται πως οφείλεται σε συναισθηματικά στραπάτσα του παρελθόντος. Κάτι είναι κι αυτό. Στην αληθινή ζωή συνήθως οφείλεται στην μαλακία που τον δέρνει και τίποτα δεν σιχαίνομαι περισσότερο (που λέει ο λόγος), απ' τους ως το μεδούλι κυνικούς ανθρώπους που για χατήρι της καλοπέρασης τους αν χρειαστεί θα σε πατήσουν κάτω. Σας το προτείνω λοιπόν το "After Sex". Δείτε το αν τα καταφέρετε. Και απολαύστε κι έναν ακόμα μικρό διάλογο απ' την ταινία.

Εκείνη: Εντάξει, ξέρεις εκείνα τα παιχνίδια στο λούνα παρκ, σωστά;
Και ξέρεις πως σε μερικά απ' αυτά είναι πολύ δύσκολο να νικήσεις
και σε μερικά άλλα είναι πανεύκολο και κερδίζουν όλοι;
Εκείνος: Βέβαια.
Εκείνη: Ωραία, αυτή ακριβώς είναι η διαφορά... μεταξύ αγάπης και σεξ.
Το σεξ είναι το παιχνίδι που ο καθένας... κερδίζει ένα μικρό βραβείο,
και κανείς δεν πάει σπίτι χαμένος.
Και ...η αγάπη είναι το παιχνίδι που είναι πραγματικά δύσκολο να κερδίσεις.
Αλλά αν συμβεί και φτάσεις να πάρεις σπίτι εκείνον τον, σε φυσικό μέγεθος,
παραγεμισμένο ρινόκερο νιώθεις πολύ καλύτερα, απ' το να πάρεις σπίτι ,
εκείνη την τιποτένια πλαστική κλειδοθήκη.

Στιγμιότυπα...

2009-10-25T17:51:00.011+02:00

Ακριβώς επειδή πέσαμε σε βροχερή φάση (και η διάθεση όλων μας επηρεάζεται αρνητικά), κι επειδή ορισμένοι το θέλατε, σήμερα μοιράζομαι μαζί σας, μερικές φωτογραφίες απ' τις μέρες που προηγήθηκαν. Κοντά στη θάλασσα, όσο μπορούσα τις πέρασα, έπαιξα με την κάμερα, επεξεργάστηκα ανάλογα τις εικόνες και ..ιδού το αποτέλεσμα. Κοιτάζω το κύμα και χάνομαι σε στιγμιότυπα γεμάτα φως... Μακάρι να μπορούσατε ν' ανασάνετε μαζί μου τον αέρα, να πετάξετε με τους γλάρους και ν' αδειάσετε το νου σας απ' οτιδήποτε γκρίζο, βαμμένοι στο γαλάζιο. Ήταν αλήθεια πολύ όμορφα.. Τόσο, που δεν χωράει σε λέξεις.

Μονάχα εξαιρέσεις...

2009-10-22T23:37:00.006+03:00

"...το ξέρεις μ' αρέσεις

μα μη με πιστέψεις

σ' αυτό τον κόσμο που μόνος μου ζω

δεν υπάρχουν κανόνες

μονάχα εξαιρέσεις..."

ΥΓ: Ακριβώς έτσι! Ούτε εγώ να το 'χα γράψει. Τρομερός ο Rous. Κάνε κλικ και θα τα μάθεις όλα ;)

Διακοπές εντός και εκτός...

2009-10-20T16:03:00.005+03:00

Καταρχήν, ευχαριστώ εσένα κι εσένα κι εσένα που ανησυχήσατε με την απουσία μου και μου γράψατε. Όλα είναι μια χαρά. Απλώς είμαι σε διακοπές γι' αυτό δεν ανέβασα τίποτα τις τελευταίες μέρες. Ξέρετε, αυτή την άπαιχτη φάση, που ξυπνάς το πρωί και λες "που να πιω σήμερα τον καφέα μου", "που να πάρω τον αέρα μου" κι αυτό και μόνο είναι το πρόβλημα σου. Ε, ακριβώς έτσι. Γυρίζω εντός και εκτός Αθηνών και την έχω καταβρεί. Πριν λίγο ήμουν στην Καλλιθέα και ήταν πανέμορφα. Αυτή η Δαβάκη, με το πάρκο της, η πλατεία Κύπρου με την άπλα της. Τα σκιερά στενά που τόσο μ' αρέσουν... Αδειάζει το μυαλό μου εκεί κάθε φορά. Και το χρειαζόμουν. Προχτές ήμουν πάλι στο Ζούμπερι. Ήταν μέρα για μπάνιο. Για άραγμα με καφεδάκι και καλή παρέα. Τ' απόγευμα θα 'μαι κάπου αλλού κι αύριο ποιος ξέρει; Αν κρατήσει η καλοκαιρία, μπορεί να την κάνω και για κάνα κοντινό νησάκι. Τις υπόλοιπες ώρες, διαβάζω τα άπειρα, βλέπω ένα σωρό ταινίες, τσακίζω τ' αγαπημένα μου γλυκά και γενικώς απολαμβάνω επιτέλους λίγο το χρόνο, διότι ο Σεπτέμβρης είχε μπει με τρελά γκάζια κι έτσι φαίνεται ότι θα συνεχιστεί η χρονιά. Ας το χαρώ λοιπόν, το διάλειμμα μου τώρα που μπορώ. Δεν σας γράφω άλλα για ευνόητους λόγους. Σας βάζω όμως φωτογραφία που τράβηξα πρόσφατα, έτσι για να χαλαρώσετε λιγάκι κι εσείς μ' αυτή τη θέα και... θα τα ξαναπούμε... Καλά να περνάτε!

Acheronta movebo

2009-10-15T23:47:00.008+03:00

ΥΣ. "...Και πες στο Χάρο, θα πάω όταν γουστάρω!"

Stage fright...

2009-10-12T10:43:00.012+03:00

Υπάρχει ένα κομμάτι της ζωής μου, που το νοσταλγώ γιατί ήταν πολύ όμορφο και πάντα σχεδόν χαμογελάω... Δεν βρίσκεται πολύ πίσω στο χρόνο. Αντιθέτως είναι απ' τα πιο πρόσφατα. Κι ήταν γεμάτο εμπειρίες διάστημα. Ο χρόνος που πέρασα στη σχολή υποκριτικής κι ο χρόνος που βρισκόμουν επί σκηνής. Αλληλένδετα αυτά τα δύο. Ίσως είναι που πρόσφατα παντρεύτηκε η Χ., με την οποία είχαμε οργώσει τα θέατρα και είχαμε παρακολουθήσει τις άπειρες παραστάσεις. Ίσως που έχω να δω πολύ καιρό τον Κ., που επέμενε να χορεύει μόνο μαζί μου, εκνευρίζοντας την δασκάλα χορού που μάταια προσπαθούσε να τον αποσπάσει. Ίσως να 'ναι οι βόλτες με την μηχανή του που πηγαίναμε μετά, χωρίς να μιλάμε, χαζεύοντας απλώς την εν κινήσει Αθήνα. Ίσως να 'ναι ο Ε., που με έκανε να σκέφτομαι χίλιες φορές την ώρα τι θέλει να δει από μένα στα μαθήματα του. Κι ίσως να 'ναι κι η συγκίνηση μου, όταν ήρθε να με συγχαρεί όταν έπαιξα για πρώτη φορά, γιατί τότε επιτέλους κατάλαβα ότι τελικά του άρεσε ο τρόπος που ερμήνευα. Ίσως να 'ναι τα γέλια που κάναμε με την Ε., στις πρόβες του έργου του Διαλεγμένου. Ίσως να' ναι η ένταση που μ' έκανε να μην νιώθω τον πόνο, όταν δείχναμε το κομμάτι μας και τα πόδια μου είχαν ματώσει, απ' το μπουκάλι που έσπασαν στη σκηνή οι προηγούμενοι Ίσως να 'ναι η φωνή του Καραθάνου να μας διδάσκει "Μήδεια". Οι ώρες που πέρασα, διαβάζοντας ξανά και ξανά την "Ανδρομάχη" του Άκη Δήμου. Οι δρόμοι γύρω απ' την Ομόνοια που περπατούσα κι ένιωθα τόσο ανάλαφρη, όταν έφευγα απ' τη σχολή. Ίσως το βλέμμα του Λιβαθηνού, όταν μας εξηγούσε την σημασία που έχουν οι λεπτομέρειες Ίσως η Ν., που μας έκανε να βουτάμε συνεχώς στον εαυτό μας κι η αμηχανία του Α., όταν παίζαμε μαζί Ιονέσκο. Ίσως να 'ναι τα ρακόμελα που πίναμε, συζητώντας όλοι μετά το μαθήματα, πως πρέπει να ερμηνεύουμε ένα ρόλο. Ίσως να 'ναι η στιγμή που δημιουργήσαμε την θεατρική μας ομάδα. Η μέρα που γράψαμε στο στούντιο τα τραγούδια της παράστασης. Το απόγευμα που έψαχνα στην Ερμού για την ιδανική τιάρα που θα φορούσα. Ίσως να 'ταν η χαρά των φίλων μας, όταν ήρθαν να μας δουν να παίζουμε. Οι άνθρωποι που έβλεπαν κάθε βράδυ την παράσταση, για να μας δείξουν την υποστήριξη τους. Τα πρώτα λουλούδια που έλαβα στα παρασκήνια. Ίσως να 'ναι εκείνο το ζευγάρι που μας ρώτησε στη Μήλο, αν όντως εμείς ήμασταν που παίζαμε τότε.. στο.. Ίσως να 'ναι όλα αυτά κι ίσως άλλα τόσα. Μνήμες πολύχρωμες στο γύρισμα του χρόνου. Τόσο μα τόσο όμορφες ευτυχώς...

Το κορίτσι των γενεθλίων...

2009-10-08T21:25:00.010+03:00

...αφού πέρασε ξυστά απ' το Απαίσιο

κι έμαθε απ' την αρχή να εκτιμάει τις Μικρές Χαρές

...ετοιμάζεται να κόψει την τούρτα του

χωρίς να σβήσει ούτε ένα κεράκι!

Τα θέλει όλα α ν α μ μ έ ν α

επειδή ..το "πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την Αυγή"...

ΥΓ: Κάθισε εδώ κοντά μου... μου 'λειψες ξαφνικά...

Μηνύματα που δεν σου 'στειλα ποτέ...

2009-10-07T20:22:00.016+03:00

Μέρος Α'

Καταρχήν σ' ευχαριστώ για την φωτογραφία αυτή! Gael Garcia Bernal, ε; Δεν τον ήξερα, αλλά νoμίζω ..ερωτεύτηκα! Χα χα χα. Εντάξει, είναι του γούστου μου. Το παραδέχομαι. Προφανώς με πιάνεις. Αλλά επειδή δεν έχει πλάκα αν δεν μοιράζεσαι, σε πειράζει να την αφιερώσω σ' όλα τα κορίτσια που περνάνε από δω;;;

Αλέκα, σ' ευχαριστώ. Επειδή είσαι εκεί και το εισπράττω.

Γιώργο Κάππα, πρώην blogger και νυν Λούκι Λουκ, περίμενε και αύριο θα δεις. Δεν ξέχασα τι ζήτησες.

Thesikaleon, σ' ευχαριστώ και σένα, για όλα τα html κόλπα που με την μία μου δείχνεις. Και sorry που δεν γράφω συχνά στο blog. Τσάμπα χώρο σας πιάνω, μ' αυτό το εικονίδιο.

ΝΙκΝικ, έχεις κάνει απίστευτη δουλειά στο blog μας και κυρίως έβαλες δικά μου κείμενα στο best off. Ελπίζω να μην νόμιζε κανείς, πως ήμουν τόσο ψώνιο, ώστε να το κάνω εγώ. :))) Σ' ευχαριστώ. Νομίζω όμως, ότι είναι καιρός να βάλεις και μερικά δικά σου. ΥΓ: Σημειώνω απουσίες γαμώτο, το ξέρω.

Α. Τ., γράφεις καταπληκτικά. Θα μπορούσα να στο λέω κάθε μέρα. Κι επιπλέον, είσαι και Πανάθα!

Ανασαιμιά, σε σκέφτομαι πολύ συχνά.

Μαρία Νικολάου, δεν έχω λόγια για τα ποιήματα σου.

Βασίλη, Θαλασσινή και Νατάσσα, χαίρομαι απίστευτα που σας έχω γνωρίσει και που είστε τόσο ξεχωριστοί άνθρωποι.

Εσύ, θυμήσου να σε πάρω μια αγκαλιά όταν βρεθούμε για κείνο το ποτό... Μακάρι να μπορούσα να σου πάρω λίγο πόνο.

Εσύ όμως, δεν έχεις κανένα λόγο ν' ανησυχείς, να προβληματίζεσαι κτλ κτλ. Δεν με ξέρεις, αλλά πίστεψε αυτό που σου λέω. Ένα τεράστιο συγνώμη, αν σε στεναχώρησα με οποιοδήποτε τρόπο άθελα μου. Χρέωσε μου πολύ αυθορμητισμό. Ν-αι;

Βασίλη Κ., δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σ' εκτιμώ. Καθόλου όμως.

Εσένα, δεν σε έχω διαγράψει. Νόμιζε ότι θες. Η πόρτα μου παραμένει ανοιχτή.

Εσύ, που με διαβάζεις σιωπηλά και δεν μου γράφεις ποτέ... μακάρι να το ξανασκεφτόσουν και ν' άφηνες ένα ίχνος.

Ιππολύτη, χαίρομαι που τα λέμε λίγο παραπάνω.

Roadartist, με σένα κι αν χαίρομαι. Σ' ευχαριστώ για την καλή σου παρέα...

Artanis, απ' την πρώτη μέρα ως τώρα, παίζει να 'σαι και η μόνη, που έρχεται ανελλιπώς! Δεν αρκεί ένα ευχαριστώ...

Tαξιδιάρα Ψυχή, χάνομαι λίγο κατά καιρούς, αλλά να ξέρεις ότι για οτιδήποτε θελήσεις είμαι εδώ. Θαυμάζω τα κείμενα σου, το ξέρεις.

Ανέστη Μ., σταθερή αξία μου, που τις κρύβεις τόσο όμορφες λέξεις;

Εσύ, που μου έγραψες, εσύ που περνάς και μου αφήνεις σχόλιο κι ας έχω εγώ καιρό να περάσω... εσύ που μου εμπιστεύτηκες πράγματα που σε κανέναν δεν λες, εσύ που έγινες για λίγο ψυχή της ψυχής μου... μην πιστέψεις ποτέ, πως επειδή δεν σου είπα κάτι, δεν το ένιωσα κιόλας. Ποτέ!

Σας ευχαριστώ! Εσένα κι εσένα κι εσένα κι εσένα...

Μη!

2009-10-06T23:23:00.006+03:00

"Μη ρίχνεις βράδυ στην καρδιά.
Τόσο φεγγάρι που θα βρω
να ταξιδέψω το κορμί σου;"

Διονύσης Καρατζάς

Emptiness...

2009-10-05T15:46:00.008+03:00

"Δεν είναι τίποτα- κακός αέρας μέσα στα σύννεφα.

Όλοι τον νιώθουμε κάποια στιγμή".

"Ματωμένος γάμος", Φ. Γ. Λόρκα, μτφ: Ε. Μπελιές

Sugar...

2009-10-02T00:04:00.013+03:00

Κλείνω τα μάτια και πέφτω... Πέφτω... Με τα χέρια ανοιχτά. Έχεις ψαλίδι; Κόψε απ' την εικόνα μου τα σύννεφα. Άφησε μόνο τα ανεμόπτερα και τα παιδιά με τα λαμπερά χαμόγελα. Πέφτω... Ψάξε στις τσέπες σου. Μήπως παράπεσαν ορισμένες πιθανότητες; Ξαπλώνω στο φτερό μιας πεταλούδας.. Βλέπεις τις ανεμώνες; Άσπρες, κόκκινες,μωβ. Μωβ. Λύνεται αυτή η εξίσωση του αναπόφευκτου; Κολυμπάω σε κάτι φυσαλίδες από φως. Παρηχήσεις, αντηχήσεις, κτητικές αντωνυμίες και αδυσώπητα διαζευκτικά. Ή, ή, ή. Πέφτω... Μ' ακολουθείς ακόμα; Αν άνοιγα τα μάτια μου θα χανόσουν; Θα μου πεις κάποτε, πως βρήκες τον δρόμο; Αυτοί οι διακόπτες, δεν ξέρω τι γυρεύουν εδώ. Τι θα συμβεί αν τους ακουμπήσω; Τι είναι πιο δύσκολο: να διαλέγεις ή να μην έχεις επιλογή; Κάτι νοθεύει την αναπνοή μου. Πέφτω... Μπορείς να μου δείξεις μια πόρτα; Ν' ανοίγει κατευθείαν στη θάλασσα.. Ηχώ. Η-χ-ώ. Αυτά τα ωμέγα πάντα έχουν βάθος. Τι σόι Χ είναι αυτός ο άγνωστος; Θα φτιάξεις μια σκάλα με λευκές κουκκίδες; Θα ενώσω εγώ τις τελείες. Πρέπει να λύσω τους γρίφους. Οι λέξεις σου στάζουν ζάχαρη. Αν χρειαστεί, θα μου κρατήσεις το χέρι;

Pas mal...

2009-09-29T23:16:00.013+03:00

Έβλεπα πριν λίγες μέρες, ένα ντοκιμαντέρ για την κατάσταση στον τομέα της υγείας, στην Αμερική. Τραγική. Δεν το συζητώ. Και ο Ομπάμα κάτι προσπαθεί να κάνει, αλλά να δούμε. Οι Αμερικανοί σου λέει, κάνουν λευκούς γάμους με άτομα απ' τον Καναδά, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν δωρεάν περίθαλψη Άλλοι πάνε στην Κούβα κι αγοράζουν από κει τα φάρμακα. Συμφέρει! Σκεφτείτε δηλαδή για τι κόστος μιλάμε. Συμπτωματικά επίσης, χτες, έβλεπα μια δημοφιλή σειρά, το Grey's Anatomy και θιγόταν κι εκεί το ίδιο θέμα. Ήθελε η γιατρός να κάνει κάποιες εξετάσεις για έφηβο ασθενή της, αλλά ήταν πολύ ακριβές, οπότε εισέπραττε από τη διοίκηση ένα ηχηρότατο όχι. Δεν πάει πολύς καιρός άλλωστε, που διάφορες εξετάσεις "κόπηκαν" στη ζούλα, απ' τα ελληνικά νοσοκομεία κι αν ήθελες να τις κάνεις, αναγκαστικά τις έκανες έξω. Πολλές απ' αυτές αφορούσαν μάλιστα και τα τρία νοσοκομεία Παίδων. Τόσο καλά! Θα μου πείτε, πως και τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά. Ε, έζησα πάλι τις σουρεάλ καταστάσεις μου, γι' αυτό. Έπρεπε να κάνω μια εξέταση, που την είχα ήδη αναβάλλει, οπότε έκλεισα το ραντεβού μου σε απογευματινό ιατρείο πληρώνοντας τα ανάλογα. Και οποία έκπληξις με περίμενε, όταν πήγα νταν στην ώρα μου και είδα ίσαμε άλλους 15 να έχουν την ίδια ώρα ραντεβού. Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε και στο χειρουργείο. Ένα ολόκληρο βιβλίο κόντεψα να διαβάσω μέχρι να γίνει η δική μου επέμβαση. Κι όταν τελείωσα με το καλό, είδα τον καθ' όλα σοβαρό γιατρό, να με ράβει με μπλε κλωστή! Δηλαδή το θυμάμαι και ακόμα γελάω, ειδικά επειδή έχω μια μικρή ιδέα για το πόσων είδών ράμματα υπάρχουν. Άλλα είναι νάυλον, άλλα βοηθούν στην επούλωση, άλλα είναι έτσι, άλλα είναι αλλιώς. Ε μου εξήγησε ο άνθρωπος, ότι υπάρχει οικονομική κρίση, περικοπές γίνονται παντού, οπότε καλή είναι και η μπλε κλωστή! Με διαβεβαίωσε πως δεν θα πάθω τίποτα. Τι να πει; Σαν να μην έφτανε αυτό, όταν ήρθε η ώρα για το ειδικό αυτοκόλλητο, διαπίστωσαν ότι είχαν μόνο ένα μέγεθος: τα τεράστια αυτοκόλλητα δηλαδή. Μιλάμε ότι αν με βλέπατε, θα πιστεύατε απ' την έκταση του αυτοκόλλητου, ότι είχα φάει τουλάχιστον έξι σφαίρες. Ο φρουρός στην ΓΑΔΑ πάντως, με κοίταζε μέχρι που έγινα κουκίδα στον ορίζοντα. Σου λέει, είναι όρθια η κοπέλα με τέτοιο τραύμα;;; Καλά εννοείται πως αν και πέρασε το απαιτούμενο διάστημα, τα αποτελέσματα δεν βγήκαν ακόμα. Ε τι από τώρα θα μου πείτε; Μόνο τρεις βδομάδες περιμένω. Ας περάσει κάνα δίμηνο και τότε το συζητάμε. Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα. Υπάρχουν πολύ χειρότερα. Εννοείται. Σε εντατική γνωστού νοσοκομείου, δεν έχουν ειδικές πράσινες ποδιές μιας χρήσης για τους επισκέπτες και τους δίνουν άσπρες ιατρικές μπλούζες για να μπουν! Καλά για ποδονάρια, δεν το συζητάμε. Μην θέλουμε και πολυτέλειες. Δεν ξέρεις λοιπόν, ποιος είναι ο γιατρός και ποιος ο επισκέπτης. Όλοι άσπρα κι ένα ..πιάνο, που θα 'λεγε κι ο Κραουνάκης. Σε πτέρυγα άλλου νοσοκομείου δε, ο ασθενής που χρειαζόταν ένα συγκεκριμένο μηχάνημα, το πήγε απ' το σπίτι του εκεί! Και έκαναν παρέλαση οι ειδικευόμενοι να το θαυμάσουν. Δεν το είχαν ξαναδεί οι άνθρωποι. Κι ούτε θα το ξαναδούν, όταν εκείνος φύγει. Τι; Για τέτοιες σπατάλες είμαστε; Ν' αγοράζουμε και τα απαραίτητα ιατρικά μηχανήματα; Εδώ ράμματα δεν έχουμε και ειδικά αυτοκόλλητα. Οπότε, μια χαρά είμαστε. Ας μην παραπονιόμαστε. Ειδικά σε σχέση με την Αμερική, μια χαρά δεν θα πει τίποτα. Τουλάχιστον δεν αναγκαζόμαστε να παντρευόμαστε, για να 'χουμε περίθαλψη. Δεν τρέχουμε σαν τους τρελούς να περάσουμε τα σύνορα για να πάμε στον Καναδά. Δεν μπαίνουμε στο αεροπλάνο να πάμε στην Κούβα, μόνο και μόνο, για να πάρουμε τα φάρμακά μας. Δεν είναι κάτι κι αυτό;;; Μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Μην είμαστε και πλεονέκτες!

Με την ψυχή στο στόμα...

2009-09-28T01:38:00.010+03:00

Κάθε Κυριακή τελευταία, πηγαίνω στη θάλασσα. Είναι κάτι σαν δώρο για μένα, μια τέτοια βόλτα. Αλλά σήμερα, χτες πια, ήταν αλλιώς. Δύο παρά το μεσημέρι, στη συμβολή Πανόρμου με Αλεξάνδρας, έτοιμη εγώ για τη βόλτα μου, μες την τρελή χαρά, άκουσα πρώτα έναν κρότο και μετά, σε κλάσματα δευτερολέπτου, είδα τη σύγκρουση δύο αυτοκινήτων. Κι έπειτα, το σώμα μιας κοπέλας στον αέρα.. Την χτύπησε ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου (που έχασε απ' τη σύγκρουση τον έλεγχο του οχήματος), ενώ εκείνη περνούσε το φανάρι. Δεν έπαθε τίποτα μάλλον. Δεν είχε αίματα. Σηκώθηκε, περπάτησε, κουνούσε τα χέρια της, ήρθε αμέσως και το ασθενοφόρο, αλλά εγώ κόλλησα στην εικόνα αυτή: το σώμα της στον αέρα... Με το τηλέφωνο στο χέρι για να πάρω το 166, της έλεγα από μέσα μου "σήκω!", ξανά και ξανά και μου φάνηκαν αιώνες τα δευτερόλεπτα μέχρι να δω ότι μπορεί να κινήσει τα πόδια της, ότι είναι ζωντανή. Είναι φοβερό πως σταματάει ο χρόνος όταν συμβαίνει κάτι δυσάρεστο. Είναι φοβερό πως μπορεί να χαθεί μια ζωή για το τίποτα. Για μια μαλακία! Επειδή κάποιος βιάζεται. Κι εκείνη δεν έφταιγε τίποτα. Περνούσε νομιμότατα πεζή τη διάβαση. Το εντελώς αθώο θύμα δηλαδή. Όλη μέρα την είχα στο μυαλό μου και πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει ακόμα την ίδια σκηνή. Το σώμα της στον αέρα..

Να 'σαι καλά βρε κορίτσι, όπου και να 'σαι απόψε. Μόνο να 'σαι καλά!

From here to eternity...

2009-09-25T21:07:00.018+03:00

"Μπορώ να πάω πιο πέρα, αφού 'ναι 'δω η καρδιά μου;"

"Ποιος είσαι συ, που με προφυλακή τη νύχτα, μπαίνεις στους στοχασμούς μου;"

"Είναι πιο μεγάλος κίνδυνος τα μάτια σου, παρ' είκοσι σπαθιά..."

"Ρωμαίος και Ιουλιέτα", μετάφραση: Βασίλης Ρώτας

I wonder...

2009-09-21T15:00:00.011+03:00

Ενώνω κάτι πολύχρωμες κλωστές και φτιάχνω ερωτήσεις. Ποιος νοιάζεται για τα φίδια, που αλλάζουν το δέρμα τους; Στους δοκιμαστικούς σωλήνες μου, παίζουν χρυσόψαρα και ψηλώνουν παπαρούνες. Πάντα ονειρευόμουν να τρέξω σ' ένα καταπράσινο ηλιόλουστο λιβάδι. Μερικές φορές μ' ανατριχιάζουν οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι. Ψάχνω στα γρήγορα με τα μάτια, να δω που κρύβουν το πιστόλι. Γυρνούν οι διακόπτες των αισθημάτων; Μεγάλα λόγια, πετούν σαν αερόστατα κάπου ψηλά. Το 'χουν αυτό οι υποσχέσεις. Συρρικνώνονται, εκμηδενίζονται, σαπίζουν. Τι είναι καλύτερο: να ζεις στο παραμύθι σου ή να 'χεις απομυθοποιήσει τα πάντα; Μια μέδουσα πάλλεται και με μαγνητίζει. Έχω ένα τσίμπημα ακόμα στο δέρμα μου. Ζωγραφίζω γύρω του ένα άστρο. Απ' αυτά με τις ακτίνες, που φτιάχνουν τα παιδιά. Κλείδωσες καλά τις επιθυμίες;

Αστέρι μου...

2009-09-16T14:55:00.015+03:00

Αυτές τις μέρες, χόρεψα πολύ. Αλλά πολύ λέμε. Και το χάρηκα. Γενικώς θα έλεγα ότι το blog περνάει την παιδική του φάση, γιατί εγώ και η σοβαροφάνεια δεν πάμε παρέα. Παρά το ότι λοιπόν, μου έτυχε το κατι τις μου, είμαι τόσο καλά αυτό τον καιρό, που όχι μόνο δεν πτοήθηκα, αλλά την σάρκασα την όλη κατάσταση, ακόμα περισσότερο. Και την ξόρκισα, χορεύοντας. Κι έτσι τώρα θα σας γράψω για τις φάσεις που έζησα στα μπουζούκια κατά καιρούς. Θα μου πείτε βέβαια, όσοι ακούτε και τα τραγούδια που διαλέγω εδώ, πως γίνεται αυτό, το να πηγαίνω εγώ δηλαδή στα μπουζούκια. Αλλά γίνεται μια χαρά, ειδικά αν η παρέα είναι καλή κι ο άνθρωπος (εγώ δηλαδή η υποφαινόμενη), δεν μασάει από αστείους χαρακτηρισμούς του τύπου "έντεχνο" κι "εμπορικό" τραγούδι. Δεν θα σας το αναλύσω, γιατί μας έπαιρνε μια βδομάδα και δεν τον έχω αυτό τον χρόνο, οπότε ελπίζω να καλυφτείτε μ' αυτά τα λίγα. Δεν έχω πάει πολλές φορές βέβαια σε μπουζούκια, σκυλάδικα, κολάδικα κι όπως αλλιώς θέλετε πείτε τα, αλλά όσες φορές πήγα τις θεωρώ ξεχωριστές. Κι ας βαρέθηκα κιόλας κάποιες απ' αυτές. Κάποιες άλλες όμως εξεπλάγην, όπως π.χ. την πρώτη φορά που είδα την Έφη Θώδη (όχι δεν είχε βγει τότε σε κανένα κανάλι), να ξεσηκώνει το μέγα πλήθος λέμε στην πίστα και ρωτούσα με απορία: "Μα ποια είναι η κυρία ρε παιδιά;". Κάποιες άλλες, απλώς χάζευα, γιατί έχει το ενδιαφέρον του αυτό το περιβάλλον. Σε μία περίπτωση έπεσα σ' ένα μαχαίρωμα. Σε μια άλλη δεν γνώριζα πως το σουξέ του καλλιτέχνη ήταν το "Φωτιά θαλασσί", ντύθηκα στα γαλάζια και την μαντεύετε την συνέχεια (το θέαμα του μαγαζιού γίναμε). Σε μια περίπτωση όμως, το καταδιασκέδασα και βεβαιώθηκα για μια ακόμα φορά, πως παντού υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν και τραγούδια που λάμπουν. Ε, σ' αυτή την περίπτωση, με είχαν πάει στον Βέρτη. Ωραιότατος τύπος, σεμνός, μετρημένος, με ποιότητα. Τον ξεχώρισα. Ακόμα τραγουδάω το "Αστέρι μου" (και το χορεύω άμα λάχει) και γουστάρω και τρελά. Έτσι, αυτές τις μέρες που παρακολουθώ όλο τον κακό χαμό που γίνεται με την Βίσση (ποιος να μου το ΄λεγε, πως θα την υπερασπιζόμουν κιόλας!!!), απορώ απίστευτα. Με τους ανθρώπους, καλλιτέχνες και μη, που πιστεύουν πως για την κατάντια (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια) στο ελληνικό τραγούδι φταίει η Άννα και η όποια Άννα δηλαδή. Με τους ανθρώπους που ξεχνούν πως ο Χατζιδάκις, πολλά πράγματα είχε πει και γράψει σχετικά. Ή για κυνήγι μαγισσών πρόκειται ή βρήκαμε εξιλαστήριο θύμα. Εγώ αλλιώς δεν μπορώ να το εξηγήσω και ούτε σκοπεύω και να σας γράψω τίποτα άλλο σχετικό. Έξυπνοι άνθρωποι είστε, καταλαβαίνετε μια χαρά τι θέλω να πω. Εξάλλου στην παιδική μου φάση, δεν χωράει τίποτα στενάχωρο. Γι' αυτό αφού σας έδωσα το στίγμα μου, αφού σας γράψω πόσο χαίρομαι που περνάτε από δω ανεξάρτητα απ' το αν σας έρχομαι κι εγώ ή όχι (που δεν σας έρχομαι δηλαδή αφού δεν προλαβαίνω), λέω να πάω να ρίξω μια στροφή ακόμα, διότι όπως σοφά έχει πει και τραγουδήσει ο Αγγελάκας: "Η ζωή είναι πολύ μικρή, για να 'ναι θλιβερή μωρό μου..." Πολύ μικρή...

Σπιρτόκουτο...

2009-09-12T23:00:00.014+03:00

Μπες μες στο μπαλόνι. Μπες σου λέω! Έχει πλάκα. Κάνω συνέχεια τούμπες και χαζεύω τον κόσμο που δείχνει από δω μέσα, όλος μπλε. Κι ειμαι ασφαλής και δεν κινδυνεύω απο αιχμηρά αντικείμενα, όσο κι αν δεν το πιστεύεις. Μ' αρέσει αυτή η έλλειψη βαρύτητας, αυτή η ελαφρότητα του τίποτα. Όλα μαλακά σαν αφρός. Εκπνέω πολύχρωμες σαπονόφουσκες. Χορεύω κρεμασμένη απ' ένα ροζ αστέρι. Τα μάγουλά μου έχουν κοκκινίσει. Χαίρομαι! Χαίρομαι σου λέω. Ξέρεις τι θα πει αυτό; Υπάρχει κάτι σπουδαιότερο; Όλος ο ουρανός δικός μου! Κι ανεβαίνω όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά, τόσο ψηλά που κοντεύω να εξαφανιστώ μες τον ορίζοντα. Και δεν χρειάζομαι τίποτα, γιατί ότι θέλω, είναι μες το μυαλό μου. Απλώς κλείνω τα μάτια και το 'χω. Κι αν φυσάει κάνα αεράκι που και που, λίγο πιο δυνατό απ' τα συνηθισμένα, δεν τρομάζω. Ξέρω πως έτσι θα πάω ακόμα πιο μακριά...

Για τη Βάνα...

2009-09-11T17:45:00.007+03:00

Τα λέμε με τις ώρες στο msn. Ακόμα κι αν βρίσκεται, στην άλλη άκρη του κόσμου. Πίνουμε τα καθιερωμένα καφεδάκια μας (ενίοτε και μπύρες-χωρίς ποτήρι-ξέρεις εσύ) και σχολιάζουμε, γενικώς... Τηλεφωνιόμαστε, ανταλλάσσουμε μηνύματα, πάμε παρέα σε συνέδρια, αλλά και σε γάμους άμα λάχει! Την ξέρω αρκετά χρονάκια και περάσαμε και δύσκολες στιγμές, που μάλλον έκριναν την σχέση μας. Ταξιδέψαμε στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα, δουλέψαμε και μαζί και την ξεχώρισα από τότε, για το υψηλό μορφωτικό της επίπεδο. Για την υπευθυνότητά και την ευαισθησία της. Είναι κολλητή φίλη. Εννοείται! Διαβάζει πάντα ότι γράφω εδώ (κι αλλού), αλλά δεν αφήνει ποτέ σχόλια (σαν την Ελευθερία, για όσους θυμάστε). Αυτό που γουστάρω τρομερά σε κείνη, είναι πως μπορώ να συζητήσω μαζί της απ' τα τελευταία επιστημονικά νέα των κλάδων που μας ενδιαφέρουν, μέχρι το πιο ασήμαντο ζήτημα που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Έχει απίστευτο χιούμορ και είναι εξαιρετικά δοτικός άνθρωπος. Σήμερα γιορτάζει κι εγώ θέλω να της ευχηθώ να είναι καλά, να τελειώσει σύντομα το διδακτορικό της και ακόμα συντομότερα να γίνει τόσοοοοοοοο ευτυχισμένη, όσο ποτέ ως σήμερα, δεν υπήρξε!!! Βανούλα μου, ότι καλύτερο. Και να χαμογελάς. Σου πάει, λέμε! Φιλίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι :)

Διακτινίστε με!

2009-09-09T10:33:00.007+03:00

*στην Artanis

Kαιρό ήθελα να το ανεβάσω αυτό το κείμενο, αλλά τώρα ήρθε νομίζω η κατάλληλη στιγμή. Γιατί κάτι έγραψε η Artanis, σε σχόλιο της και μου το θύμισε. Πόσες φορές δηλαδή, μετά την Star Trek εποχή, ευχηθήκαμε να υπήρχε τρόπος να διακτινιστούμε, όταν βιώναμε γεγονότα που μας έκαναν να νιώθουμε άβολα, μας δημιουργούσαν ανησυχία, μας έκαναν να βαρεθούμε μέχρι θανάτου ή όταν απλά επιθυμούσαμε άμεσα, μια αλλαγή περιβάλλοντος. Ε λοιπόν σας έχω νέα ( σε σας, που δεν είστε φυσικοί, όπως κι εγώ δηλαδή, διότι άλλοι τα ξέρουν αυτά εδώ και χρόνια). Ο Anton Zeilinger, ο αυστριακός φυσικός, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης και διευθυντής της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών, ο οποίος έλαβε το 2008 το βραβείο "Isaac Newton", είναι ο μοναδικός επιστήμονας που κατάφερε πειραματικά την πρώτη παγκοσμίως επιτυχημένη προσπάθεια τηλεμεταφοράς! Ο Zelinger, πέτυχε την τηλεμεταφορά ενός φωτονίου, μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου και σήμερα γνωρίζει ότι μπορούν επίσης να τηλεμεταφερθούν και άτομα και ατομικά νέφη. Το θέμα βέβαια είναι, ότι η ύλη δεν μεταφέρεται ποτέ. Αυτό που μεταφέρεται λοιπόν, με λίγα λόγια είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό αντίγραφο, αφού δανείζεται όλες τις πληροφορίες του πρωτοτύπου (το οποίο χάνει τα αρχικά γνωρίσματά του), οπότε αντιλαμβάνεστε τι προβλήματα δημιουργούνται όσον αφορά την μεταφορά ανθρώπων στο χώρο και στον χρόνο. Ας πούμε, ότι προς το παρόν, δεν γίνεται, αλλά στο μέλλον τίποτα δεν αποκλείεται. Κάποιοι άλλοι επιστήμονες μάλιστα όπως ο παγκοσμίως διακεκριμένος Μίτσιο Κάκου, πιστεύει ότι η τηλεμεταφορά και η τηλεκίνηση θα γίνουν κάποτε εφικτές, μέσω του Η/Υ και της νανοτεχνολογίας (απ' τις εκδόσεις "Αβγό" κυκλοφορεί το διαφωτιστικό βιβλίο του "Η φυσική του ανέφικτου"). Το "διακτινίστε με", που πολύ θα με βόλευε ώρες ώρες, το ξεχνάω για λίγο λοιπόν, αλλά θα παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις, μήπως και... ;)

Γράψε λάθος...

2009-09-07T15:45:00.005+03:00

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δύο μαζί ενώνω-το ζω το αφήνουμε έξω,
για μετά, αν πετύχει ο συνδιασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδιασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη;

Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.
Πάρε γιά παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα:
όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαραλλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.

Ρωτάς από που ως που
γραφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος απ' το Θεό.

Κική Δημουλά

Hotels...

2009-09-03T22:29:00.018+03:00

Η πρώτη λέξη στο προφίλ μου είναι "ταξιδεύω". Κι αυτό τα λέει όλα. Ταξιδεύω στ' αλήθεια, νοερά, με βιβλία, με ταινίες, με μουσικές. Ταξιδεύω στις ζωές των άλλων. Ταξιδεύω στο σκοτάδι τους, στο φως τους.. Ταξιδεύω πάντα. Κι απόψε σκεφτόμουν μια εποχή, που δεν ήξερα σε ποιο ξενοδοχείο ξυπνούσα. Μια εποχή που έκανα μια πολύ ευχάριστη δουλειά, με συνεχείς μετακινήσεις Και μου 'λειψε για λίγο εκείνη η φάση του "κάθε μέρα κι αλλού". Μου 'λειψε η μουσική εκείνης της περιόδου. Μου 'λειψαν κάποιες καταστάσεις, που δεν ξέρω πια, πόσο τις έχει ωραιοποιήσει η νοσταλγία μου. Γιατί μερικές φορές, θα το ξέρετε, μας λείπουν πράγματα, που δεν υπήρξαν ποτέ... Το θέμα είναι όμως, πως το μυαλό μου πήγε σε τόπους που ακόμα θυμάμαι με χαμόγελο. Και σ' άλλους που με φιλοξένησαν και τους περπάτησα χαμένη στις σκέψεις μου. Kι είτε έτσι, είτε αλλιώς, ήταν ωραία.

Σκέφτηκα ένα σωρό ξενοδοχεία. Ονόματα που θυμάμαι, άλλα που ξέχασα. Μεγάλα ξενοδοχεία, μικρά, πολυτελή, ασήμαντα, παρατημένα, ανακαινισμένα, πολύβουα, σιωπηλά, σκονισμένα, λαμπερά. Θυμήθηκα εκείνο το ξενοδοχείο στη Βενετία, που σέρβιρε το πιο υπέροχο τσάι κεράσι που ήπια ποτέ. Κάποιο άλλο στην Πράγα, που έβλεπα μια πρωτοχρονιά απ' τα παράθυρά του τα βεγγαλικά για ώρες, να χρωματίζουν τον ουρανό. Μια πανσιόν στην Σητεία που έμεινα με το αγαπημένο μου συγκρότημα για δυο μέρες. Την αυλή ενός υπέροχου ξενοδοχείου στο Τολέδο, όπου χόρεψα ένα απ' τα πιο έντονα μπλουζ της ζωής μου. Την ταράτσα ενός δωματίου στους Παξούς, που έκανα ηλιοθεραπεία εντελώς ανέμελη. Τα ξυλόγλυπτα, στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου της Μπανγκόκ Τη δροσιά ενός φτιαγμένου από πέτρα, ξενοδοχείου της Μήλου. Την απόλυτη απομόνωση κάποιων δωματίων στην Ζάκυνθο. Τον παλιό ανεμιστήρα που γυάλιζε στο φως, σ' ένα ξεχασμένο ξενοδοχείο του Άργους. Την πανσιόν δίπλα στο Ρήνο και τις αμέτρητες μπύρες που ήπιαμε κεί. Το ροζ ξενοδοχείο της Εγνατίας, που κανείς θόρυβος του δεν με κρατούσε ξύπνια. Και κυρίως τον τελευταίο όροφο, ενός ξενοδοχείου στο Άαρχους, που κάπνιζα καθισμένη στον διάδρομο και σκεφτόμουν, χαζεύοντας το κενό και τον κόσμο έξω απ' την γυάλινη του πρόσοψη. Αν μπορούσα κάπου να ξαναβρεθώ απόψε, θα ήταν εκεί. Μόνο και μόνο για να τραγουδήσω. Ένα τραγούδι, που κάποιος, κάπου, κάποτε, μου έπαιξε σε μια κιθάρα... Κι ήταν ωραία. Κι ήταν ωραία.. Κι ήταν ωραία...